Στη δημοκρατία, κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να δέρνει τον άλλον επειδή διαφωνεί μαζί του ή δεν τον γουστάρει. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά.
Κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να φτύνει ή να χειροδικεί ή να εμποδίζει επιθετικά την είσοδο κάποιου σε έναν δημόσιο χώρο.
Προφανώς ο συρφετός μερικών δεκάδων ακροαριστερών συνδικαλιστών που μαζεύονται κάθε φορά να αποδοκιμάσουν έναν υπουργό επειδή δεν τους αρέσει μπορεί να μην απαγορεύεται.
Θεωρείται διαμαρτυρία – αν και ξέρω πολύ πιο πολιτισμένους τρόπους να διαμαρτυρηθεί κανείς.
Αλλά ακόμη κι ως διαμαρτυρία είναι γελοία.
Ο υπουργός έχει το απόλυτο δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να τους ρωτάει ή να ζητήσει την άδειά τους. Και θα έλεγα μάλιστα ότι κάθε πολίτης έχει ανάλογο δικαίωμα. Χωρίς κίνδυνο να τον δείρουν ή να τον φτύσουν.
Δεν ξέρω αν οι ακροαριστεροί στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας που την έπεσαν στον υπουργό Υγείας είναι κομμουνιστές ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το λουρί της μάνας τους.
Μπορώ όμως να αντιληφθώ ότι αυτού του τύπου η Ακρα Αριστερά εξελίσσεται σε καρκίνωμα της δημοκρατίας. Οπως και η Ακροδεξιά, όπως όλα τα άκρα.
Ζήσαμε προ ημερών τα γεγονότα στη Γαλλία που οδήγησαν στην άγρια δολοφονία ενός 23χρονου «εθνικιστή» από μια συμμορία ακροαριστερών τραμπούκων.
Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει ζωές από τη δράση των ομοϊδεατών τους.
Στη Λυών της Γαλλίας όμως και στη Νίκαια της Ελλάδας είναι το ίδιο φαινόμενο.
Ομάδες φανατισμένων ακροαριστερών καταπατούν τους νόμους και τους κανόνες της δημοκρατίας. Θέλουν να επιβάλουν βίαια την παρουσία τους παρά τη θέλησή μας.
Μη γελιέστε. Είναι το πρώτο βήμα για να αμφισβητήσουν την ίδια τη δημοκρατία.
Το ερώτημα είναι αν μια δημοκρατική πολιτεία μπορεί να το ανεχθεί. Αν δηλαδή θα νομιμοποιήσει την παραβίαση των νόμων και των στοιχειωδών κανόνων της στο όνομα κάποιας πολιτικής πρακτικής.
Εχω θυμίσει ότι αυτή ήταν η τακτική των «μελανοχιτώνων» και των «σκουαντρίστι» του Μουσολίνι για να επιβληθούν στον δημόσιο χώρο. Ακολούθησαν οι ναζιστές στη Γερμανία (SA), οι κομμουνιστές (Rot Front), ακόμη κι οι πιο φιλήσυχοι σοσιαλδημοκράτες είχαν τον «στρατό» τους…
Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να ξαναζήσουμε αυτές τις αθλιότητες προτού τις αντιμετωπίσουμε. Και κυρίως πριν αποφασίσουμε ότι δεν έχουν καμία θέση στον δημόσιο χώρο της δημοκρατίας μας.
Ο οποίος σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν διεκδικείται από συμμορίες και τραμπούκους. Αλλά από ανθρώπους με ιδέες, απόψεις και επιχειρήματα.
