Οταν φεύγουν από τη ζωή άνθρωποι όπως ο Βασίλης Γκούμας, όλοι όσοι εξ ημών κάνουμε αυτή τη δουλειά, έχουμε χρέος να αναδεικνύουμε αυτό που ήταν και αυτά που πέτυχαν. Διότι ελλείψει οπτικού υλικού, είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να διαιωνίσουμε τον μύθο τους στο πέρασμα των χρόνων και των γενεών. Μύθο που χτίστηκε σε μια άλλη εποχή, πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
Αν για το μπάσκετ στην Ελλάδα το Ευρωμπάσκετ του 1987 ισοδυναμεί με το έτος μηδέν της ιστορίας του ελληνικού και συνολικά του δυτικού πολιτισμού, ο Γκούμας, ο Κολοκυθάς, ο Αμερικάνος είναι οι πιο σημαντικές προσωπικότητες της… προχριστιανικής περιόδου του. Διαμετρήματος ανάλογου αυτών του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Περικλή και του Μεγαλέξανδρου στην αρχαία Ελλάδα.
Προσωπικότητες που ξεχώρισαν κάνοντας στα τσιμεντένια γήπεδα εκείνου του καιρού πράγματα αδιανόητα για τους υπόλοιπους και άνοιξαν τον δρόμο για την άνθιση, τη διεθνή καταξίωση και την ευημερία του ελληνικού μπάσκετ τις επόμενες δεκαετίες. Αντανακλώντας ταυτόχρονα το κλίμα μιας εποχής που φαντάζει σήμερα πολύ πολύ μακρινή.
Μιας εποχής όπου η χαρά του παιχνιδιού και της νίκης ήταν το μόνο κίνητρο για να παίξει κανείς μπάσκετ. Το ταλέντο και η αυτοπεποίθηση που πήγαζε μέσα από αυτό ήταν η μόνη κινητήρια δύναμη. Ο επαγγελματισμός ήταν άγνωστη λέξη.
Ο Γκούμας ήταν ικανός να ξενυχτήσει μέχρι πρωίας στα μπουζούκια, που του άρεσαν, όπως του άρεσε γενικά η μποέμικη ζωή, και το απόγευμα της ίδιας μέρας να πάει στο γήπεδο και να βάλει 40 πόντους για πλάκα. Ανεξάρτητα από τον αντίπαλο που είχε απέναντί του. Με τέτοιες ιστορίες έχτισε τον μύθο του. Με ανάλογες ιστορίες έχτισαν τον δικό τους μύθο κι οι άλλοι μεγάλοι εκείνης της εποχής.
Κι ίσως είναι καλύτερα που, εκτός από κάποια λίγα εντελώς αποσπασματικά και κακής ποιότητας βιντεάκια, δεν υπάρχει στο Youtube πλούσιο οπτικό υλικό από τα παιχνίδια τους. Γιατί περνώντας από στόμα σε στόμα και από δημοσιογραφικό αφιέρωμα σε δημοσιογραφικό αφιέρωμα τα κατορθώματά τους, ο μύθος τους δεν συντηρείται απλώς, αλλά ενισχύεται. Και αποκτά διαστάσεις που αρμόζουν σε λαϊκούς ήρωες…
