Από την Α στη Ζ

Δημογραφικά βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο. Είναι η εποχή που η Γενιά Α συναντά τη Γενιά Ζ. Είναι η νιότη που διανύει τα σχολικά της χρόνια, γεννημένη κάπου γύρω από το 2010 και οι νέοι άνθρωποι που μπήκαν στην παραγωγική τους φάση, εργασιακή, σπουδαστική, σχεσιακή.

Καθώς όλα δείχνουν αυτό το κύμα νιότης είναι ισχυρό. Θυμωμένο, ορμητικό, ευμετάβολο, ταχύτατο, απρόβλεπτο. Συναισθηματικά ανώριμο, τεχνολογικά μορφωμένο, γλωσσικά πολύξερο αλλά και αστοιχείωτο. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι, οι από το Α στο Ζ που ο προσδιορισμός της ηλικίας τους θυμίζει μαθηματικό διάνυσμα, απασχολεί όλους τους ενηλίκους με άθροισμα τους Millennials και τους νεότερους από την προγενέστερη Γενιά Χ.

Ο θρίαμβός τους, με αφορμή τη νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου επί της Σκωτίας, έφερε ανάταση και ελπίδα. Οτι δηλαδή κάτι καλό έγινε μέσα στα δυστοπικά χρόνια της κρίσης και της πανδημίας αφού κάποια παιδιά με έφεση στον αθλητισμό μπορεί να ξεφύγουν από τις ενορμήσεις θανάτου των συνομηλίκων τους.

Από την άλλη, η σημερινή πιτσιρικαρία, ήδη online από τη γέννησή της και μέχρι το κατώφλι της εφηβείας της, μεγαλωμένη στην πλειονότητα από ταλαίπωρους ή αδιάφορους Millennials γονείς – σε κάθε περίπτωση απροπόνητους να κηδεμονεύσουν τους ατίθασους και καταναλωτικά απαιτητικούς βλαστούς –, κραδαίνουν τα κινητά τους και επιτίθενται το ένα στο άλλο. Οπλο τους η γλώσσα των συμβόλων emoji, αραδιασμένα σε συνθέσεις από σχήματα, χειρονομίες, φατσούλες, όπου κάθε χρώμα έχει ισχύ απόρριψης, έγκρισης, διάκρισης, απειλής, διαταγής. Ή μήπως διεκδικούν από την Gen Z αυτό το ιδίωμα επικοινωνίας για να επικρατήσουν και να είναι στον ψηφιακό κόσμο η πιο σημαντική νέα κοινότητα;

Αυτό το πλήθος Α προς Ζ που γεννήθηκε εξ ολοκλήρου στον 21ο αιώνα  και που όλο και πιο σπάνια σηκώνει τα μάτια του από την οθόνη σε κάθε περίπτωση αποτελεί την αρχή για κάτι νέο και όχι την επιστροφή στο παλιό. Καλύτερα ας το προσέξουμε για να μάθουμε και να μην πάθουμε.