Δεν ξέρω τι συζητήθηκε στη συνάντηση του Πρωθυπουργού με όσους αγρότες επέλεξαν να στείλουν αντιπροσωπεία στο Μέγαρο Μαξίμου. Είδα μια λίστα με αιτήματα που δόθηκε στον Πρωθυπουργό, μεταξύ των αιτημάτων γράφουν για «ζητήματα μετάβασης του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ» ή για την ευλογιά των αιγοπροβάτων.
Τα θέματα της μετάβασης του αμαρτωλού οργανισμού στην ΑΑΔΕ, νομίζω, έχουν τελειώσει, δεν μένει κάτι να κάνει η κυβέρνηση, ούτε μπορεί να υπαναχωρήσει, να πάρει πίσω τις αποφάσεις της – αν το έκανε δεν θα ήταν κυβέρνηση αλλά καφενείο. Τα θέματα της ευλογιάς, πάλι, δεν απαντώνται. Οι αγρότες ζητούσαν εμβόλια, αλλά εμβόλια δεν υπάρχουν. Μια επιδημία ή, ακόμα χειρότερα, μια πανδημία μόνο με έναν τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί: με καραντίνα. Μαγικές συνταγές δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί.
Διαβάζω κι άλλα ανέφικτα αιτήματα. Συζητήθηκε, π.χ., η λειψυδρία. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ζητάει ο αγροτικός κόσμος. Ξέρουμε όλοι καλά ότι σε ορισμένες περιοχές, που η λειψυδρία δεν είναι τωρινό φαινόμενο, κατάφεραν να αχρηστέψουν εδάφη από μόνοι τους λόγω της υπεράντλησης. Στη Θεσσαλία, π.χ., οι αγρότες έκαναν γεωτρήσεις σε μεγάλα βάθη για να ποτίσουν το βαμβάκι, ένα προϊόν που δεν μπορούσαν να το διαθέσουν, με αποτέλεσμα να εισβάλλουν στο υπέδαφος τα νερά της θάλασσας. Κάποτε, όλος αυτός ο κόσμος πίστευε στην εκτροπή του Αχελώου – μια λύση που μάλλον θα πολλαπλασίαζε τα προβλήματα αντί να τα λύσει, και εγκαταλείφθηκε.
Απ’ όσο καταλαβαίνω, αν διαβάζω καλά τις ανακοινώσεις, το μόνο σίγουρο πράγμα για το οποίο δεσμεύτηκε ο Πρωθυπουργός είναι η τιμή του πετρελαίου να πέσει κι άλλο και να επιταχυνθεί η χορήγηση κάποιων αποζημιώσεων. Μου φάνηκε ότι στους περισσότερους απ’ όσους βρέθηκαν στο Μαξίμου αυτά φαίνονται λίγα. Πουθενά δεν άκουσα πρόθεση να φύγουν από τα μπλόκα. Θα γυρίσουν, απ’ όσο καταλαβαίνω, και θα συνεχίσουν να ταλαιπωρούν τον κόσμο που πρέπει να κινηθεί στους δρόμους της χώρας. Κι εκεί θα ξανασυναντήσουν τους κουκουέδες συναδέλφους τους, οι οποίοι θα τους λένε ρεφορμιστές και θα τους κουνάνε το δάχτυλο. Κι όλοι μαζί θα προσπαθούν να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μεταφέρουν τη δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση παντού – παγώνοντας τις μεταφορές, δημιουργώντας ζημιά στον τουρισμό, παίζοντας με τα νεύρα των ταξιδιωτών.
Η συνέχιση των μπλόκων σημαίνει επιδίωξη του χάους. Αλλά η χώρα δεν μπορεί να ζει συνεχώς όμηρος της όποιας επαγγελματικής ομάδας, ή του όποιου κομματικού ιερατείου επιδιώκει να πλήξει την κυβέρνηση πλήττοντας την κοινωνική ζωή, το εμπόριο και την οικονομία, κλείνοντας σχεδόν δύο μήνες τις εθνικές οδούς. Αυτό το πράγμα δεν είναι κανονικότητα. Κι αν θυμάται κανείς, η ΝΔ εξελέγη για να επαναφέρει την κανονικότητα.
Ξέρω ότι ίσως δεν έχουν σημασία οι ιδεολογικές και οι πολιτικές μάχες, αν υπάρχει ο κίνδυνος η χώρα να οπισθοχωρήσει κάποια στιγμή στην ακυβερνησία, αν υπονομευθεί η πολιτική σταθερότητα, αν γυρίσουμε σε ένα κλίμα 2010-2015. Συμφωνώ, η προοπτική της χώρας προέχει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος μπορεί να καταλύεται επειδή το όποιο κόμμα ή η όποια ομάδα επιζητούν το χάος.
Αν λοιπόν για οποιονδήποτε λόγο το κράτος δεν θέλει να χρησιμοποιήσει την αστυνομία, ας βρει άλλους τρόπους. Ενας τέτοιος τρόπος θα μπορούσε να οδηγεί σε συνέπειες από την παραβίαση της νομιμότητας – αντί για το τζάμπα ξεχαρβάλωμα.
Η μεταπολίτευση έχει γεννήσει ιδιότυπα καπετανάτα στη χώρα, που δρουν σε βάρος όλων. Το 2019 είχαν δημιουργηθεί βάσιμες ελπίδες ότι θα απαλλαγούμε απ’ αυτά, μέσω της εφαρμογής των νόμων. Φευ…
Μια συγκέντρωση για το Ιράν
Ενώ στο Ιράν ήδη ο πρώτος τραγικός απολογισμός της εξέγερσης των πολιτών εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος μετράει περισσότερους από 2.000 νεκρούς, σήμερα το πρωί αναμενόταν να εκτελεστεί και ο καταδικασθείς σε θάνατο, με συνοπτικές διαδικασίες, Ερφάν Σολτανί. Είχε συλληφθεί μόλις πριν από μερικές ημέρες επειδή διαδήλωνε στην πόλη Καράτζ και η εκτέλεσή του με απαγχονισμό θα μπορούσε να είναι ακόμα μια κίνηση εκφοβισμού όσων διαδηλώνουν.
Για όλη αυτή τη βαρβαρότητα, ο δυτικός κόσμος θα όφειλε να είναι ανάστατος – και να συμπαραστέκεται με κάθε δυνατό τρόπο σε αυτούς τους ηρωικούς και συνάμα απελπισμένους ανθρώπους που διεκδικούν τη ζωή τους. Σε πολλές χώρες αυτό συμβαίνει. Δυστυχώς, στη χώρα μας επικρατεί σιωπή. Συγκεντρώσεις κάνουν συνήθως οι αριστεροί, αλλά κατά βάθος είναι με τους μουλάδες, επειδή είναι κατά της Δύσης! Οσοι νοιάζονται πραγματικά είναι λίγοι – μετρήθηκαν, άλλωστε, έξω από τη ρωσική πρεσβεία όταν η Ρωσία μπούκαρε στην Ουκρανία και, αργότερα, όταν δολοφονήθηκε ο Ναβάλνι. Αλλά έστω και λίγοι, ας πάμε στη συγκέντρωση που οργανώνουν ευαίσθητοι πολίτες, μέσω των σόσιαλ μίντια, έξω από την ιρανική πρεσβεία, Ταϋγέτου 12, στο Ψυχικό, πολύ κοντά στον Φάρο. Εστω, για την τιμή της δημοκρατικής μας συνείδησης.
