Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Η πιο σημαντική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συνεχίζεται παρά τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τις κατά καιρούς δεσμεύσεις του νυν πλανητάρχη ότι θα την τερματίσει, δεν φαίνεται να πλησιάζει μια ειρηνευτική διαδικασία – όσο κι αν δουλεύει γι’ αυτόν τον στόχο η Συμμαχία των Προθύμων.
Τον τελευταίο χρόνο, μάλιστα, με αφορμή τα συνεχή πισωγυρίσματα της Ουάσιγκτον, την απομάκρυνσή της από όσα πρεσβεύει το ΝΑΤΟ, το νέο δόγμα ασφαλείας του Τραμπ – το οποίο υπονοεί ότι η Ρωσία δεν αποτελεί πια υπαρξιακή απειλή για τη ΗΠΑ – καθώς και τις διαπιστωμένες επεκτατικές διαθέσεις του ρώσου προέδρου, αυξάνονται οι ευρωπαϊκές φωνές που προειδοποιούν πως η ήπειρός μας πρέπει να προετοιμάζεται για έναν ακόμη μεγαλύτερο πόλεμο.
Κι όμως, παρότι η Ουκρανία βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του ευρωπαϊκού διαλόγου – εξαιτίας των ανησυχιών που προκαλεί –, η ίδια η χώρα και η πολεμική καθημερινότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι πολίτες της δεν απασχολούν ιδιαίτερα την κοινή γνώμη των κρατών – μελών της Ενωσης πλέον. Δυστυχώς, δηλαδή, έχουμε συνηθίσει να ζούμε με τις μάχες που γίνονται κάπου μακριά, ενώ ορισμένοι δεν επιθυμούν να αναλάβουν οι κυβερνήσεις τους το ρίσκο μιας αντιπαράθεσης με το Κρεμλίνο.
Οι Ουκρανοί πολεμούν για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά σε ένα μέτωπο σχεδόν 1.300 χιλιομέτρων. Μάχονται όχι μόνο ως αμυνόμενοι αλλά και ως ελπίζοντες σε ένα μέλλον διαμορφωμένο με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς είναι να μην το ξεχνάμε.
