Μια κυβέρνηση είναι η επιτελική κεφαλή της ή οι υπουργοί της; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα απαντούσε ότι αυτός είναι η Αρχή και το Τέλος. Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι έτσι ακριβώς. Διότι δημόσιες δηλώσεις που έγιναν για την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα αφορούν, στην πραγματικότητα, τη δική του ηγεσία.
Υπενθυμίζεται ότι ο Πρωθυπουργός αρχικά αρνήθηκε, ρητώς, να τοποθετηθεί επί της προφανούς παραβίασης του διεθνούς δικαίου, με την καταπληκτική φράση «δεν είναι ώρα». Ηταν ώρα. Το απέδειξαν οι υπουργοί του που ανέλαβαν να εξηγήσουν ευθέως αυτό που υπονοήθηκε, ότι δηλαδή ο σκοπός ενός ισχυρού επιθυμητού συμμάχου υπερέχει του δικαίου, ενώ κι ο επί ετών στενός συνεργάτης του, Μακάριος Λαζαρίδης, αποφάσισε να παραδώσει μαθήματα διεθνούς δικαίου από τηλεοράσεως, όπου η τυπική επάρκεια γνωστικού αντικειμένου δεν αποτελεί εμπόδιο για τέτοιες υπερβάσεις.
Μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον έχουν, όμως, τα μηνύματα του Αδωνη Γεωργιάδη. Ειδικότερα η επίκληση μιας φράσης που αποδίδεται από τον Πλούταρχο στον Γναίο Πομπήιο τον Μέγα, την οποία δημοσίευσε σε μια δική του απόδοση στα λατινικά (!). Παραβλέποντας, ωστόσο, κι αυτές τις υπερβάσεις, τις φιλολογικές, τα επιχειρήματα του υπουργού είναι κλασικές ιστορικές αναφορές στα αποτελέσματα της ύβρεως, ενεργητικής ή και παθητικής. Διότι η Ιστορία λέει ότι ο Πομπήιος, τελικά, δολοφονείται διότι θεωρούσε ότι το προσωπικό κύρος του, η Σύγκλητος κι η «νομιμότητα» τον προστάτευαν. Και εξοντώνεται, φυσικά, από τον Ιούλιο Καίσαρα, έναν άνθρωπο με τον οποίο συνήψε μια ωφελιμιστική συνεργασία στη βάση της στρατιωτικής ικανότητας και της λαϊκής απήχησής του. Δεν υπολόγισε ο Πομπήιος πως, όσο η τόλμη κι η λαϊκή δημοφιλία του συνεργάτη του ενισχύονταν με τη δική του συμβολή, τόσο πιο κοντά έφτανε η ώρα της εξόντωσής του από το σπαθί που υπερασπίστηκε.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ερωτηθείς σχετικά με τα παραπάνω, εκτίμησε ότι ο Γεωργιάδης έκανε κάποιους παραλληλισμούς επειδή την περίοδο αυτή προμοτάρει το νέο του βιβλίο για τη ρωμαϊκή ιστορία. Δηλαδή ότι έκανε προσωπική ρεκλάμα βιβλίου. Λάθος. Πολιτική ρεκλάμα είναι, με ισχυρότατο, επικοινωνιακά, μήνυμα. Και οι παραλληλισμοί που έκανε ήταν απολύτως ορθοί ως προς τα ιστορικά διδάγματά τους. Απλώς όχι προς την κατεύθυνση και την απεύθυνση που εκ πρώτης όψεως δείχνουν. Ας τους διαβάσει καλύτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τον αφορούν.
