Ο,τι κι αν έκανα, θα το μετάνιωνα

«Ανάξια είμαι του έρωτα…» της ερχόταν να φουντάρει. Υπερβολές. Κάπνιζε απλώς στη βεράντα, ατένιζε τον Παρθενώνα, σαν μπαγιάτικη γαμήλια τούρτα της φαινόταν. Να καβαλήσει όμως το κάγκελο και να ριχτεί στο κενό; – των αδυνάτων αδύνατον. Δεν είχε το παραμικρό αυτοκτονικό ένστικτο. «Φτάνει, φτάνει, το μαράζι φτάνει» τραγουδούσε όποτε ζοριζόταν «εμένα η μάνα μου δεν με ξανακάνει!»

«Ζαμανφού κι απάνω τούρλα είσαι…» την κάρφωνε η μάνα της. Πού ακούστηκε παντρεμένη γυναίκα, κυρία αρχιπλοιάρχου, να γυρνάει με γκόμενους; Τον Διαμαντή, στο κάτω-κάτω, δεν της τον είχαν προξενέψει. Μονάχη της τον είχε βρει. Κι όταν εκείνος συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού και διέφυγε με το «Βέλος» στην Ιταλία, η Ιωάννα μούτζωσε τη Φιλοσοφική και πέταξε στη Ρώμη. Κι όταν η Χούντα έπεσε κι ο Διαμαντής απέκτησε αίγλη ήρωα, του έδωσαν πίσω τα γαλόνια του με τόκο, ψιθυριζόταν πως ο Παπανδρέου τον προόριζε για Α/ΓΕΝ, για αρχηγό στόλου έστω, η Ιωάννα νιόπαντρη, έγκυος στον γιόκα τους, καμάρωνε…

Πότε ξίνισε το γλυκό; «Συνηθίσαμε…» σήκωνε τους ώμους η Ιωάννα. «Κι έπειτα βαρεθήκαμε. Δεν είναι άλλωστε κι ο Διαμαντής καμιά Παναγίτσα…» «Αυτό το θεωρείς δικαιολογία;» έφριττε η μαμά. «Ο άντρας σου, αν μη τι άλλο, κρατάει τα προσχήματα. Εσύ σουρτουκεύεις με τον έναν και τον άλλον!»

Ποιον έναν; Και ποιον άλλον; Εντάξει, είχε δυο φλερτ – αν όχι αθώα, σίγουρα επιπόλαια. Η αστική Αθήνα τα συγχωρούσε ανέκαθεν αυτά. Τα εγκλήματα «τιμής», τα καραγκιοζιλίκια ακόμα-ακόμα με τα σεντόνια από τον γαμιστρώνα βουρ στο αυτόφωρο συνέβαιναν στον λαουτζίκο – «πιπέρι στη γλώσσα, Ιωάννα, είσαι και σοσιαλίστρια! Ο Ανδρέας τους ονομάζει “μη προνομιούχους”…» Το τρίτο όμως φλερτ αποδείχθηκε φαρμακερό. Εξελίχθηκε σε έρωτα. Και ας τον περνούσε έντεκα χρόνια.

Πώς συναντήθηκαν τυχαία έξω από τη δραματική σχολή… Πώς κάθισαν στον Λέντζο και ήπιαν εκείνον τον λαχταριστό φραπέ, που περιείχε – έλεγαν – κρόκο αβγού… Πώς τρύπωσε στις εξετάσεις και τον είδε σε ένα τσεχωφικό μονόλογο και διαπίστωσε ότι εκτός από τα φιλιά είχε ταλέντο και στο θέατρο. Πώς το έσκασε με μια γελοία πρόφαση και πήγε μαζί του στην Αίγινα – ήθελε να της δείξει πού γεννήθηκε – πρώτη φορά μετά τον γάμο της η Ιωάννα ξενοκοιμήθηκε… Εκοψαν έκτοτε καπίστρι, κυκλοφορούσαν προκλητικά, στο Παγκράτι, στην Καισαριανή, ως και στο Κολωνάκι. Ο Διαμαντής ήταν κυβερνήτης ενός αντιτορπιλικού που όργωνε τη Μεσόγειο, έλειπε τις μισές μέρες τουλάχιστον. Σίγουρα πάντως θα τους είχαν δει, θα του το ‘χαν σφυρίξει. Είχε το φλέγμα να μην της πει κουβέντα.

Ο μικρός αντιθέτως την πίεζε. Ο έρωτας διά του μικρού. «Πότε θα φύγουμε μαζί;» «Εσύ από πού ακριβώς θα φύγεις;» σάρκαζε εκείνη. «Εχεις βεβαίως, Ιωάννα, το παιδί σου… Και η Μαρώ είχε κόρες, τις άφησε και πήγε στον Σεφέρη». «Δεν είμαι Μαρώ… Ούτε Καρένινα με λες ούτε Μποβαρύ. Εν πάση περιπτώσει, φίνα δεν περνάμε;» «Δεν μου φτάνει!» σκυθρώπιαζε.

Της έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό. Ή θα τον ακολουθούσε στη Θεσσαλονίκη – σχεδόν πρωταγωνιστικός ο ρόλος του στο ΚΘΒΕ – ή θα τελείωναν μια κι έξω. «Εξίμισι φεύγει το τρένο. Αμα δεν έρθεις, ξέχνα με…»

Κοντεύει πέντε, νομίζει η Ιωάννα πως θα εκραγεί. Ορμάει επιτέλους στη συζυγική της κάμαρα, πετάει σε μια βαλίτσα τρία ρούχα. Ο γιόκας της είναι στην κατασκήνωση, ο Διαμαντής εν πλω. Θα λάβει το γράμμα της όταν πιάσουν Μασσαλία. «Ο έρωτας» ξεκινάει «φτερουγίζει στο ημίφως. Αν τον υπερφωτίσεις, θα τον κάψεις. Αν τον μαντρώσεις, θα τον μαραζώσεις. Αν τον τεντώσεις, θα τον σπάσεις…» Στον άντρα της απευθύνεται ή στον εραστή της; Ή απλώς μονολογεί;

Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, η Ιωάννα Π. – χήρα ναυάρχου; χήρα ηθοποιού; – ακόμα δεν μπορεί να αποφασίσει εάν πήρε τότε τη σωστή απόφαση. Δειλή αποδείχθηκε; Επιπόλαιη; Κατώτερη του αισθήματος της ή ασυγχώρητα εγωίστρια; «Ο,τι και αν έκανα θα το μετάνιωνα…» ψευτοπαρηγοριέται. Στο γηροκομείο.