Επαναστάτες με αιτία!

Η ταινία «Οι άγριες μέρες μας» (Ελλάδα / Γαλλία / Βέλγιο / Γερμανία, 2025) γυρίστηκε έξι χρόνια μετά τη μικρού μήκους «Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς», που το 2019 θριάμβευσε στο Φεστιβάλ των Καννών αποσπώντας τον Χρυσό Φοίνικα ταινίας μικρού μήκους, και δύο χρόνια μετά την τηλεοπτική επιτυχία «Milky Way» (2023), στην τηλεόραση του Mega. Ομως τελικά η αρκετά μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα πρώτα βήματα του Κεκάτου και την πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασία του άξιζε τον κόπο.

«Την οικογένεια, δυστυχώς, δεν την επιλέγεις» ακούμε στην ταινία και πράγματι έτσι είναι, αν και ένα ερώτημα που αναπόφευκτα προκύπτει είναι τι κάνεις όταν το συνειδητοποιείς και δεν το αντέχεις; Αν έχεις τα κότσια, φεύγεις, είναι η απάντηση, και αυτό ακριβώς θα κάνει η Χλόη, η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας την οποία υποδύεται η Δάφνη Πατακιά, ηθοποιός που εξελίσσεται σε πολύ δυναμική κινηματογραφική περσόνα χάρη στις έξυπνες επιλογές της (έχει συνεργαστεί από τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη και τον Γιώργο Λάνθιμο μέχρι τον Πολ Βερχόφεν). Φεύγεις, και το πού ακριβώς θα πας δεν ανήκει στις προτεραιότητές σου.

Η Χλόη φεύγει και κάποια στιγμή, ύστερα από ένα τυχαίο περιστατικό, θα δει ότι της ταιριάζει αυτή η παρέα των «not reallys» (δεν υπάρχουν): νεαροί στην ηλικία της οι οποίοι – άκουσον άκουσoν! – «το παίζουν» σύγχρονοι Καλοί Σαμαρείτες (ή Ρομπέν των Δασών) αλωνίζοντας με ένα τροχόσπιτο την ελληνική περιφέρεια, όπου τι κάνουν; Πλένουν δωρεάν ρούχα ανθρώπων που δεν έχουν την οικονομική άνεση. Ως ιδέα, η εθελοντική εργασία με τα κινητά πλυντήρια μέσω των οποίων αυτοί οι νέοι βοηθούν τους αδύναμους, ίσως ακούγεται κάπως υπερβολική. Δεν παύει όμως να λειτουργεί στο σώμα της ταινίας και γίνεται, επίσης, το πρόσχημα ώστε ο Κεκάτος να μιλήσει για κάτι βαθύτερο: για μια κοινωνία αποφασισμένη πάση θυσία να αντισταθεί στον πόνο της παρακμής. Ετσι βρισκόμαστε συμμέτοχοι σε ένα πολύ weird road movie, γυρισμένο από έναν δημιουργό διψασμένο για δράση και με τις κεραίες του διαρκώς στην τσίτα για να μην του ξεφύγει τίποτα. Αυτή η «άγρια συμμορία» νέων του σύγχρονου ελληνικού «περιθωρίου» προσπαθεί να προσφέρει σε μια κοινωνία που το μόνο που πλέον ξέρει είναι να παίρνει. Ακόμα και ένας συντηρητικός θεατής μπορεί να γλυκαθεί από τον αυθορμητισμό, τον τσαμπουκά, την καλοπροαίρετη αυθάδεια όπως και αφέλεια αυτών των Easy Riders σε ένα τροχόσπιτο απέναντι στο απειλητικό «σύστημα» που αμφισβητούν γιατί πιστεύουν ότι έχουν την απάντηση στο πρόβλημα. Και αν ακόμα και ο πυρετός της νιότης σε οδηγεί σε λανθασμένες κινήσεις, η προσπάθεια να κάνεις κάτι αξίζει τον κόπο, μόνο και μόνο για να πεις ότι, ναι, κάτι έκανες.

Ο τελευταίος Κορσικανός

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι ακούγοντας τον τίτλο «Ο Μοϊκανός» (Le Mohican, Ιταλία / Γαλλία, 2024) είναι ότι κάποια σχέση θα πρέπει να έχει με τη λέξη «τελευταίος». Δεν πέφτεις έξω. Απλώς, ο Μοϊκανός εδώ τυγχάνει να είναι Κορσικανός, ο τελευταίος Κορσικανός, δηλαδή ο Ζοζέφ Καρντελί (Αλέξις Μανεντί), που θέλει να παραμείνει στη γη όπου ζει και εργάζεται από τότε που γεννήθηκε. Ο Ζοζέφ είναι ο τελευταίος κληρονόμος των εκτάσεων μιας οικογένειας κτηνοτρόφων της οποίας οι ρίζες μετρούν πολλά χρόνια πίσω. Και είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να μη χάσει αυτό που έχει.

