Οι κομμουνιστές Δημοκρατικοί

Υπάρχει ένα στοιχείο που πραγματικά εκπλήσσει στην πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ. Πρόκειται για τη ρητορεία των Ρεπουμπλικανών που διαρκώς αποκαλούν τους Δημοκρατικούς και τους υποστηρικτές τους «κομμουνιστές».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε ένα ευρωπαϊκό συγκείμενο τα συστημικά κόμματα ούτε θα μπορούσαν να σκεφτούν να χρησιμοποιήσουν μια τέτοιου είδους πρωτόγονη και προφανώς ψευδή επιχειρηματολογία.

Φαίνεται ότι στις ΗΠΑ θεωρούνται φυσιολογικές δηλώσεις όπως εκείνη του Stephen Miller, αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου: «Τα παιδιά θα μάθουν να αγαπούν την Αμερική. Τα παιδιά θα μάθουν να είναι πατριώτες. Τα παιδιά θα διδάσκονται πολιτικές αξίες για τα σχολεία που θέλουν ομοσπονδιακή χρηματοδότηση από τους φορολογούμενους… Θα βεβαιωθούμε ότι αυτά τα κονδύλια δεν χρησιμοποιούνται για την προώθηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας».

Το φαινόμενο αυτό επισημαίνει ο αρθρογράφος του Atlantic Tom Nichols: «Λαμβάνοντας υπόψη πόση εμμονή έχουν τα κορυφαία στελέχη του Τραμπ με το να αποκαλούν τα πάντα “κομμουνισμό”, είναι ειρωνικό το πόσο πολύ όλη αυτή η υπόθεση μοιάζει με σελίδα από τη σοβιετική ιστορία, με τους κομισάριους του κόμματος να προσπαθούν να εντοπίσουν ιδεολογικούς σαμποτέρ ανάμεσά τους. Επί Στάλιν, τέτοιες επαφές με μη εγκεκριμένα πρόσωπα ή ακόμη και με ανθρώπους που κάποτε τους εμπιστεύονταν και έπειτα θεωρήθηκαν ύποπτοι, μπορούσαν να έχουν μοιραίες συνέπειες. Ο τραμπισμός μοιάζει περισσότερο με το μεταγενέστερο καθεστώς υπό τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ».

Το αφήγημα είναι σαφές: οι Δημοκρατικοί και οι συνοδοιπόροι τους είναι κομμουνιστές. Ακριβώς για αυτό, έχουν τον ακόλουθο στόχο που περιγράφει ο Ιλον Μασκ: «Νομίζω ότι αν ο πρόεδρος Τραμπ δεν είχε κερδίσει, η εκστρατεία των Δημοκρατικών για την εισαγωγή τεράστιου αριθμού παράνομων ψηφοφόρων θα είχε πετύχει». «Θα είχαν μετατρέψει την Αμερική σε ένα μονοκομματικό κράτος, από το οποίο δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ξεφύγουμε». Στο πλαίσιο αυτό κατηγορεί τον Μπάιντεν ότι ήταν «εξαιρετικά αποτελεσματικός στην εισαγωγή εκατομμυρίων παράνομων μεταναστών με το συγκεκριμένο σχέδιο δράσης για την πολιτογράφησή τους και τη διασφάλιση ότι δεν θα υπήρχαν πια swing states στην Αμερική».

Ο εσωτερικός εχθρός έχει ήδη κατασκευαστεί. Ο νεομακαρθισμός είναι σε πλήρη εξέλιξη. Ποια είναι όμως η χώρα την οποία θαυμάζουν οι Ρεπουμπλικανοί; Την απάντηση δίνει η Anne Applebaum στο Atlantic: η Ουγγαρία. Η Applebaum σχολιάζει: «Ποιο είναι αυτό το ουγγρικό μοντέλο που τόσο θαυμάζουν; Κυρίως, δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη πολιτική ικανότητα. Αντιθέτως, είναι ένα πολύ παλιό, πολύ γνωστό σχέδιο για αυταρχική κατάληψη της εξουσίας, ένα σχέδιο που έχει χρησιμοποιηθεί τόσο από δεξιούς όσο και από αριστερούς ηγέτες, από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέχρι τον Ούγκο Τσάβες. Αφού εξελέγη για δεύτερη θητεία το 2010, ο Ορμπαν αντικατέστησε σιγά σιγά τους δημοσίους υπαλλήλους με πιστούς στο καθεστώς· χρησιμοποίησε οικονομική πίεση και ρυθμίσεις για να καταστρέψει τον ελεύθερο Τύπο· στέρησε την ανεξαρτησία των πανεπιστημίων και έκλεισε ένα από αυτά· πολιτικοποίησε το δικαστικό σύστημα· και άλλαξε επανειλημμένα το Σύνταγμα για να αποκτήσει ο ίδιος εκλογικά πλεονεκτήματα…

Η Αμερική εξωθείται γρήγορα προς την κατεύθυνση του ουγγρικού λαϊκισμού, της ουγγρικής πολιτικής και της ουγγρικής δικαιοσύνης. Αλλά αυτό σημαίνει ότι η ουγγρική στασιμότητα, η ουγγρική διαφθορά και η ουγγρική φτώχεια βρίσκονται και στο δικό μας μέλλον».

Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι διδάκτωρ Βαλκανικών Σπουδών, εκδότης και συγγραφέας