Τι κάνει η… Ιστορία; Πώς κοιμάται και πού; Σε καταφύγιο για να μπορέσει να γράψει με ασφάλεια τα όσα συγκλονιστικά συμβαίνουν στον κόσμο μας, με τον πόλεμο να απλώνεται όλο και περισσότερο; Κανείς δεν μπορεί να δει το τελευταίο της βιβλίο, που έχει τίτλο «Ο ματωμένος αιώνας». Οι ερμηνευτές της – της ιστορίας – την παρουσιάζουν κατά το δοκούν. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τον Καναδοαμερικανό Τιμ Ναφτάλι, τον ιστορικό του CNN για θέματα αμερικανικής προεδρίας, έναν καθηγητή με διεθνή απήχηση. Η τοποθέτησή του έχει ενδιαφέρον.
«Μπορείς πάντα να βρεις ένα άτομο που, λόγω της εξουσίας του και του βάθους της διαφθοράς του, η απομάκρυνσή του ωφελεί την ανθρωπότητα».
Δεν το άφησε ανεξήγητο.
«Είναι βέβαιο ότι λίγοι θα πενθήσουν τον θάνατο του Χαμενεΐ. Ομως η απόφαση να εξαλείψεις έναν αρχηγό ξένου κράτους δεν πρέπει να λαμβάνεται εύκολα ή βιαστικά».
Η αλήθεια είναι ότι ο νεκρός πλέον θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν δεν ήταν μόνο ένας τύραννος αλλά και κανονικός δολοφόνος. Χιλιάδες κοπέλες και όχι μόνο εκτελούνταν επειδή φορούσαν… στραβά τη μαντίλα ή επειδή τολμούσαν να βγουν στους δρόμους. Γνωστά αυτά. Αλλά δεν τον σκότωσαν γι’ αυτό. Ούτε επειδή καταχράστηκε χρήμα, στέρησε την ελευθερία του λαού, διέταξε την εκτέλεση των διαφωνούντων. Ξεκάθαρο ότι ούτε ο Τραμπ ούτε ο Νετανιάχου ένιωσαν άσχημα για τον ιρανικό λαό. Η ωμή παραδοχή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών για τον Χαμενεΐ έχει βάση.
«Τον πρόλαβα πριν με προλάβει. Προσπάθησαν δύο φορές, αλλά εγώ τον πρόλαβα πρώτος». Τόσο κυνικά, τόσο απλά.
Οι παρά τω προέδρω ανέφεραν κι άλλους λόγους για την επίθεση.
«Ηταν η έλλειψη εμπιστοσύνης στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η πιθανότητα ανάπτυξης αντιβαλλιστικών πυραύλων, η υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων σε άλλες χώρες, και φυσικά η πρόσφατη δολοφονία αθώων διαδηλωτών στους δρόμους».
Εντάξει. Αλλά να βάλουμε κι έναν αστερίσκο; Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εξουδετερώθηκαν δύο αρχηγοί κρατών, ο φυλακισμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο κι ο νεκρός πρόεδρος του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. Δηλαδή… πετρέλαια, με τα οποία τροφοδοτούνταν οι βασικοί αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Κοινό μυστικό.
Εννοείται ότι είναι «κενό γράμμα» τα διατάγματα τριών προέδρων της Αμερικής, του Τζέραλντ Φορντ, του Τζίμι Κάρτερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν, οι οποίοι καθιστούσαν παράνομη τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε δολοφονίες, με το διάταγμα μάλιστα του Ρέιγκαν να παραμένει σε ισχύ. Ε, και;
Πάμε ξανά στον δικηγόρο του διαβόλου. Οι μυστικές υπηρεσίες ήξεραν ακόμα και το πότε πηγαίνει στην τουαλέτα ο Χαμενεΐ, σε ποιο δωμάτιο βρίσκεται κάθε στιγμή, τα πάντα. Γι’ αυτό και τον εξολόθρευσαν σε χρόνο dt.
Πώς λοιπόν έκαναν ένα τυφλό χτύπημα στο δημοτικό σχολείο θηλέων στην επαρχία Χορμοζγκάν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατόν εξήντα οκτώ παιδιά; Παιδιά γαμώτο.
Και στο κάτω κάτω, με αυτή την τεχνολογία που υπάρχει, απαγορεύεται να υπάρχουν παράπλευρα θύματα. Δυστυχώς αυτά είναι και παραμένουν ψιλά γράμματα.
Από κει και πέρα, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν τύραννοι σ’ αυτόν τον πλανήτη. Κάποιοι κρεμάστηκαν όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν, κάποιοι εκτελέστηκαν όπως ο Νικολάε Τσαουσέσκου, κάποιοι έπεσαν σε παγίδα και σκοτώθηκαν όπως ο Μουαμάρ Καντάφι, η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα.
Αλλά γιατί πρέπει να αιματοκυλιστεί ο κόσμος για τους «λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος»;
Επειδή, πέραν όλων των άλλων, τα γεωπολιτικά παιχνίδια, τα πετρέλαια και οι φυσικοί πόροι, είναι αυτά που οδηγούν τους πυραύλους και… ας καεί και το παλιάμπελο.
Ολοι το καταλαβαίνουν. Είμαστε ακόμα στην αρχή του ματωμένου αιώνα. Κι η ιστορία θα κρύβεται σε καταφύγιο για καιρό…
