Ο βασικός σκοπός του μαραθωνοδρόμου

Σε άλλες εποχές ένας μαραθώνιος με χρόνο 3:47 θα συνιστούσε για μένα μεγάλη επιτυχία. Ελα όμως που έχουν μεσολαβήσει εννέα χρόνια από την τελευταία φορά που έκανα επίδοση πάνω από 3:40 και στο μεταξύ οι χρόνοι μου ήταν γύρω στις 3,5 ώρες και βασικά sub 3:30…

Ετσι ο αγώνας μου στο Μιλάνο την περασμένη Κυριακή δεν μπορώ να πω ότι ήταν από τις καλύτερες στιγμές μου στα 42.195 μέτρα.

Ομως πρωταθλητής δεν είμαι και ούτε πρόκειται να γίνω ενώ του χρόνου θα σβήσω 50 κεριά στην τούρτα. Ούτε αγνώμων μου αρέσει να είμαι. Γνώριζα πριν από την εκκίνηση ότι αυτή τη φορά δεν ήμουν για πολλά αλλά δεν θα διαπραγματευόμουν κιόλας να θέσω σε κίνδυνο τον βασικό στόχο, να τερματίσω, να φέρω το μήνυμα στον προορισμό του.

Από τη στιγμή που στάθηκα στην εκκίνηση, ήμουν υποχρεωμένος να φτάσω και στον τερματισμό ανεξάρτητα από τα νούμερα που θα έδειχναν τα χρονόμετρα.

Πολύ περισσότερο δε επειδή βρισκόμουν σε διεθνή μαραθώνιο εκπροσωπώντας και τη χώρα μου με το εθνόσημο στο στήθος.

Εσφιξα τα δόντια και έτρεξα με ένα πιο ήπιο τέμπο από την αρχή. Μετά το 30ο χλμ. ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα αρκετά αλλά η εμπειρία των προηγούμενων προσωπικών μου μαραθώνιων και η ικανότητά μου να υπομένω, με κράτησαν όρθιο μέχρι τη γραμμή του τερματισμού μπροστά στο Ντουόμο.

Με την ελληνική σημαία στα χέρια να με σπρώχνει, το σώμα μου κομματιασμένο αλλά με ατσάλινη ψυχή, κάλυψα τα τελευταία μέτρα.

Την παραμονή του αγώνα δεν ήθελα καν να αγωνιστώ. Ηξερα ότι δεν θα ήταν ο αγώνας της ζωής μου. Τώρα που τον τερμάτισα, σκέφτομαι όμως ότι ίσως και να ήταν.

Από τα δύσκολα μαθαίνουμε. Κι εγώ πήρα ένα πολύ καλό μάθημα. Και βασικά θυμήθηκα τον πρώτιστο σκοπό του μαραθωνοδρόμου.

Μέχρι την επόμενη φορά. Αν υπάρξει…