Ο κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο παρουσιάζεται από την πρώτη κιόλας σκηνή αυτής της εξαιρετικά δομημένης και σωστής στην οικονομία χρόνου ταινίας, δεύτερης μεγάλου μήκους του (Κορσικανού) Φρεντερίκ Φαρουτσί: νύχτα, ένα αυτοκίνητο πολυτελείας παρκάρει δίπλα στα κατσίκια. Ευγενικοί άντρες πλησιάζουν τον Ζοζέφ και του δίνουν να καταλάβει, μόνο με υπονοούμενα, ότι είναι προτιμότερο να πουλήσει τη γη του γιατί… δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Εκεί όπου βόσκουν κατσίκια και πρόβατα μπορεί κάλλιστα να χτιστεί ένα χλιδάτο, πολυτελέστατο, πανάκριβο ξενοδοχείο. Πολλά τα λεφτά, Ζοζέφ. Οταν εκείνος αρνείται, ξέρει ότι η πίεση θα συνεχιστεί πιο έντονα γιατί η μαφία δεν συνηθίζει να δέχεται το «όχι» ως απάντηση.

Εμπνευσμένη από διάφορα περιστατικά που έχουν σημειωθεί στην Κορσική της ανάπτυξης και του χρήματος (φυσικά, στον βωμό των ηθών και της παράδοσης), η ταινία του Φαρούτσι καταγράφει λεπτό προς λεπτό ένα ανελέητο κυνηγητό γάτας – ποντικού, όπου όμως το ποντίκι έχει με το μέρος την τύχη του πρωτάρη. «Ο Μοϊκανός» καταφέρνει να συνδυάσει την περιπέτεια σε ειδυλλιακό φόντο, τις μαγευτικές τοποθεσίες της Κορσικής, με το πολύ πικρό, στενάχωρο κοινωνικό σχόλιο: γιατί παρά την ηρωική στάση του Ζοζέφ, μέσα σου νιώθεις ότι αυτός ο άντρας δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση.

Εξορκιστής Αλ Πατσίνο

Εχοντας νωπό ακόμα στη μνήμη το τριπλό χαστούκι που δέχθηκε από κακές, σύγχρονες ταινίες «εξορκισμού» που όλες διανεμήθηκαν σχετικά πρόσφατα – δύο με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου και μια συνέχεια του κλασικού «Εξορκιστή» –, είναι φυσικό να πηγαίνεις στην «Ιεροτελεστία» (The ritual, ΗΠΑ, 2025) του Ντέιβιντ Μίντελ (τον οποίο δεν έχεις ξανακούσει) με μια σχετική προκατάληψη. Και όμως. Αυτή η ταινία αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση θρησκευτικής πίστης – ορθολογισμού, με άξονα την περίπτωση μιας δαιμονισμένης κοπέλας (Αμπιγκέιλ Κάουαν) που για τον μεν ηλικιωμένο ιερέα (Αλ Πατσίνο) χρειάζεται εξορκισμό, για τον δε νεότερο (Νταν Στίβενς) χρειάζεται γιατρό. Αυτό που ο Μίντελ χειρίζεται καλά είναι η κλιμάκωση μέσα από τα στάδια της ιεροτελεστίας του εξορκισμού, τα οποία παρακολουθεί και καταγράφει υπό μορφήν ημερολογίου, σχεδόν σαν να κάνει ντοκιμαντέρ.

