Οι βαριές φανέλες

Να υπάρχουν ή όχι ομάδες με παράδοση στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική κατηγορία της χώρας; Εδώ το ερώτημα, προφανώς και είναι σαιξπηρικού τύπου. Αδύνατο να απαντηθεί με βεβαιότητα. Ορισμένοι εκτιμούν πως δεν… παίζουν μπάλα οι φανέλες και αυτό που μετρά είναι το πόσο καλά θα έχει οργανωθεί μια ομάδα και πότε θα καταφέρει να βρεθεί στο τοπ της. Αυτό ίσως να είναι το σενάριο που έβγαλε στην επιφάνεια άσημα σύνολα τύπου Καλλονής ή Πλατανιά. Πού είναι τώρα αυτά; Υπάρχει, όμως, και το άλλο: σύμφωνα με αυτή την εκδοχή της ιστορίας, ομάδες με οπαδική βάση είναι θετικό να εμφανίζονται στο προσκήνιο, να διεκδικούν νίκες και να θυμίζουν στους παλαιότερους στιγμές από ένα ένδοξο παρελθόν. Βέβαια, ακόμη και εδώ έχουν χαθεί άλλοτε κραταιά σύνολα. Ο Εθνικός, για παράδειγμα, πασχίζει να αφήσει τη Γ’ Εθνική και κάθε Κυριακή γεμίζει το γηπεδάκι του Μοσχάτου. Ολα θα κριθούν στο φινάλε του πρωταθλήματος στη μάχη με τη Μαρκό. Ο Αθηναϊκός παραμένει στην άγονη γραμμή των αθηναϊκών κατηγοριών, ενώ ο Απόλλωνας θέλει να ξεκολλήσει από το ίδιο πρωτάθλημα και όντως κάνει προσπάθεια. Με λίγο ή περισσότερο κόσμο, το θέμα είναι πως οι συγκεκριμένες ομάδες έχουν πιστούς και φανατικούς υποστηρικτές.

Εδώ είμαστε, λοιπόν: γιατί ένα από τα θέματα της εβδομάδας ήταν η επιστροφή της Λάρισας στη Σούπερ Λίγκα. Ποιος φίλος του ποδοσφαίρου δεν θα την ήθελε; Ποιος, αλήθεια, δεν περιμένει να δει ξανά μια έκδοση των Βυσσινί που να έχει πάθος και πείσμα, ταλέντο και αρχοντιά στο παιχνίδι της; Ναι, Βαλαώρας και Καραπιάλης, Παραφέστας και Γκαλίτσιος, Τσιώλης και Κολομητρούσης, δύσκολα θα ξεπηδήσουν ξανά. Οι εποχές άλλαξαν. Ταλέντα ασφαλώς και υπάρχουν αλλά οι ομάδες μακριά από την Αθήνα το έχουν λησμονήσει. Και έχουν δρόμο να διανύσουν ώστε να αυξήσουν την παραγωγή ποδοσφαιριστών. Ωστόσο, όσοι έζησαν την ΑΕΛ περασμένων δεκαετιών, δεν μπορούν να προσπεράσουν τα καραβάνια των οπαδών που την ακολουθούσαν στην Αθήνα και όλους όσοι έδωσαν το «παρών» στους νικηφόρους τελικούς Κυπέλλου (’85 στο ΟΑΚΑ και 2007 στον Βόλο). Τέτοιο πλήθος λίγες ομάδες μπορούν να καμαρώνουν πως έχουν να τις στηρίζει. Η Λάρισα, λοιπόν, επανέρχεται στο προσκήνιο ως μια δύναμη υπολογίσιμη. Και μακάρι να αφήσει τα λάθη στο παρελθόν, να ποντάρει στην οργάνωση και να μην εξελιχθεί σε κομήτη. Γιατί δεν πρέπει να στηρίζεται πάντα στη βαριά της φανέλα. Θέλει και κάτι παραπάνω. Οσοι θυμούνται τα… αλογάκια με τα χρώματα της ΑΕΛ να καλπάζουν, αναμένουν νέα μεγαλεία.