Η μανία με τις οκταετίες

Στα μισά της δεύτερης θητείας, και να που οι οιωνοσκόποι πιάσανε κιόλας κουβέντα για πρόωρες εκλογές. Κάποιος δεν κρατιέται αλλά δεν ξέρω ποιος. Είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης που ορέγεται δωδεκαετία ή μήπως οι αντίπαλοί του έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό;  Ιστορικά μιλώντας, τη μόδα με την οκταετία την ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο αυθεντικός) ο οποίος μολονότι δεν συνήθιζε να εξαντλεί τις θητείες του, καπάρωσε το ορόσημο «Οκταετία» κάτι σαν τον χρυσό αιώνα του Περικλή δηλαδή, υπόσχεση με την οποία σάρωσε και στη δεύτερη, τη μκεταπολιτευτική του περίοδο. Εκτοτε το χρονόμετρο έσπασε παρά τις αξιοπρόσεκτες προσπάθειες του Ανδρέα Παπανδρέου να πλασαριστεί κι εκείνος στο βάθρο με τους εθνάρχες. Ο τίτλος είχε δοθεί άπαξ διά παντός, παρ’ όλα αυτά αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, ο μόνος έλληνας πρωθυπουργός που εξάντλησε διαδοχικά δυο πλήρεις ημερολογιακά τετραετίες ήταν, είναι (και θα είναι;) ο Κώστας Σημίτης.

Αν ζούσε και τ΄άκουγε αυτά ο Φαναριώτης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός, θα τράβαγε τις μουστάκες του. Γιατί από τις 15 Ιανουαρίου του 1822 (Ιουλιανό ημερολόγιο) οπότε και ανέλαβε την προεδρία του Εκτελεστικού σώματος, ίσαμε την 6η Οκτωβρίου του 1955 (Γρηγοριανό ημερολόγιο) χρονιά κατά την οποία το παλάτι έβγαλε από το μανίκι τον Σερραίο Κωνσταντίνο Καραμανλή, οι πρωθυπουργικές θητείες ήταν όλες τσουρούτικες και κατ΄ευφημισμόν τετραετίες. Ελάχιστες οι κυβερνήσεις που πρόλαβαν να αγγίξουν μια σκάρτη τριετία και πάρα πολλές εκείνες που πρόλαβαν ίσα να χρονίσουν, ορισμένες μάλιστα υπήρξαν μονοήμερες. Πότε απ’ δω και πότε από ‘κει. Ενα άλυτο ταυτοτικό πρόβλημα έκανε τη χώρα να παραπατάει μη βρίσκοντας τη θέση της στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ρηγματώσεις που ευνοούσαν περιστασιακούς πλην μοιραίους μαστροχαλαστές. Το ελληνικό Κοινοβούλιο και πάσα νόμιμη αρχή υπέκυπτε πανεύκολα σε πραξικοπήματα, λογής κινήματα, διορισμούς από τα Ανάκτορα ή από τις δυνάμεις Κατοχής, κυβερνήσεις αυτόκλητες, της βίας και της ανάγκης, επαναστατικές, υπηρεσιακές και de facto.

Από μια μεριά, ευτυχώς που τα παιδιά μας αγνοούν βροντερά την πολιτική ιστορία της χώρας τους και εξακολουθούν να αισθάνονται δικαιούχοι εξωτικών παραδείσων. Καλύτερα έτσι.