«Τα τραγούδια είναι αθώα της επιτυχίας ή της αποτυχίας»

Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’90 όταν τέσσερις νέοι από την Πάτρα αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μπάντα σε μια Ελλάδα που δεν είχε ακόμα αφομοιώσει την έννοια της indie σκηνής. Το όνομά τους τότε ήταν Rest In Peace – ίσως προφητικό, ίσως απλώς ειρωνικό. Δύο χρόνια αργότερα, εμπνευσμένοι από το τραγούδι των Triffids, έγιναν Raining Pleasure και άρχισαν να χαράζουν μια μουσική διαδρομή με αγγλόφωνο στίχο, σε μια εποχή που το ελληνικό ροκ κρατούσε τα σκήπτρα και το κοινό ήταν διστακτικό απέναντι σε τέτοιου είδους «αλλοφωνίες».

«Με αγγλικό στίχο δεν θα πάτε πουθενά» τους έλεγαν. Κι όμως, πήγαν. Και δεν πήγαν μόνο μακριά – πήγαν και σε βάθος. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς ευκολίες, χωρίς να λένε στους άλλους αυτό που ήθελαν να ακούσουν. Τα τραγούδια τους διέσχισαν σύνορα και πλαίσια· βρήκαν θέση σε σειρές, ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές, διαφημιστικά σποτ. Τα «Capricorn» και «Fake» έγιναν σήμα-κατατεθέν. Και μετά ήρθε το «Reflections» του Μάνου Χατζιδάκι – ηχογραφημένο στην Κολωνία –, έργο που έμελλε να αποτελέσει τον επίλογο μιας πορείας. Ενα άλμπουμ μέσα από το οποίο οι παλιότεροι που αγαπούσαν τον Χατζιδάκι αγάπησαν το γκρουπ και οι νεότεροι τον Χατζιδάκι.

Επειτα από 14 χρόνια απουσίας, οι Raining Pleasure επέστρεψαν και δίνουν συνέχεια σε αυτή την ωραία συνάντηση αύριο στο Ηρώδειο. Και ίσως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο φορτισμένο – και ταυτόχρονα πιο «καθαρό» – πλαίσιο για τη συνέχιση αυτής της πορείας.

Λίγες μέρες πριν από τη συναυλία ο Vassilikos μιλάει για τη διαδρομή τους και όλα όσα τους έφεραν στη σκηνή του Ηρωδείου. Ηταν και μια προσωπική του τομή – είχε μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στην κινεζική ιατρική – έπειτα από επτά χρόνια σπουδών που περιλάμβαναν τέσσερα χρόνια στο αντικείμενο του βελονισμού και τρία στην βοτανολογία. «Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου πριν από τρεις μέρες» λέει με έναν συνδυασμό ανακούφισης και χαράς. «Ηταν τόσο έντονο, τόσο σκληρό και τόσο απαιτητικό που σε πρώτη φάση, ναι, σκέφτομαι “ουφ! Παναγία μου, τελείωσε”. Αμέσως μετά, αυτό που μπορώ να σου πω είναι μια πολύ, πολύ βαθιά ικανοποίηση. Πρώτον, γιατί ήταν πολύ δύσκολο και το ήθελα πολύ και, δεύτερον, γιατί το έφερα εις πέρας. Τώρα το βλέπω ήδη μπροστά μου να έχει γίνει. Μου δίνει μια χαρά και μια ελευθερία να συνεχίσω να κάνω και αυτό το επάγγελμα, αλλά με περισσότερα εργαλεία στα χέρια μου».

ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. Αυτή η τάση για γνώση μοιάζει να είναι κομμάτι της ίδιας δημιουργικής ανάγκης που τον οδήγησε στη μουσική. «Μερικές φορές δεν βρίσκω διαφορά ανάμεσα στη γνώση και στην επικοινωνία» εξηγεί. «Και τα δύο έχουν πίσω τους την περιέργεια και το ενδιαφέρον για το μέσα και το έξω. Είτε εκφράζονται μέσα από καλλιτεχνική δημιουργία είτε – εν προκειμένω – μέσω της ιατρικής, έχουν και τα δύο αυτό το κομμάτι της τέχνης πίσω τους. Νομίζω ότι δεν έχουν μεγάλη διαφορά. Εξαρτάται σε τι φάση θα με βρεις και πώς συντονίζομαι καλύτερα».

Σήμερα εξασκεί τον βελονισμό στην Πάτρα – «γιατί πρέπει να υπάρχει χώρος για αυτό» – ενώ η βοτανοθεραπεία γίνεται κυρίως διαδικτυακά. Ενα διπλό σύμπαν φροντίδας και εσωτερικής παρατήρησης, που φαινομενικά μοιάζει μακριά από τη σκηνή – αλλά είναι, στην ουσία, συγκοινωνούντα δοχεία.

Στην αφίσα της συναυλίας, το βλέμμα τραβά μια εικόνα σχεδόν σουρεαλιστική: τα μέλη του συγκροτήματος φορούν κίτρινα αδιάβροχα – στη μέση του καλοκαιριού. Ρητορικό σχόλιο ή τυχαίο συμβολικό αίνιγμα;

«Οχι, δεν ήταν συνειδητό. Αλλά ήταν πολύ σαφές ότι θα έχουμε κίτρινα αδιάβροχα και θα είμαστε στον ήλιο – κάτι θέλει να διατυπώσει» λέει. «Αυτό που μου αρέσει στη φωτογραφία είναι δύο πράγματα: πρώτον, η δύναμή της. Και δεύτερον, η έκφραση στο πρόσωπο του Χ-Jeremy και του Jay. Υπάρχει μια σκληράδα, ενώ είναι από τους πιο γλυκείς ανθρώπους που γνωρίζω. Αυτή η αντίφαση μου κέρδισε πολύ το ενδιαφέρον».

