Ήταν ξημερώμαα της 17ης Ιουνίου 1972, περίπου 2 η ώρα, όταν πέντε διαρρήκτες μπήκαν στα γραφεία της Δημοκρατικής Επιτροπής στο Watergate. Ο φύλακας πρόσεξε μια κολλημένη ταινία στην πόρτα, το πρώτο λάθος που οδήγησε στη σύλληψή τους και, τελικά, στην παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον δύο χρόνια αργότερα. Το Watergate δεν ήταν απλώς διάρρηξη· ήταν το σύμβολο μιας επιχείρησης συγκάλυψης, αλλά συγχρόνως και μιας αποκάλυψης: κανένας σε μια δημοκρατία δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι υπεράνω του νόμου.
Στην Ελλάδα, το Predatorgate ξαναφέρνει στο προσκήνιο τα ίδια βασικά ερωτήματα, αλλά με νέα μέσα. Το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator χρησιμοποιήθηκε για να παγιδευτούν πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι. Η αποκάλυψη οδήγησε τον Αύγουστο του 2022 σε παραιτήσεις τον διευθυντή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα και τον διευθυντή του Πρωθυπουργικού Γραφείου Γρηγόρη Δημητριάδη. Στη συνέχεια όμως παρακολουθήσαμε μια επιχείρηση συγκάλυψης, η οποία δεν εξέθεσε μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τη Δικαιοσύνη, τον θεσμό που σε μια δημοκρατία ταυτίζεται με το κράτος δικαίου.
Ποιος ήταν ο εντολέας του;
Οταν ο Ταλ Ντίλιαν, ένας από τους τέσσερις «ιδιώτες» που καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, δέχθηκε να μιλήσει στο Mega Stories με μία και μόνο δήλωση, το ερώτημα που του θέσαμε ήταν αυτονόητο. Ποιος ήταν ο εντολέας του; Απάντησε πως, ως ιδιοκτήτης της εταιρείας Intellexa, «συνεργάζεται μόνο με κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου». Την περασμένη Τρίτη επανήλθε με μια νέα δήλωση για να καταγγείλει μια επιχείρηση συγκάλυψης. Ή μάλλον μια «συνωμοσία» των εντολέων του. «Πιστεύω ότι αποτελεί έγκλημα για ιδιώτες να παρεμβαίνουν σε επικοινωνίες» είπε. «Αλλά είναι ακόμα πιο σοβαρό έγκλημα να οργανώνεται μια συνωμοτική εγκληματική πράξη για να στείλει αθώους ανθρώπους στη φυλακή προκειμένου να καλυφθούν πολιτικές Αρχές».
Ας υποθέσουμε πως ο ίδιος και οι τρεις συγκατηγορούμενοί του είναι οι «διαρρήκτες» αυτής της ζοφερής ιστορίας. Ποιος ή ποιοι είναι οι Νίξον; Η δεύτερη δήλωσή του στο Mega Stories οδηγεί σε ένα και μόνο κέντρο εξουσίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο ίδιος θα πρέπει ασφαλώς να αποδείξει τον ισχυρισμό του, δηλαδή ότι συνεργάστηκε με την ελληνική κυβέρνηση και με ελληνικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Με τις «πολιτικές Αρχές» που πρώτα αγόρασαν το κατασκοπευτικό λογισμικό και τώρα συνωμοτούν, όπως είπε, για να τον στείλουν στη φυλακή.
Τα αναπάντητα ερωτήματα
Στο μεταξύ, όμως, η Δικαιοσύνη καλείται να ξετυλίξει ένα κουβάρι που το άφησε μπερδεμένο σε ένα σκοτεινό αρχείο, το πόρισμα Ζήση. Αλλά και οι κατά Ντίλιαν «πολιτικές Αρχές» οφείλουν πλέον να δώσουν σαφείς απαντήσεις. Πώς μπορεί να δέχεται η πολιτεία να παρακολουθούνται οι μισοί υπουργοί της κυβέρνησης και η στρατιωτική της ηγεσία και να μην κάνει παράσταση πολιτικής αγωγής στο δικαστήριο; Γιατί δεν κυνηγά τους «διαρρήκτες» αλλά αντιμετωπίζει το σκάνδαλο των υποκλοπών σαν μια μια «υπόθεση ιδιωτών»; Πώς ανέχεται μια κυβέρνηση να εκβιάζονται τα μέλη της, αλλά και πώς ανέχονται οι ίδιοι οι υπουργοί να γίνονται στόχοι παρακολούθησης μαζί με τις συζύγους τους;
Οι πολιτικοί πρωταγωνιστές του σκανδάλου κρύφτηκαν πίσω από ένα έωλο πόρισμα – όταν δεν μοίραζαν καταχρηστικές αγωγές στα μέσα ενημέρωσης που τολμούσαν να αναφέρουν το όνομά τους. Η χειραγώγηση και ο εκφοβισμός όμως δεν ταιριάζουν σε μια δημοκρατία. Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται όλο και περισσότερα για το «πώς». Η υπόθεση δεν θα κλείσει εάν η επιχείρηση συγκάλυψης δεν οδηγήσει σε μια αποκάλυψη: Ποιος ήταν ο εντολέας; Ποιος είναι ο Νίξον; Οχι πάντως ένας «ιδιώτης», ούτε ένας «διαρρήκτης»…
