Ο Ορμπαν έπεσε. Ο πάγος έσπασε. Ο δρόμος δεν χαράχθηκε. Στον ουγγρικό πολιτικό χάρτη το νέο δίπολο είναι ευρωπαϊκή μέινστριμ Δεξιά – Ακροδεξιά και η Αριστερά αγνοείται. Οι pop αναλυτές βέβαια θα μιλήσουν ή ήδη μιλούν για την υποχώρηση της αυταρχικής διεθνούς. Βοηθάει στην ανάλυση και το ράπισμα στην Τζόρτζια Μελόνι λόγω του πρόσφατου δημοψηφίσματος όπου η ιταλίδα «σιδηρά κυρία» έχασε. Κάποιοι πιο τολμηροί θα πουν ότι η Ευρώπη επιστρέφει στις φιλελεύθερες αξίες της και ο Τραμπ με τον Πούτιν στερούνται πια έναν καλό φίλο στις εκλογές της Ουγγαρίας. Βλέποντας όμως τα πράγματα λίγο πιο γενικά, και η ατζέντα Ορμπαν είναι εδώ, και τα δεκάξι έτη διακυβέρνησής του έδειξαν μερικές αμετάβλητες επιπτώσεις. Για παράδειγμα οι θεσμικές αλλοιώσεις που προσομοίαζαν με καθεστώς. Η δε κανονικοποίησή τους και εντός της χώρας του και εντός της ΕΕ ήταν μια μεγάλη ήττα για όσους ομνύουν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Ο Ορμπαν δεν ήταν σε κατάσταση εξαίρεσης. Το ίδιο και η στρατηγική του για το Μεταναστευτικό. Μαζί με εκείνον μεταβλήθηκε και εγκαθιδρύθηκε ένα ολόκληρο εκλογικό σώμα στην Ουγγαρία και προφανώς όχι σε προοδευτική πορεία. Η απαλλαγή του εξάλλου το βράδυ της Κυριακής συντελέστηκε εντός δεξιάς οικογένειας. Διδακτικό για τις μετατοπίσεις και τις αλλαγές σε μία πρώην σοσιαλιστική χώρα αλλά και εν γένει θα λέγαμε. Η σοβαρή προσέγγιση για το ουγγρικό αποτέλεσμα δεν θα στεκόταν απλώς στην ήττα του Ορμπαν ή στο πώς η φθορά του αποδείχθηκε μοιραία. Θα εξέταζε αν ο μέσος πολίτης εκεί, μακριά πάντα για εμάς παρά την ψευδαίσθηση του Ιντερνετ, έκρινε πως πρέπει να τον τιμωρήσει για τα θέματα καθημερινότητας ή υψηλής στρατηγικής για τη χώρα τους. Αν η αλλαγή φρουράς έχει βαθιά όντως σημειολογία που ολοκληρώνει έναν κύκλο και θα αποκαθιστά αξίες και αρμούς της δημοκρατίας ή απλώς είναι μια αλλαγή εντός ορμπανικού χάρτη με ολίγη από πίστη στην Ευρώπη.
Είναι νωρίς. Είναι ακόμη αχαρτογράφητα όλα. Είναι σε δίνη το γύρω περιβάλλον. Σύμφωνοι. Αν διαβάζουμε και αυτή την αλλαγή ως αρχή του τέλους μιας ιδιότυπης παρέας ηγετών που όμνυαν στο έθνος – κράτος, στις παραδοσιακές αξίες, στον «ξένο» ως εχθρό, στον «εσωτερικό κίνδυνο», στην πολεμική σε κάθε όψη των δικαιωμάτων, η ανάλυση θα έχει ενδιαφέρον. Αν πάλι γρήγορα και η νέα διακυβέρνηση δείξει τα όριά της και διατηρήσει τον πυρήνα των θέσεων του Ορμπαν, θα πρέπει να δούμε από την αρχή πόσο και πώς μεταβλήθηκαν η συνοχή, η συλλογική σκέψη, οι απόψεις των απλών ανθρώπων. Αμεσα θα ξέρουμε. Η Ιστορία έχει δείξει πως οι κύκλοι συχνά κλείνουν προσωρινά. Και πως το έδαφος δεν επανακτάται εύκολα. Ρωτήστε και την Αριστερά.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Αυτονόητα
Οι δηλώσεις του Πάπα Λέοντος είναι αυτονόητες και αξιοπρεπείς και απλώς περιγράφουν τη φρίκη και το παράδοξο του πολέμου στο Ιράν. Είναι όμως τέτοιο και τόσο το κενό στα πολιτικά, κυρίως το κενό των προοδευτικών, που μια τέτοια δήλωση ή δηλώσεις φαντάζουν πολύ ριζοσπαστικές στο μελαγχολικό σήμερα. Ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να θεωρεί τον Πάπα… αριστεριστή, η αλήθεια είναι όμως πως ο τελευταίος κρατά μερικά εδάφη ακεραιότητας και αυτονόητης στάσης για έναν κορυφαίο θρησκευτικό ηγέτη. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα είναι ακριβοδίκαιοι για όσους σιώπησαν και όσους μίλησαν τούτες τις ημέρες.
#Hashtag: Λαμπρή
Η κλασική και πατροπαράδοτη αργκό των ΜΜΕ της Λαμπρής ούτε φέτος δεν περιορίσθηκε. Το πολλαπλό Πάσχα των Ελλήνων, οι ημιυπαίθριοι που γνώρισαν δόξες με οβελίες, οι εικόνες εκδρομέων – πάντα εδώ καραδοκεί ο κρυφοκυβερνητικός να πει πως ο κόσμος έχει λεφτά και πάει στα χωριά του –, τα βεγγαλικά, τα κανάτια στην Κέρκυρα, το Αγιο Φως και οι νυσταγμένοι πολιτικοί στην τηλεοπτική μετάδοση από τη Μητρόπολη Αθηνών. Αν εξαιρέσεις πως ορισμένοι επιδοτούμενοι κοσμικοί αλλάζουν προορισμούς τα τελευταία χρόνια, ή κάνα σουξέ που σφραγίζει την κάθε σεζόν, τα πράγματα βαίνουν ίδια και η σταθερή οικογενειακή ευωχία δεν ταράσσεται καν από το μακελειό στη Μέση Ανατολή. Καλά να είμαστε.
