Η θεραπεία-σοκ του Τραμπ

Πρόθυμος να κερδίσει έναν εμπορικό πόλεμο που μόλις και μετά βίας καταλαβαίνει, ο Λευκός Οίκος έχει τραβήξει το φρένο έκτακτης ανάγκης στο εμπόριο Κίνας – ΗΠΑ χωρίς να ελέγξει ποιος βρίσκεται μέσα στο όχημα. Το διάταγμα εμπορίου του Ντόναλντ Τραμπ στις αρχές Απριλίου χρειάστηκε έναν μήνα για να πλήξει την οικονομία – τόσον χρόνο χρειάζονται τα κινεζικά εμπορευματοκιβώτια για να φτάσουν στο Λος Αντζελες. Αμέσως μετά τα λιμάνια του Ειρηνικού στις ΗΠΑ κατέγραψαν πτώση 45% στις διακινήσεις εμπορευματοκιβωτίων αυτήν την εβδομάδα από την Κίνα. Οταν οι αποθήκες πάψουν να έχουν δραστηριότητα και τα φορτηγά ακινητοποιηθούν στην Καλιφόρνια, η σιωπή θα αρχίσει να μεταφέρεται προς τα ανατολικά (στην Ουάσιγκτον). Η ανεργία σίγουρα θα αυξηθεί.

Ακόμα κι αν η Ουάσιγκτον αλλάξει πορεία μέχρι τα τέλη Μαΐου και το Πεκίνο κρατήσει ψύχραιμη στάση, το καλύτερο σενάριο είναι να υπάρξει καθυστερημένη ζημιά. Ορισμένα αγαθά αναδρομολογούνται για να αποφευχθούν οι χρεώσεις, αλλά δεν μπορεί να επανεκκινήσει η παγκόσμια εφοδιαστική από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτό δεν είναι στρατηγική αποσύνδεση – είναι οικονομικός αυτοτραυματισμός. Μέχρι να το προσέξει η κυβέρνηση Τραμπ, θα είναι πολύ αργά.

Τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο; Οταν η παγκόσμια ανάπτυξη πέφτει κάτω από 2%, μεγάλο μέρος των κερδών κατά κεφαλήν εξαφανίζεται. Το μεγαλύτερο μέρος όσων έχουν απομείνει απορροφάται από τους αναπτυσσόμενους γίγαντες στην Ασία και την Αφρική – μέρη με ανθρώπους και βιομηχανική ικανότητα να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος ακόμη και σε μια εξασθενημένη παγκόσμια οικονομία. Η Βρετανία δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Είναι μια γερασμένη, μεταβιομηχανική οικονομία σε μια πτώση της παραγωγικότητας χωρίς τη δυναμική των δημογραφικών στοιχείων.

Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και η πραγματική οικονομική ασφάλεια απαιτούν από την κυβέρνηση να επενδύσει, να χτίσει και να αναδιανείμει – επειδή η αγορά από μόνη της δεν θα το κάνει.

Ο Τραμπ μηχανεύεται μια εμπορική κρίση για να αυξήσει τις τιμές, να καταστρέψει τις «μη ανταγωνιστικές» επιχειρήσεις και να ανοίξει τον δρόμο για μια πιο λιτή, κεφαλαιακά βασισμένη οικονομία. Εν τω μεταξύ, οι φορολογικές περικοπές δίνουν στην ολιγαρχική τάση της Αμερικής ακόμη μεγαλύτερη δύναμη να αναδιαμορφώσει τις αγορές κατ’ εικόνα της. Η αφήγηση του Τραμπ υπόσχεται μια αναβίωση για τους αμερικανούς εργαζομένους – ιδιαίτερα τους ενταγμένους σε σωματεία σε μέρη όπως το Ντιτρόιτ – αλλά αυτό που θα πάρουν είναι υψηλότερο κόστος, στάσιμους μισθούς και πατριωτικά συνθήματα. Αυτή δεν είναι βιομηχανική πολιτική. Είναι ταξική πολιτική μεταμφιεσμένη σε οικονομικό εθνικισμό – μια ελεγχόμενη κατεδάφιση ό,τι έχει απομείνει από τη διαπραγματευτική ισχύ των αμερικανών εργαζομένων, που πωλείται ως λαϊκιστική αναγέννηση.