Το αίτημα που {CR}δεν ακούστηκε

Υπάρχει ένα αίτημα που δεν ακούστηκε στις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, κι όμως ίσως θα έπρεπε να είναι κυρίαρχο: αξιολόγηση. Παντού. Η μονοθεματική επικαιρότητα των τελευταίων εβδομάδων έχει εξοβελίσει από δελτία ειδήσεων και εκπομπές σημαντικές ειδήσεις που δεν ακούγονται ή περνάνε στα ψιλά. Aπό την περασμένη Δευτέρα και έως τις 11 Απριλίου διεξάγονται στην Ελλάδα οι εξετάσεις του προγράμματος PISA για τη διεθνή αξιολόγηση μαθητών με τη συμμετοχή περισσότερων από 80 χωρών. Στην Ελλάδα συμμετέχουν 245 σχολεία – 230 δημόσια και 15 ιδιωτικά, που μεταφράζεται σε 9.000 μαθητές. Τα σχολεία επιλέχθηκαν με «αυστηρές μεθόδους δειγματοληψίας», ώστε «να εξασφαλιστεί η αντιπροσωπευτικότητά τους σε επίπεδο μαθητών/μαθητριών και σχολείων ανά τη χώρα». Η αλήθεια είναι πως τα αποτελέσματα των προηγούμενων ετών ήταν απολύτως απογοητευτικά για το επίπεδο των ελλήνων μαθητών. Τα Ελληνόπουλα κατατάσσονται στην ομάδα των χωρών με τις χαμηλότερες επιδόσεις στην Κατανόηση Κειμένου, στα Μαθηματικά, και τις Φυσικές Επιστήμες. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση οι έλληνες μαθητές καταγράφουν επιδόσεις χαμηλότερες του μέσου όρου του ΟΟΣΑ και από τις χαμηλότερες επιδόσεις στην Ευρώπη. Ειδικότερα, η Ελλάδα κατέγραψε στη Δημιουργική Σκέψη βαθμολογία 27 (με άριστα το 60), σημειώνοντας την ίδια επίδοση με την Κόστα Ρίκα και καταλαμβάνοντας την 36η θέση από τις συνολικά 64 περιοχές που συμμετείχαν στο τεστ Δημιουργικής Σκέψης.

Κι όμως, η ΟΛΜΕ βρήκε τη λύση για το απογοητευτικό επίπεδο των ελλήνων μαθητών. Να μη διαπιστώνεται! Κήρυξε πανελλαδική κυλιόμενη 3ωρη στάση εργασίας από τις 17 Μαρτίου έως τις 11 Απριλίου, «που να καλύπτει τις ώρες διεξαγωγής των εξετάσεων και καλούμε τα μέλη μας να μη συμμετάσχουν στις διαδικασίες διεξαγωγής του προγράμματος PISA». Μάλιστα κατά το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών ο διαγωνισμός αξιολόγησης του μαθησιακού επιπέδου στον οποίο μετέχουν πάνω από 80 χώρες «οδηγεί σε έναν ακραίο και αφόρητο ανταγωνισμό ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα, αντιστρατεύεται βασικές παιδαγωγικές αρχές ενός ανθρωπιστικού σχολείου, οδηγεί σε κατηγοριοποίηση/κατάταξη σχολείων, μαθητών/μαθητριών αλλά και των εκπαιδευτικών»! Μία διαδικασία που θα έπρεπε να αποτελεί οδηγό, αλλά και καταλύτη αλλαγών και βελτιώσεων του εκπαιδευτικού μας συστήματος, αλλά και των δεξιοτήτων των ίδιων των εκπαιδευτικών, χαρακτηρίζεται «ακραίος και αφόρητος ανταγωνισμός», ενώ η κατάταξη ανάλογα με τις ικανότητες και τις επιδόσεις σε έναν αδιάβλητο διαγωνισμό περιγράφεται ως κάτι αρνητικό. Καθόλου τυχαία. Οταν δεν διαπιστώνεται το χαμηλό επίπεδο των μαθητών δεν υπογραμμίζεται η ανεπάρκεια του σχολικού περιβάλλοντος και κάποιων εκπαιδευτικών.

Στη χώρα της σηκωμένης γροθιάς πάντα φταίει κάποιος άλλος και κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης ή αλλαγής προσκρούει σε μία μόνιμη αντίσταση που οι φορείς της βαφτίζουν «επαναστατική ανυπακοή». Δεν είναι η πρώτη φορά. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις των εκπαιδευτικών στάθηκαν σθεναρά απέναντι στην αξιολόγηση και των ίδιων τους των εαυτών. Ετσι από τη συζήτηση για την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, η ολιγωρία της κυβέρνησης, που για μία ακόμη φορά υποχώρησε υπό το βάρος των αντιδράσεων, οδήγησε σε ένα πλημμελέστατο σύστημα αξιολόγησης χωρίς ουσιαστικές επιπτώσεις. Είναι ενδεικτικό ότι στην αξιολόγηση που προβλέπει ο νόμος για τα δημόσια σχολεία το έργο του εκπαιδευτικού κρίνεται ως «εξαιρετικό», «πολύ καλό», «ικανοποιητικό», «μη ικανοποιητικό» και αν ο εκπαιδευτικός λάβει «μη ικανοποιητική αξιολόγηση» θα πρέπει απλά να παρακολουθήσει ένα επιμορφωτικό πρόγραμμα χωρίς καμία οικονομική ή άλλη αρνητική επίπτωση. Για να επιστρέψουμε στην αρχή του κειμένου, το αίτημα για αξιολόγηση δεν ακούστηκε ποτέ στις μεγάλες διαδηλώσεις γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να το εφαρμόσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό.

Μέχρι να το πάρουμε απόφαση θα κηρύσσουμε «στάσεις εργασίας». Που έγιναν στάση ζωής.