«Ενα από τα παιδιά έκλεισε τον δρόμο του Αλεξ έξω από το δημαρχείο και τρεις φίλοι μου άρχισαν να τον κτυπούν, γιατί λίγο πιο πριν βρίστηκαν. Τον χτυπούσαν με κλωτσιές και μπουνιές. Ομως δεν είχε χάσει τις αισθήσεις του και προσπάθησε να ξεφύγει προς τα σκαλιά κάτω. Το ένα από τα παιδιά τού έβαλε τρικλοποδιά. Επεσε κι έμεινε ακίνητος. Ενα άλλο παιδί μόλις τον είδε έτσι, έβαλε να ακούσει την καρδιά του, αν ζούσε κι έβαλε ένα χαρτομάντιλο πίσω στο κεφάλι του γιατί εκεί είχε χτυπήσει κι έτρεχε αίμα. Φωνάζω εγώ για ασθενοφόρο, όμως εκείνος που ήταν από πάνω του με το χαρτομάντιλο, είπε “όχι, γιατί θα μπλέξουμε”. Και έτσι τον πήγαμε σε ένα (ακατοίκητο) σπίτι. Τα γυαλάκια του Αλεξ μού τα έδωσαν να τα πετάξω στον κάδο με τα σκουπίδια. Οι τρεις από τους φίλους μου τον κρατούσαν από το κεφάλι, τη μέση και τα πόδια για να τον μεταφέρουν στο σπίτι, εγώ κι ένας ακόμη περιμέναμε απ’ έξω. Δύο ημέρες μετά πήγαμε πάλι στο σπίτι για να τον πάρουμε. Ομως κάποιο από τα παιδιά (σ.σ.: αυτά που είχαν πρωτοστατήσει στον ξυλοδαρμό) είχε ήδη μιλήσει με τον παππού, τον θείο του και τον αδελφό του για να τον πάνε αλλού».
Απόσπασμα από την καταλυτική μαρτυρία-ομολογία ενός ανήλικου μέλους μιας πενταμελούς παρέας (δύο αδελφών Ελλήνων, δύο παιδιών από την Αλβανία και ενός Ρουμάνου, ηλικίας 11 έως 13 ετών) που συσχετίσθηκε με την εξαφάνιση και τον θάνατο στη Βέροια, στις 6 Φεβρουαρίου 2006, του 11χρονου μαθητή από τη Γεωργία, Αλεξ Μεσχισβίλι.
Είκοσι χρόνια μετά η υπόθεση που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη – κυρίως από τη μεθοδική έρευνα της εκπομπής «Φως στο Τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη και της δραματικής αναζήτησης από τη μητέρα του, Νατέλα – εξακολουθεί να έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Πρώτον, γιατί η σορός του άτυχου Αλεξ δεν βρέθηκε ποτέ και το μόνο που είχε γίνει γνωστό από μαρτυρίες παιδιών είναι ότι «το σώμα του είχε μεταφερθεί με οικοδομικό καρότσι από το ακατοίκητο σπίτι στο τοπικό ρέμα της Μπαρμπούτας», ενώ φάνηκε να είχε υπάρξει και νεότερη προσπάθεια μετακίνησης της σορού και της ταφής του, με την εμπλοκή ενήλικων συγγενών των παιδιών, σε άγνωστο σημείο.
Παιδική βία
Η συγκλονιστική υπόθεση του Αλεξ ανέδειξε τα ζητήματα παιδικής βίας, του εκφοβισμού και της περιθωριοποίησης από συμμαθητές του ενός αλλοδαπού, σε μια εποχή που ο όρος «bullying» ήταν σχεδόν άγνωστος στην ελληνική κοινωνία και υπήρξε εκτεταμένη αναφορά του κυρίως μετά την αυτοχειρία το 2015 του σπουδαστή της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων Βαγγέλη Γιακουμάκη. Οπως εξάλλου αποκάλυψε τις προσπάθειες συγκάλυψης και απόκρυψης παράνομων ενεργειών σε μικρές κοινωνίες. Τέλος, ανέδειξε τις προβληματικές ενέργειες ορισμένων αστυνομικών υπηρεσιών που δεν ασχολήθηκαν διεξοδικά από την αρχή, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος.
Μάλιστα, από τις πρώτες κιόλας μαρτυρίες που συνέλεξε η εμπεριστατωμένη πολύμηνη δημοσιογραφική έρευνα, είχε διαφανεί η ύπαρξη μιας παρέας ανηλίκων που είχε αναπτύξει βίαιη συμπεριφορά.
Η φωτιά
Ο δικηγόρος της μητέρας του Αλεξ, Μανώλης Αναγνωστάκης, που μίλησε στα «ΝΕΑ», ανέφερε ότι «πιθανόν ο τρόπος εξαφάνισης της σορού να ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή που είχαν πει τα παιδιά. Πιθανόν από την πρώτη στιγμή είχαν αναλάβει το μακάβριο έργο συγγενείς ενός εκ των παιδιών που έμεναν πολύ κοντά στο δημαρχείο όπου έχασε τη ζωή του ο 11χρονος». Μάλιστα ερευνητές της υπόθεσης δεν αποσυνδέουν την εξαφάνιση του Αλεξ με μία φωτιά που είχε ξεσπάσει εκείνες τις ώρες – και εν μέσω χιονόπτωσης – σε χώρο ταφής απορριμμάτων στη Βέροια. Με τον νομικό εκπρόσωπο της Νατέλας να προσθέτει ότι «η πάροδος 20 χρόνων – χρόνος παραγραφής κακουργημάτων – ίσως να οδηγήσει κάποιον από τους εμπλεκόμενους στην αποκάλυψη του χώρου απόρριψης και ταφής της σορού του Αλεξ, κάτι βεβαίως που θα είναι λυτρωτικό για τη μητέρα του».
Ο ιδιωτικός ερευνητής Γιώργος Τσούκαλης, ο οποίος συμμετείχε στις αγωνιώδεις αναζητήσεις της μητέρας, είχε καταγράψει τη μεθόδευση των δύο ελλήνων αδελφών να δηλώσουν ότι «ήταν άρρωστα και κλινήρη την ημέρα του θανάτου του Αλεξ». Επίσης είχε έλθει και σε επαφή με μία οικιακή βοηθό, συγγενή του παιδιού που αποκάλυψε τελικά τι συνέβη το μοιραίο απόγευμα και η οποία μετέφερε την πρόθεσή του να αναδείξει όλες τις πτυχές της υπόθεσης, κάτι που μετά δεν συνέβη.
Η ομολογία
Λίγες εβδομάδες μετά την εξαφάνιση του 11χρονου, τα πέντε παιδιά ομολόγησαν τον θανάσιμο τραυματισμό του, αλλά ύστερα – πιθανόν από πιέσεις συγγενών τους – τρεις από αυτούς ανακάλεσαν. Οι πέντε ανήλικοι κρίθηκαν από το Μονομελές Δικαστήριο Ανηλίκων Θεσσαλονίκης ένοχοι για θανατηφόρα σωματική βλάβη και περιύβριση νεκρού, με το Δικαστήριο να τους επιβάλλει αναμορφωτικά μέτρα, όπως προβλέπει ο νόμος για ανηλίκους. Το 2011, ο παππούς των δύο ελλήνων αδελφών καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια και έξι μήνες φυλάκιση για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία, ενώ οι γονείς των παιδιών τιμωρήθηκαν με φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για παραμέληση εποπτείας. Το 2014, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας επιδίκασε αποζημίωση ύψους 150.000 ευρώ στη Νατέλα, από τους γονείς και κηδεμόνες των πέντε παιδιών.
