Πώς εξηγείται ότι το Ιράν αντιστέκεται ακόμα, παρότι δέχεται διαρκώς επιθέσεις από τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί τα διεθνή Μέσα.
Τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της επιχείρησης «Επική Οργή», σημειώνει η «Corriere della Sera», η Τεχεράνη είχε εξηγήσει ποια θα ήταν η αντίδρασή της σε μια πιθανή επίθεση του αντιπάλου. Επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, εμπόδια στην πλοήγηση στα Στενά του Ορμούζ, αντίποινα σε πολλαπλά επίπεδα, επιπτώσεις στην οικονομία. Τα βλέπουμε όλα αυτά να εξελίσσονται.
Οι Ιρανοί επέμεναν σε ένα σημείο: ο Ντόναλντ Τραμπ δεν πρέπει να αυταπατάται ότι πρόκειται για περιορισμένη σύγκρουση, από την οποία, σε κάποιο σημείο, μπορεί να αποφασίσει να αποσυρθεί και να κηρύξει τη νίκη. Αυτή τη φορά, η πρόκληση είναι παγκόσμια και εκτεταμένη.
Η διαπίστωση επαναλαμβάνεται τις τελευταίες ώρες, παρά τις δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ ότι η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα επειδή δεν έχει μείνει τίποτα για βομβαρδισμό. Το σχέδιο της Τεχεράνης στοχεύει σε μια σύγκρουση φθοράς, έναν συνεχή πόλεμο με στόχο να τρομάξει τον Λευκό Οίκο, τις αγορές και το εκλογικό σώμα στις ΗΠΑ. Οι Ιρανοί δεν κερδίζουν, αλλά και δεν χάνουν.
Ομως η πρόκληση κρύβει και μια μπλόφα, επειδή το Ιράν υφίσταται σημαντικές ζημιές ενώ δεν ήταν σε καλή κατάσταση και πριν από τις εχθροπραξίες: καταστολή, πληθωρισμός, κρίση νερού και πολλές αρνητικές συνέπειες λόγω τόσο του εμπάργκο όσο και των λαθών του καθεστώτος που αδιαφορούσε για τα κοινωνικά αιτήματα. Ωστόσο, προς το παρόν, η Τεχεράνη προσπαθεί να κρατηθεί στα πόδια της εμπλέκοντας όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες. Γι’ αυτό υπάρχουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι που εκτοξεύονται εναντίον των σουνιτικών μοναρχιών του Κόλπου, του Αζερμπαϊτζάν, ακόμη και της Κύπρου.
Η στρατηγική της Τεχεράνης είναι αποτέλεσμα εμπειριών που έχουν αποκτηθεί με την πάροδο του χρόνου. Ουσιαστικά διαθέτει δύο ξεχωριστά στρατιωτικά συστήματα, τους Φρουρούς της Επανάστασης και τακτικές μονάδες. Το πυραυλικό οπλοστάσιο και τα χαμηλού κόστους καμικάζι drones τής επέτρεψαν να συνεχίσει τη μάχη. Η 12ήμερη σύγκρουση τον Ιούνιο χρησίμευσε για να προσαρμόσει την τακτική της. Οι Φρουροί στόχευσαν αεροδρόμια και διυλιστήρια με επιπτώσεις που φτάνουν πέρα από τα σύνορά της. Χτυπήθηκαν τουλάχιστον 17 στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ, καταστρέφοντας πολύτιμα ραντάρ στο αντιπυραυλικό δίκτυο και τους κόμβους επικοινωνιών.
Οι ιρανικές επιθέσεις ανάγκασαν τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους να αναπτύξουν μεγάλο αριθμό αναχαιτιστικών συστημάτων. Πηγές που επικαλέστηκαν οι «New York Times» παρείχαν ορισμένα στοιχεία: 100-250 THAAD (για μεγάλο υψόμετρο) ή μεταξύ 20% και 50% του αμερικανικού αποθέματος· 80 πύραυλοι SM3· και πολλά άλλα πυρομαχικά. Το Πεντάγωνο είχε αποθηκεύσει προμήθειες, αλλά τις τελευταίες ώρες αναγκάστηκε να μεταφέρει επειγόντως μπαταρίες και βλήματα από τη Νότια Κορέα.
Από την άλλη πλευρά, η κοινή επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων και του Πενταγώνου αποδυνάμωσε περαιτέρω τη στρατιωτική βιομηχανία, τα εργοστάσια πυραύλων, το δίκτυο στρατώνων, τις στρατηγικές εγκαταστάσεις και μεγάλο μέρος του εξοπλισμού.
Σχεδόν 3.000 μέλη των Φρουρών της Επανάστασης σκοτώθηκαν, ανέφερε η «Haaretz», επικαλούμενη ισραηλινές πηγές. Οι μισοί από τους εκτοξευτές απενεργοποιήθηκαν, τα καταφύγια που στέγαζαν τους πυραύλους σφραγίστηκαν από βομβαρδισμούς, δεκάδες πλοία καταστράφηκαν, χιλιάδες στόχοι χτυπήθηκαν και η αποτελεσματικότητα της αντιαεροπορικής άμυνας μειώθηκε, αν και, παρ’ όλα αυτά, κατέρριψαν δεκάδες drones.
Τέλος, υπάρχει ένα εκκρεμές μέτωπο και αφορά ένα βασικό γεωγραφικό πέρασμα, την Ερυθρά Θάλασσα. Το Ιράν μπορεί να επαναλάβει τις επιθέσεις κατά της ναυτιλίας – ίσως μια εφεδρική στρατηγική σε περίπτωση που η Σαουδική Αραβία αποφασίσει να πάει σε πόλεμο. Ή μια κίνηση που θα εφαρμοστεί ως μέρος μιας κλιμάκωσης διαδοχικών βημάτων.