Ο ίδιος, με μια διαχρονική εσωστρέφεια και ένα είδος σεμνότητας, αποφεύγει να προτάσσει τον εαυτό του ως περσόνα. «Το κυριότερο χαρακτηριστικό μου είναι ότι ήθελα πάντα να προβληθεί η μουσική όσο γίνεται περισσότερο. Δεν επιθυμούσα αυτό να προβάλλει εμένα ως προσωπικότητα. Ηθελα όσο γίνεται αυτά τα δύο να είναι διαχωρισμένα. Και όλα αυτά τα χρόνια θεωρώ ότι κράτησα μια αρκετά καλή ισορροπία για τη δική μου ανάγκη να μείνω πίσω από τη μουσική μου».

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Πίσω από τον μύθο των Raining Pleasure βρίσκονται τα τραγούδια που σημάδεψαν μια γενιά. Αυτά επιστρέφουν μαζί τους στο Ηρώδειο – και είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς κουβαλούν μέσα τους τη φθορά του χρόνου αλλά και τη φλόγα της μνήμης.

«Τα τραγούδια είναι αθώα της επιτυχίας ή της αποτυχίας που θα γνωρίσουν» λέει. «Στην περίπτωσή μας, είναι πολύ ειλικρινή τραγούδια. Ολα φτιάχτηκαν με δημιουργική ειλικρίνεια. Από εκεί και πέρα, η σχέση που αποκτούμε – ως ακροατές ή ως δημιουργοί – είναι κάτι που δεν αφορά τα ίδια τα τραγούδια. Τα συνδέουμε με εικόνες, συναισθήματα, εποχές, πρόσωπα. Ετσι φορτίζονται. Είναι όπως στις ερωτικές σχέσεις: ειδικά στην αρχή, σχεδόν ποτέ δεν ερωτεύεσαι τον άλλον – ερωτεύεσαι αυτά που του φορτώνεις. Ο άλλος είναι αθώος του δικού σου έρωτα. Με τον ίδιο τρόπο και η δική μας σχέση με τη μουσική είναι, με την καλή έννοια, αλλοιωμένη από την υποκειμενική σχέση που χτίστηκε μέσα στα χρόνια».

Το Ηρώδειο, φυσικά, είναι κάτι άλλο. Δεν είναι ένας «καθαρός» συναυλιακός χώρος. Είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο, ένα ηχητικό θαύμα, αλλά και ένα πλαίσιο με περιορισμούς: δεν καπνίζεις, δεν πίνεις, κάθεσαι σιωπηλός. Και αυτό, όπως φαίνεται, έγινε εργαλείο επιλογής.

«Για εμάς ήταν ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε αυτό το γεγονός» λέει. «Ενα μεγάλο μέρος του προγράμματος απαρτίζεται από κομμάτια που αγαπάμε και που είναι πιο ωραία να κάθεσαι να τα ακούς παρά να στέκεσαι. Υπάρχουν, φυσικά, και εκείνα που είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε – γιατί είναι τα πιο εμπορικά επιτυχημένα. Δεν μπορείς να τα αγνοήσεις. Είναι προσβλητικό για τον κόσμο. Πολλοί θα έρθουν για να ακούσουν πέντε τραγούδια και θέλουν να τα ακούσουν». Και όταν τον ρωτάμε τελικά τι ταιριάζει σε ένα τραγούδι – ο χώρος, η εποχή ή η ηλικία των δημιουργών – απαντά με απλότητα: «Είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Νομίζω ότι αυτό το αποφασίζει το αφτί του κάθε ακροατή».

ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΚΙΝΗΣΗ. Οι Raining Pleasure ανεβαίνουν ξανά στη σκηνή για να θυμίσουν αλλά και να συνεχίσουν – με νέα ενέργεια, νέα μάτια, αλλά την ίδια ειλικρίνεια. Ισως γιατί τελικά αυτό που κρατάει έναν καλλιτέχνη ζωντανό δεν είναι η σκηνή, αλλά η αδιάκοπη εσωτερική κίνηση. Αυτή που ενώνει τη μουσική με τη βοτανοθεραπεία, τη δημιουργία με τη σιωπή, τον ήλιο με το κίτρινο αδιάβροχο.

Το «Reflections» άνοιξε έναν δίαυλο επικοινωνίας για το ελληνικό κοινό μέσω του Χατζιδάκι. Σήμερα τι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αγωγός επικοινωνίας πέρα από τον ήχο; «Νομίζω ότι έχουμε ανάγκη ως ανθρώπινο είδος πόσο διαχωρισμένοι είμαστε και να μην ψάχνουμε για περισσότερους διαχωρισμούς. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το να είσαι άνθρωπος αποδεικνύεται με το να νιώθεις την παρουσία σου ζωντανή και να αισθάνεσαι την παρουσία των άλλων σαν άλλη μια ζωντανή παρουσία που μερικές φορές δεν είσαι σίγουρος ότι είναι δύο».