Η οδός της απωλείας

Οταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικράτησε στις εσωτερικές διεργασίες της ΝΔ και το 2016 κέρδισε την προεδρία της, ξέραμε ότι το κόμμα που σήμερα κυβερνά είχε κάνει ένα σοβαρό βήμα προς την επαναφορά του στην εξουσία.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός είχε κατανοήσει το ρεύμα της κοινωνίας, που δεν ήταν και τόσο υπόγειο: ο κόσμος, κουρασμένος από τους πειραματισμούς του αντιμνημονίου και την ανακατωσούρα όσων ήθελαν να μας σώσουν, ήθελε μια στιβαρή πολιτική ηγεσία που θα αποκαθιστούσε την πολιτική ηρεμία.

Ο οιονεί εμφύλιος είχε λάβει τέλος. Ηταν η ώρα της επιστροφής των πολιτικών της συναίνεσης, η ώρα της «κανονικότητας», όπως συνοψίστηκε σε πολιτικό σύνθημα, που με εύληπτο τρόπο περιείχε τον στόχο.

Οι ψηφοφόροι αγκάλιασαν και στήριξαν αυτό τον στόχο. Συνεχίζουν να τον στηρίζουν, σε βάρος της τοξικότητας που στο μεταξύ βρήκε έδαφος και ανασυγκροτήθηκε – έστω και αν οι φιλοδοξίες διαφόρων επιμέρους ηγετών δεν του επιτρέπει να εκφραστεί με ενιαίο τρόπο.

Το ΠΑΣΟΚ, τα κρίσιμα χρόνια της συριζαϊκής διακυβέρνησης, δεν κατάφερε να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβαινε. Οταν έληξε η θητεία του Ευάγγελου Βενιζέλου στο κόμμα, αυτό που κατανοήθηκε ως συνέχεια ήταν η επιστροφή στην κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να επιδιωχθεί σύνδεση με την πραγματικότητα, έγινε η σύνδεση με ένα ηρωικό παρελθόν και με τα φαντάσματά του.

Η ηγεσία Νίκου Ανδρουλάκη, που πριμοδοτήθηκε λόγω της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην αξιωματική αντιπολίτευση, αντί να κατανοήσει ότι η πολιτική αγορά έχει ανάγκη ένα εναλλακτικό κόμμα εξουσίας, προσπάθησε απλώς να καταλάβει το κενό που κατείχε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Σήμερα, που η βελόνα κατρακυλάει, μάλλον αργά καταλαβαίνει (αν καταλαβαίνει) ότι σε αυτό το κενό έχουν στριμωχτεί πολλοί, από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου μέχρι τον Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού.

Ο ρεαλισμός έχει αποδράσει από το ΠΑΣΟΚ και η χώρα δεν έχει εναλλακτική λύση απέναντι στη μονοκρατορία της ΝΔ του Μητσοτάκη.

Στο ΠΑΣΟΚ διαμαρτύρονται συνέχεια για τις κυβερνητικές πολιτικές, αλλά η μονοτονία δεν είναι πολιτική. Επιπλέον, έχει χαθεί η ιδεολογική σαφήνεια που θα μπορούσε να οδηγήσει το κόμμα στον δρόμο μιας εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης. Ακόμα και η Αννα Διαμαντοπούλου μοιάζει να έχει επιλέξει τη φθαρμένη γλώσσα της παλαιοπασοκικής γκρίνιας.

Κάπως έτσι πέφτει στο κενό και όποια ουσιαστική κριτική γίνεται απαραίτητη. Διαμαρτυρήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, αίφνης, για τη διατύπωση του βουλευτή της ΝΔ, Μακάριου Λαζαρίδη, ο οποίος απέδωσε «γκριζάρισμα» του Αιγαίου στις πολιτικές του Κώστα Σημίτη.

Ο Λαζαρίδης, γέννημα της κομματικής κοινοτοπίας και της δημοσιογραφικής ευκολίας στην οποία έχει προϋπηρεσία, δεν είναι μόνος. Και δεν είναι τυχαίο ότι έσπευσε να τον στηρίξει, με τα ίδια επιχειρήματα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης. Γιατί; Επειδή, πίσω από τον Μητσοτάκη και μερικούς στενούς συνεργάτες του, αυτό είναι η ΝΔ: ένα κόμμα προκαταλήψεων και στερεοτύπων, που απλώς διαχειρίζεται την εξουσία, αδυνατώντας να συνθέσει. Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις μεγάλες συνεισφορές των κυβερνήσεων Μητσοτάκη στην ελληνική κοινωνία, η θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, είναι θέμα ταμπού στο κόμμα.

Ολα αυτά τα αυτονόητα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να τα κατανοήσει και συνεχίζει να στριμώχνεται στη ρωγμή του αντισυστήματος. Βαδίζοντας περήφανα την οδό της απωλείας.