Εξυπνη κωμωδία

Εκπληξη αποτελεί η γαλλική κωμωδία «Ενα μικρό κόλπο και κάτι ακόμα» (Un p’ tit truc en plus, Γαλλία, 2024) που αποτελεί το ντεμπούτο στην κινηματογραφική σκηνοθεσία του γάλλου stand up κωμικού Αρτις. Ο Αρτις βουτά στα βαθιά νερά και τολμά να αγγίξει το θέμα της νοητικής αναπηρίας με κωμικό τρόπο. Το φιλμ παρακολουθεί τις περιπέτειες δύο ληστών, πατέρα – γιου (Κλοβίς Κορνιγιάκ και Αρτις αντιστοίχως), οι οποίοι στην προσπάθειά τους να διαφύγουν από τις Αρχές ύστερα από μια ληστεία κοσμηματοπωλείου εισχωρούν σε ένα πούλμαν όπου επιβάτες είναι ένα γκρουπ νοητικά αναπήρων με προορισμό μια κατασκήνωση. Ενώ αρχικά, βλέποντας την ταινία, φοβάσαι για την αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων (όπως και να το κάνουμε, δεν μπορείς να γελάσεις με την αναπηρία του άλλου), σύντομα αντιλαμβάνεσαι ότι ο Αρτις ενδιαφέρεται να τους κοιτάξει με στοργή και αγάπη, όχι να τους «χαϊδέψει» αλλά να τους αναδείξει. Μιλάμε για μια κωμωδία καθόλου χοντροκομμένη και με έξυπνα ευρήματα, τα οποία, αναδεικνύοντας τη χαρισματική προσωπικότητα των ανθρώπων αυτών, σε κάνουν να σκέφτεσαι.

Υμνος στη μητρική αγάπη

Οι καλές προθέσεις είναι εμφανέστατες στη γαλλική δραματική κομεντί «Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα» (Ma mère, Dieu et Sylvie Vartan, Γαλλία / Καναδάς, 2025), παρότι η ταινία πάσχει κάπως σε ρυθμό που ενίοτε γίνεται πολύ αργός. Ωστόσο, είναι τέτοια η δυναμική της Λεϊλά Μπεκτί στον ρόλο της μητέρας που θα κάνει τα πάντα (και με πολλή πυγμή) προκειμένου το αγοράκι της να ξεπεράσει τη στρεβλοποδία από την οποία υποφέρει εκ γενετής, που μέχρι το πρώτο μισό της ταινίας, με την παρουσία της και μόνο, η ηθοποιός δεν σε αφήνει σε ησυχία.

Κατά κάποιο τρόπο, όμως, ο ρυθμός πέφτει όταν το παιδί μεγαλώνει και έχοντας αποκτήσει πια το βάδην που πρέπει, αλλάζει και τη στάση του απέναντι στην υπερπροστατευτική μητέρα, χάρη στο πείσμα της οποίας κατάφερε τα πάντα. Αυτός ο ανάλαφρα συγκινητικός ύμνος προς τη δύναμη της μητρικής αγάπης είναι εν μέρει βασισμένος σε μια πραγματική ιστορία, πάνω στην οποία δόμησε το σενάριο ο σκηνοθέτης Κεν Σκοτ μαζί με τον συν-σεναριογράφο Ρολάντ Περέζ.

Δευτεροκλασάτη περιπέτεια

Και ενώ ο Τομ Κρουζ εξακολουθεί να κυριαρχεί σε δεκάδες σινεμά ως πράκτορας Ιθαν Χαντ στην τελευταία «Επικίνδυνη αποστολή», να και η «Θανάσιμη πτήση» (Fight or flight, ΗΠΑ, 2025), κάτι σαν… φτωχός συγγενής της. Τι να σου πει τώρα ο καψερός ο Τζος Χάρτνετ σε ρόλο ειδικού πράκτορα παραμελημένου από την υπηρεσία του, ο οποίος επανέρχεται παρά τη θέλησή του στην ενεργό δράση; Μία ακόμη φασαριόζικη, εντελώς δευτεροκλασάτη περιπέτεια (σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μάντιγκαν), της οποίας ακόμα και το βασικό εύρημα το έχουμε δει σε πολύ πιο καλές ταινίες, όπως το «Σχέδιο πτήσης» με την Τζόντι Φόστερ και το «Non – stop» με τον Λίαμ Νίσον.

Το αγόρι και ο δράκος

Προβάλλεται επίσης σε ελληνική μεταγλώττιση (Τίτος Γρηγορόπουλος, Βασίλης Μήλιος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Κωνσταντίνα Κορδούλη, Κωνσταντίνος Κουνέλας κ.ά.) η παιδική περιπέτεια «Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας» (How to train your dragon, ΗΠΑ, 2025) που αποτελεί μια ευπρεπή κινηματογραφική εκδοχή με ζωντανούς ηθοποιούς της επιτυχημένης ταινίας με τον ίδιο τίτλο των στούντιο DreamWorks Animation. Το σενάριο της νέας ταινίας που σκηνοθέτησε ο Ντιν ΝτεΜπλουά παραακολουθεί την τον ευρηματικό αλλά παραμελημένο γιο ενός Βίκινγκ αρχηγού (Μέισον Τζέιμς, Τζέραρντ Μπάτλερ αντιστοίχως) να ανδρώνεται μέσω της φιλίας του με έναν φοβερό δράκο.