Αμεσος και αυθεντικός

Με ένα έξυπνο εύρημα ξεκινά ο μονόλογος της Νένας Μεντή στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκη, στο καινούργιο έργο του Πέτρου Ζούλια «Μια ζωή – ο μονόλογος μιας μοδίστρας». Ενα εύρημα που συνδέει την ηρωίδα της αλλά και την ίδια την ηθοποιό με τον ρόλο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου που ερμήνευσε με τη γνωστή επιτυχία, προ ετών, στον ίδιο χώρο. Είναι η «συνάντηση» της κυρίας Ελένης της μοδίστρας με την πελάτισσά της Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Μια τρυφερή αναφορά στο πρόσφατο θεατρικό παρελθόν της Νένας Μεντή και μια πάσα για την παράσταση που εκτυλίσσεται τώρα στην ίδια σκηνή.

Η ιστορία του έργου δεν είναι τίποτε άλλο από την ιστορία μιας συνηθισμένης γυναίκας, όπως πολλές γύρω μας. Τη συναντάμε όταν είναι έτοιμη πια να μετακομίσει, να αφήσει το ραφτάδικό της. Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια της δουλειάς της, υφάσματα, φορέματα, ραπτομηχανές, και μαζί τα κομμάτια της ζωής της – συναντήσεις, γνωριμίες, περιστατικά, αναμνήσεις, περιοδικά, φωτογραφίες. Ο μονόλογός της δεν είναι παρά ένας προσωπικός απολογισμός, ένα ταξίδι στο παρελθόν που μπλέκεται όμως με τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία. Κι όλη αυτή η διαδρομή είναι εμπλουτισμένη με τραγούδια, τραγούδια που αγάπησε, τραγούδια που γνώρισε μέσα από τις πελάτισσές της – γιατί κάποιες, σαν την Ευτυχία, ήταν ή έγιναν διάσημες στη συνέχεια.

Ο Πέτρος Ζούλιας έστησε μέσα στο ραφτάδικο της κυρίας Ελένης έναν ολόκληρο κόσμο. Το κείμενό του κινείται στον διπλό άξονα του προσωπικού με το ιστορικό κομμάτι του τόπου. Ολα όσα θέλει να πει περνάνε μέσα από την ηρωίδα του που διασχίζοντας τα χρόνια τα είδε, τα έζησε, πόνεσε, έκλαψε. Κι έτσι τα ενσωματώνει στην κυρία Ελένη, η οποία – σαν την Ελλάδα, ίσως, κατάφερε να επιβιώσει παρά τις απώλειες, τον πόνο, την απογοήτευση. Γιατί έζησε και χαρές, και έρωτες. Εκανε παιδιά, είδε εγγόνια. Από την εξορία και τον Εμφύλιο ως τα χρόνια του Καραμανλή. Από το Πολυτεχνείο και τη Μεταπολίτευση ως τον Παπανδρέου. Από την οικονομική κρίση ως την πανδημία και τα Τέμπη. Ολα τα χώρεσε – ενίοτε με μια υπερβολική διάθεση να μην αφήσει τίποτα απ’ έξω, τίποτα ασχολίαστο. Ο τρόπος που επέλεξε να μιλήσει η ηρωίδα του καθιστά το εγχείρημά του ιδιαίτερο και πολύ προσωπικό, γεμάτο μνήμες και συγκινήσεις, αν και κάπου κάπου διακρίνεται μια παραπάνω δόση ιστορικότητας. Στόχος του είναι να φωτίσει μέσα από κάθε πτυχή της ζωής ενός απλού ανθρώπου το συλλογικό αίσθημα.

Η ερμηνεία

Ενας καθρέφτης της ζωής είναι η κυρία Ελένη, που χάρη στην ερμηνεία της Νένας Μεντή γίνεται εξαιρετικά οικείος και προσιτός. Η αμεσότητα της ερμηνείας της ηθοποιού δημιουργεί την απαιτούμενη ατμόσφαιρα μέσα στο θέατρο. Υπάρχει μια βαθιά, εσωτερική επικοινωνία με το κείμενο, με τον τρόπο που η Μεντή ξέρει να το κάνει δικό της. Οπως άμεση και γνήσια, αυθεντική, είναι η επικοινωνία της με το κοινό που μοιάζει να συμπάσχει με τις κακουχίες της ζωής της, ή ακόμα παραπάνω, να τις μοιράζεται. Οι αντιδράσεις του δεν περνούν απαρατήρητες…

Το ρεαλιστικό σκηνικό μαζί με τα τραγούδια που συμμετέχουν ενεργά στην παράσταση δημιουργούν έναν τόπο δράσης που ξεπερνά τα όρια του χώρου.