Πώς ξεκίνησε η μεγάλη αλλαγή στους κανόνες λειτουργίας της μεταπολεμικής διεθνούς σκηνής; Με μια μεγάλη αλλαγή στην εκλογική συμπεριφορά των Αμερικανών. Ο Τραμπ κατόρθωσε να κερδίσει στην προεδρική αναμέτρηση του 2024 πολλούς από τους ψηφοφόρους που στήριζαν παραδοσιακά τους Δημοκρατικούς – όπως τους νέους, τους μαύρους κι εκείνους που δεν συνηθίζουν να φτάνουν πάντα μέχρι την κάλπη. Αμέσως μετά την εκλογή του είχε πετύχει και μια μεταβολή (έστω και μικρή) του κλίματος. Ο διχασμός της προεκλογικής περιόδου είχε δώσει τη θέση του στην αύξηση του αριθμού αυτών που ήλπιζαν ότι θα κάνει την Αμερική πλούσια ξανά. Σήμερα, όμως, τα δημοσκοπικά του νούμερα έχουν επιστρέψει στα μοτίβα της πρώτης του θητείας. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσαν οι «New York Times», μόνο 40% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους εγκρίνουν ό,τι κάνει. Η αποδοχή του από κάθε δημογραφική ομάδα είναι ανάλογη μ’ αυτήν που «έγραφε» ύστερα από την ήττα του 2020. Οι πιο ένθερμοι οπαδοί του είναι λευκοί μεγαλύτερης ηλικίας, ενώ πολλοί νέοι κι μαύροι τον απορρίπτουν. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει αποκτήσει και πάλι, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, πλεονέκτημα στους τελευταίους.
Υπόμνηση
Για την ακρίβεια, στο συγκεκριμένο γκάλοπ προηγείται με 5% πανεθνικά, ένα ποσοστό ικανό να του εξασφαλίσει τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι λόγοι της απομάγευσης είναι αρκετοί. Η αμερικανική κοινή γνώμη αποδοκιμάζει τις επιδόσεις του σχεδόν στα πάντα, από το Μεταναστευτικό μέχρι την οικονομία και την εξωτερική πολιτική συνολικά. Βέβαια, οι χειρότερες αξιολογήσεις αφορούν την οικονομική του πολιτική. Μόλις 34% εγκρίνει την τραμπική διαχείριση της ακρίβειας, ενώ η πλειονότητα αυτών που τον ψήφισαν, αλλά τώρα δηλώνουν απογοητευμένοι (44%), επικαλούνται κάποιο οικονομικό ζήτημα ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας τους – τι κι αν οι περισσότεροι που μετακινήθηκαν προς εκείνον και του χάρισαν τη νίκη τον είχαν επιλέξει εξαιτίας των οικονομικών του υποσχέσεων; Οσοι τον εγκαταλείπουν, πάντως, αναφέρουν κι άλλες αιτίες για να εξηγήσουν την απομάκρυνσή τους. Ανησυχούν για τη δημοκρατία, την πόλωση, τον χαρακτήρα του. Η δημοσκοπική φωτογραφία αυτής της στιγμής, λοιπόν, ίσως είναι μια ενοχλητική για τον ίδιο υπόμνηση: το όριο στην ισχύ του δεν είναι ούτε η ηθική του ούτε το μυαλό του (όπως περηφανευόταν πρόσφατα), είναι η λαϊκή βούληση. Και δεν προβλέπεται σιωπηρή ανανέωση του «ντιλ» που έκανε μαζί του το εκλογικό σώμα.
