Χαρές

Μια χαρά τα πήγε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Τηρουμένων των αναλογιών και των περιστάσεων.

Οι σύνεδροι πέρασαν ωραία. Ο Ανδρουλάκης άκουσε να του φωνάζουν «να τος, να τος ο Πρωθυπουργός!». Οι εν ζωή παλαιοί εμφανίστηκαν και μίλησαν, ωραία τα είπαν.

Ακόμη κι ο δήμαρχος σταμάτησε λίγο την γκρίνια. Δήλωσε αισιόδοξος για κάτι που λέγεται «προοδευτική διακυβέρνηση» αλλά μάλλον δεν θα χρειαστεί να το δοκιμάσουμε.

Τα υπόλοιπα στις δημοσκοπήσεις και κυρίως στην κάλπη.

Ιδίως όταν το συνέδριο δεν έδωσε απάντηση στο προπατορικό ερώτημα κάθε πολιτικού οργανισμού: Πώς θα κερδίσουμε τις εκλογές «έστω με μία ψήφο»;

Επί αυτού δεν ακούσαμε κάτι καινούργιο πέρα από το σύνηθες κατηγορητήριο για τη ΝΔ και την κυβέρνηση. Φοβούμαι πως αν κάποιοι νομίζουν ότι έτσι θα ρίξουν τον «Νίξον» (που λέει κι ο Ανδρουλάκης…), ίσως χρειαστεί να περιμένουν λίγο.

Στις 22 Μαρτίου, το Politico δημοσίευσε μια «δημοσκόπηση των δημοσκοπήσεων» για την Ελλάδα (το κάνει συχνά για πολλές χώρες) που δίνει 33% στη ΝΔ, 15% στο ΠΑΣΟΚ και κάτω από 7% στον καθένα από τους πολυάριθμους υπόλοιπους.

Σε σχέση με άλλες δημοσκοπήσεις το ποσοστό είναι μάλλον κολακευτικό για το ΠΑΣΟΚ, αλλά ας μη μείνουμε εκεί.

Ακόμη κι έτσι, πιο κοντά βρίσκεται η ΝΔ στην αυτοδυναμία παρά το ΠΑΣΟΚ στην πρώτη θέση. Κι αν η ΝΔ είναι πρώτη και δεν βρει αυτοδυναμία ή κάποιους συνεταίρους, τότε θα κάνει όσες εκλογές νομίζει για να κυβερνήσει.

Αλλά δεν νομίζω ότι θα χρειαστούν τέτοιες ακρότητες. Τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ πιο ομαλά.

Αν στελέχη της αντιπολίτευσης διατυπώνουν σήμερα παραινέσεις σε αντιπάλους και «θεσμούς» για εκτροχιασμό από τη δημοκρατική ομαλότητα, είναι μάλλον επειδή υπολογίζουν ότι σε συνθήκες ομαλότητας δύσκολα θα επιτύχουν την «πολιτική αλλαγή» που επιθυμούν.

Αυτά όμως είναι επικίνδυνα πράγματα. Θυμίζω ότι το 1965 η ΕΡΕ στην αντιπολίτευση καλούσε τους βουλευτές της ΕΚ και τους «θεσμούς» της εποχής να ρίξουν την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.

Το πέτυχαν. Αλλά όλοι ξέρουμε τη συνέχεια. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος που ήταν ένας έντιμος άνθρωπος παραδέχτηκε αργότερα το λάθος.

Το πιθανότερο είναι ότι αυτή τη φορά η προσπάθεια δεν θα πετύχει. Μπορεί σήμερα (όπως τότε) να ζητούν διάφοροι την ανατροπή, την εκδίωξη ή έστω τη δίωξη με κάθε μέσο μιας νόμιμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Αλλά παραβλέπουν το ουσιώδες. Πως στην κοινοβουλευτική δημοκρατία μόνο ασυνείδητοι μπορεί να προωθούν την αποσταθεροποίηση της όποιας κυβέρνησης.

Αντί να επιδιώκουν εκείνο που αποτελεί σχεδόν υποχρέωση μιας σοβαρής δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Να την αντικαταστήσουν.