Από τα ελληνοτουρκικά στα νεοδημοκρατικά

Υστερα από τρεις μήνες μονοθεματικής πολιτικής επικαιρότητας γύρω από τα Τέμπη και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, η δημόσια συζήτηση διευρύνεται και πάλι, περιλαμβάνοντας και τα άλλα μεγάλα θέματα που απασχολούν τη χώρα και τους πολίτες: την οικονομία, την καθημερινότητα και, επίσης, τα ζητήματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Για την κυβέρνηση είναι ευκαιρία να ξεφύγει από μια ατζέντα που διαχειρίστηκε με σειρά αποτυχημένων επιλογών και της κόστισε 3-5 μονάδες στην πρόθεση ψήφου στις σφυγμομετρήσεις και κατακρήμνιση της δημοφιλίας του πρωθυπουργού. Απέναντί της έχει μια αντιπολίτευση που είτε εξαντλείται για την ώρα στην ανάδειξη της θεματολογίας των Τεμπών (με πρώτη την Πλεύση Ελευθερίας), είτε δείχνει εξαιρετικά αδύναμη (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) να κεφαλαιοποιήσει την κυβερνητική φθορά.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η παγίωση μιας ομάδας βουλευτών της ΝΔ που δείχνουν διάθεση να ασκούν όχι περιστασιακή αλλά συστηματική κριτική στις επιλογές της κυβέρνησης. Η δραστηριότητά τους έρχεται να προστεθεί στις παράλληλες ή ταυτόχρονες παρουσίες των κ. Καραμανλή και Σαμαρά, που συντονίζονται χωρίς να ταυτίζονται. Οι παρεμβάσεις τους, ως επί το πλείστον, αφορούν τα εθνικά θέματα, στην κατεύθυνση της έκφρασης ανησυχιών για δυνητικές, επαπειλούμενες, υποτιθέμενες ή εικαζόμενες υποχωρήσεις προς την Τουρκία. Η γενική γεωπολιτική αναταραχή και η υπόθεση της (αμφίβολης πια) πόντισης του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ παρέχουν πρόσφορο έδαφος για ανησυχούντες κάθε διαμετρήματος.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Το παρελθόν βάζει στενά όρια και στους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Ο κ. Καραμανλής παρέλαβε την πιο ολοκληρωμένη διπλωματική προσπάθεια για μια μακροπρόθεσμη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών σε ένα περιβάλλον διεθνών και διμερών συσχετισμών που είναι αμφίβολο αν ποτέ θα διαμορφωθεί ξανά για την Ελλάδα. Και παρέδωσε μια οικονομία που δεν μπορούσε να υποστηρίξει ούτε στοιχειωδώς την εθνική άμυνα. Με αποτέλεσμα, επί Σαμαρά (χωρίς ευθύνη του ίδιου) τα πλοία του στόλου να μεταφέρουν μεσοπέλαγα ανταλλακτικά για να κάνουν περιπολίες στο Αιγαίο. Και, βέβαια, ο κ. Σαμαράς ήταν ο αρχιτέκτονας της 25ετούς διπλωματικής περιπέτειας του Μακεδονικού, η οποία ολοκληρώθηκε με τις «Πρέσπες», πολύ χειρότερες του «πακέτου Πινέιρο» του 1992. Και, σε τελική ανάλυση, την ιδέα της κουμπαριάς με τον κ. Ερντογάν ως μεθόδου ελληνοτουρκικής προσέγγισης δεν την είχε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά ο κ. Καραμανλής.

Αλλά δεν είναι μόνο το παρελθόν. Η πρώτη τετραετία Μητσοτάκη (τόσο διαφορετική από τη δεύτερη) έχει θετικές επιδόσεις ιδίως στην εξωτερική και αμυντική πολιτική: αντιμετώπιση της μείζονος κρίσης του Εβρου και επανεξοπλισμός των ενόπλων δυνάμεων με οπλικά συστήματα που απαιτούν συμμαχίες εκτός από χρήματα, συμφωνία αμυντικής συνδρομής με τη Γαλλία. Επιπλέον, σήμερα, κάθε αμφισβήτηση κορυφής στην εξωτερική πολιτική θα φέρει σε δίλημμα τον κ. Δένδια – ή θα πρέπει να την υιοθετήσει (και να οδηγηθεί σε ρήξη) ή να στηρίξει τον πρωθυπουργό.

Τα εθνικά ως ατζέντα είναι και θα παραμείνουν προνομιακό πεδίο για τον κ. Μητσοτάκη. Η εσωτερική πολιτική, τα θεσμικά και η καθημερινότητα είναι μια πολύ διαφορετική ιστορία…