Η απόφαση της Αθήνας να ενισχύσει την Κύπρο με αεροπορικά και ναυτικά μέσα λειτουργεί ως πολιτική δήλωση ισχύος. Μια πρόταση που δεν απευθύνεται μόνο σε έναν πιθανό αντίπαλο, αλλά και σε συμμάχους, εταίρους και αγορές. Η απόφαση εντάσσεται στην επανενεργοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Ελλάδας – Κύπρου. Το Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου υιοθετήθηκε το 1993 και στα τέλη της δεκαετίας του 2000 ατόνησε. Εφτασε η ώρα η μητέρα-πατρίδα Ελλάδα να αγκαλιάσει την Κύπρο σε μια ιστορική συγκυρία.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, η ασφάλεια έχει αλυσιδωτή μορφή. Ενα επεισόδιο κοντά στην Κύπρο επηρεάζει ναυσιπλοΐα, ενέργεια, ασφάλιστρα, επενδύσεις, τουρισμό. Η χώρα που μπορεί να μειώνει την αβεβαιότητα αποκτά βάρος που ξεπερνά τη στρατιωτική διάσταση.
Ο «ενιαίος αμυντικός χώρος» Ελλάδας και Κύπρου αποκτά εδώ ένα σαφές πολιτικό περιεχόμενο. Ορίζει ότι η γεωγραφία δεν διαχωρίζει τις ευθύνες, τις επεκτείνει. Η Κύπρος βρίσκεται στο σημείο όπου τέμνονται δίαυλοι και ανταγωνισμοί, άρα και στο σημείο όπου δοκιμάζεται η αξιοπιστία της ελληνικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αθήνα επιλέγει να εντάξει ξανά ενεργά την Κύπρο στο πεδίο της έμπρακτης αποτροπής με τρόπο που κάνει πιο προβλέψιμη τη δική της στάση και πιο δύσκολη την επιδίωξη τετελεσμένων από οποιονδήποτε.
Στη σύγχρονη πραγματικότητα, η απειλή δεν έχει μόνο κλασική μορφή. Τα μη επανδρωμένα μέσα, οι ασύμμετρες ενέργειες, η πίεση σε θαλάσσιους διαύλους δημιουργούν ένα νέο πεδίο. Εκεί κρίνεται η προσαρμοστικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Εκεί κρίνεται και η σοβαρότητα της πολιτικής βούλησης. Η σύγχρονη απειλή κινείται συχνά κάτω από το κατώφλι μιας ανοικτής σύγκρουσης. Drones, παρενοχλήσεις, επιθετική επιτήρηση, ασύμμετρες ενέργειες, πίεση σε κρίσιμες υποδομές. Σε αυτό το περιβάλλον, η αποτροπή χτίζεται με τρία στοιχεία. Συνεχή εικόνα του χώρου, ταχύτητα απόκρισης, ικανότητα κλιμάκωσης με κανόνες. Η ταυτόχρονη αξιοποίηση αεροπορικών και ναυτικών μέσων στέλνει σήμα διαλειτουργικότητας και ετοιμότητας. Πόσω μάλλον όταν στη διαδικασία αυτή πρωταγωνιστεί η καλύτερη φρεγάτα της Μεσογείου, ο «Κίμων». Στέλνει και ένα δεύτερο σήμα, ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει τον χώρο ως σύνολο με «κενά» αλλά ως ενιαία συνέχεια επιτήρησης και παρουσίας.
Η στρατηγική αξία της κίνησης είναι διττή. Προς τα έξω, ενισχύει μια αρχιτεκτονική ασφάλειας που στηρίζεται σε κανόνες και σε πραγματικές δυνατότητες. Προς τα μέσα, δείχνει ότι οι αμυντικές επενδύσεις αποκτούν επιχειρησιακό νόημα και υπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες. Η ισχύς δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο για ειρήνη και σταθερότητα. Η Ελλάδα οφείλει να διαθέτει αξιόπιστη αποτρεπτική δύναμη. Οφείλει να αξιοποιεί τις συμμαχίες της. Οφείλει να κρατά ψηλά την επιχειρησιακή ετοιμότητα, ειδικά σε μια περίοδο που οι εξελίξεις τρέχουν.
Ο Γιάννης Παππάς είναι βουλευτής Δωδεκανήσων ΝΔ
