Ζώντας με 14 Airbnb

Εντοπίζεις ποια είναι βλέποντας τα όρθια (συχνά τυλιγμένα σε ρολό) χαλάκια στον διάδρομο, δίπλα στην πόρτα κάθε διαμερίσματος. Τα τοποθετεί η καθαρίστρια της πολυκατοικίας για να σφουγγαρίσει – και οι «φιλοξενούμενοι» δεν τα κατεβάζουν ποτέ. Ισως και να θεωρούν ότι πρόκειται για μια από τις συνήθειες που επικρατούν στο κτίριο. Οπως και το να αφήνουν, φεύγοντας, τη σακούλα με τα σκουπίδια τους μέσα από την κεντρική είσοδο του κτιρίου. Μιας πολυκατοικίας που φιλοξενεί 14 από τα 18.000 Airbnb της πρωτεύουσας ή τα 15.000 του Κεντρικού Τομέα της Αθήνας.

Το πόσα στεγάζονται εδώ, το υπολογίζεις από τα «κουτιά» στις κολόνες έξω από την είσοδο. Προσδιορίζεις πού είναι, από τα κλιματιστικά που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο – η χρέωση του ηλεκτρικού συμπεριλαμβάνεται στο κόστος ενοικίασης. Καταλαβαίνεις σε ποιον όροφο βρίσκονται από τις μακρόσυρτες στάσεις του ασανσέρ (μέχρι να φορτωθούν όλα τα μπαγκάζια μαζί με τους «ταξιδιώτες»…). Τα υπολογίζεις από τις συσσωρευμένες βαλίτσες στην είσοδο της πολυκατοικίας (οι «φιλοξενούμενοι» τις αφήνουν και περιμένουν το ταξί για το αεροδρόμιο πίνοντας καφέ δίπλα στο πρώην ραφείο που, τα τελευταία χρόνια, έγινε all day cafe).

Τα «διαβάζεις» στο χαρτάκι που γράφει «this is my bell, not the light» και είναι κολλημένο στο κουδούνι της μοναδικής μόνιμης γειτόνισσας του ορόφου – βαρέθηκε να ξυπνά στις 4 το πρωί από τα χτυπήματα των «φιλοξενούμενων», που μπέρδευαν το κουδούνι της με τον διακόπτη για το φως του διαδρόμου. Τα ακούς στα (αδιάκοπα) ροδάκια των αποσκευών στους διαδρόμους και τις φωνές, τους καβγάδες, τα τραγούδια σε όλες τις γλώσσες του πλανήτη στον φωταγωγό. Συνειδητοποιείς τι σου συμβαίνει όταν εντελώς αυθόρμητα χαιρετάς στα αγγλικά όποιον άγνωστο συναντάς στους κοινόχρηστους χώρους.

Μα πιο πολύ, το καταλαβαίνεις όταν δεν βρίσκεις πια κρεμασμένη στην πόρτα σου την πλαστική σακούλα με το τάπερ και το σημείωμα της κυρίας Ρένας, της γειτόνισσας: «ξέρω ότι δουλεύεις πολύ και σκέφτηκα να βρεις λίγα γεμιστά όταν γυρίσεις…». Κατοικείς πλέον σε ένα ξενοδοχείο – μόνο που δεν απολαμβάνεις καμία υπηρεσία.