Λωτοφάγοι

Ολες οι νίκες δεν είναι ίδιες. Είναι αυτές που τις κατακτάς εύκολα, με ελάχιστες ή καθόλου απώλειες. Είναι οι δύσκολες νίκες στις οποίες καταβάλλεις υψηλό τίμημα, αλλά σε ανταμείβουν με χρυσοστόλιστες δάφνες. Είναι κι αυτές που αφήνουν πίσω τους αποκαΐδια, που δεν βρίσκεις συναγωνιστή να τον αγκαλιάσεις για να γιορτάσεις μαζί του την επιτυχία και σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά νίκησες ή ηττήθηκες.

Αλήθεια, τελικά νικήσαμε ή ηττηθήκαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004; Οσοι ασχολούνται σοβαρά με τη διοργάνωση και όχι με τις βαλπούργειες τελετές, τις περίφημες κληρονομιές που μας υπόσχονται οι Αθάνατοι, την πολιτική και ποιος ξέρει πόσα άλλα, γνωρίζουν καλά ποιο είναι το αποτέλεσμα.

Στην επέτειο των 100 χρόνων από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1996, η Ατλάντα είχε την τύχη, την τιμή και την εύνοια να φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Μάταια θα αναζητήσουν οι σημερινοί ταξιδιώτες στην πρωτεύουσα της Τζόρτζια το Ολυμπιακό Στάδιο όπου παρέλασαν 10.000 αθλητές και γράφτηκαν στιγμές ολυμπιακής ιστορίας. Οπως δεν θα βρουν πουθενά κέντρα Τύπου και τις περισσότερες εγκαταστάσεις που φιλοξένησαν αγωνίσματα. Οι Αμερικανοί μπορεί να έχουν χρήματα, αλλά δεν τα σπαταλούν για αμφιβόλου αξίας κληρονομιές.

Στο Σίδνεϊ το 2000 υπήρχαν επίσης τέντες και πρόχειρες κατασκευές που κόστισαν ελάχιστα και την επομένη απέδωσαν τους χώρους που καταλάμβαναν στους πολίτες. Το ίδιο θα συμβεί και στο Λος Αντζελες.

Εμείς όμως είμαστε πλούσιοι, με τα λεφτά βέβαια των φορολογουμένων και τα δανεικά αλλά όχι αγύριστα.

Η περίφημη ανάπτυξη που φυσικά στηριζόταν στα έργα της εποχής που είχαν ημερομηνία λήξης, έφτασε το θηριώδες 5,8% το 2003. Στην περίοδο της προετοιμασίας των Αγώνων (2001-2004) το χρέος αυξήθηκε από 151,869 δισ. ευρώ σε 183,187 δισ. ευρώ, ήτοι 20,62% σε μόλις τρία χρόνια.

Ο μεγάλος κατήφορος είχε ξεκινήσει αλλά εμείς καμαρώναμε τα γήπεδα που σε λίγα χρόνια θα μετατρέπονταν σε λευκούς ελέφαντες.

Το 2008 η οικονομία περνά και επισήμως σε ύφεση (-0,2%) και το χρέος εκτοξεύεται στα 263,131 δισ. ευρώ – αύξηση 73,26% σε σχέση με το 2001.

Η οδύσσεια μόλις άρχιζε. Στη διάρκεια του δύσκολου ταξιδιού κάποιοι αποβιβάστηκαν στο νησί των Λωτοφάγων και δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό του διάσημου εδέσματος της περιοχής.

Υπάρχουν όμως κι αυτοί που συνεχίζουν να θυμούνται και να βλέπουν τα αποκαΐδια. Αυτό που δεν μπορούν να δουν ακόμα είναι την Ιθάκη.