«Ζωή»

Η δημοσκοπική εκτόξευση της Πλεύσης Ελευθερίας τον τελευταίο μήνα συνιστά σίγουρα μια εντυπωσιακή εκλογική μετατόπιση, χωρίς, ωστόσο, να αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο, αφού και στο παρελθόν έχουμε δει πολιτικούς σχηματισμούς να ανεβάζουν απότομα και σε μικρό χρονικό διάστημα τις δημοσκοπικές τους επιδόσεις και το ίδιο γρήγορα, τα ποσοστά αυτά να συρρικνώνονται και να επιστρέφουν στο σημείο εκκίνησης.

Το κόμμα Αβραμόπουλου, ο ΣΥΡΙΖΑ του 2009, η ΔΗΜΑΡ, το Ποτάμι είναι παραδείγματα της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας, όπου κόμματα βίωσαν μια δημοσκοπική άνοιξη, στη συνέχεια, όμως, κάποια από αυτά δεν έφτασαν ούτε στην κάλπη, ενώ τα περισσότερα περιορίστηκαν σε μονοψήφιες καταγραφές, πιεζόμενα από τα σκληρά πολιτικά διλήμματα που τελικά υπερισχύουν σε μια εκλογική διαδικασία και τα οποία δεν λειτουργούν σε μια δημοσκοπική αποτύπωση που διεξάγεται σε νεκρό εκλογικό χρόνο.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του κ. Κασσελάκη, ο οποίος αναδείχθηκε σε πραγματικό αστέρα του μιντιακού συστήματος με πολύ μεγάλη τηλεοπτική προβολή, η οποία όμως μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024 οδήγησε στην επεισοδιακή αποπομπή του από το κόμμα του και τη σταδιακή του εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό στο οποίο κανείς πρέπει να ψάξει εξονυχιστικά για να βρει μια δήλωση ή μια παρέμβασή του σήμερα.

Η περίπτωση της κυρίας Κωνσταντοπούλου είναι βεβαίως διαφορετική σε πολλά σημεία, καθώς η ίδια είναι ένα πρόσωπο με σταθερή, πολιτική παρουσία τα τελευταία δέκα χρόνια σε ρόλους πρωταγωνιστικούς που συνδέουν δύο περιόδους που φαινομενικά δεν σχετίζονται, έχουν όμως ένα κοινό σημείο που δεν είναι άλλο από τη μαζική συμμετοχή των πολιτών σε κινηματικές διαδικασίες που σχηματοποιούν το λαό σε πολιτικό υποκείμενο με δρώντα και ενεργό ρόλο σε θέση οδηγού και όχι παρατηρητή των εξελίξεων.

Η κυρία Κωνσταντοπούλου είχε σημαντική παρουσία στις πλατείες των αγανακτισμένων, μέσω της επιτροπής διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων, των επεισοδίων που ακολούθησαν το κλείσιμο της ΕΡΤ, ενώ η θητεία της ως Προέδρου της Βουλής συνοδεύτηκε με πολλές στιγμές έντασης εντός του Κοινοβουλίου. Η αποχώρησή της από την κυβέρνηση Τσίπρα μετά τη σύναψη της δανειακής σύμβασης μπορεί να μην οδήγησε σε επανεκλογή της τον Σεπτέμβριο του 2015, υπηρέτησε όμως το προφίλ της αταλάντευτης, μαχητικής πολιτικού που δεν διστάζει να εγκαταλείψει υψηλά πολιτικά αξιώματα, όταν διακυβεύονται οι αξίες και οι αρχές στις οποίες η ίδια είναι ταγμένη.

Το 2025 ξαναβρίσκουμε την κυρία Κωνσταντοπούλου πρωταγωνίστρια στην υπόθεση της εθνικής τραγωδίας των Τεμπών ως νομική συμπαραστάτισσα οικογενειών των θυμάτων και ως πολιτική έκφραση των πολιτών για αλήθεια, δικαιοσύνη και αποκάλυψη όλων των πτυχών της υπόθεσης. Εμφανίζεται ως υπερασπιστής του δημόσιου συμφέροντος, φωνή των πολλών, επίμονη και αταλάντευτη αποσπώντας την αναγνώριση των πολιτών που έστω και δημοσκοπικά την επιβραβεύουν.

Την ίδια στιγμή είναι η Ζωή. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους οι πολίτες την προσφωνούν με το μικρό της όνομα. Η προσφώνηση αυτή δείχνει οικειότητα και η οικειότητα δημιουργεί εμπιστοσύνη. Μία εμπιστοσύνη που δεν απολαμβάνει το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Χωρίς να επιχειρώ καμία σύγκριση με πολιτικά πρόσωπα – μύθους του παρελθόντος, είχαμε πολλά χρόνια να δούμε στην Ελλάδα μία / έναν πολιτικό που οι πολίτες να αναφέρονται σε αυτόν/ή με το μικρό όνομα.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής ερευνών GPO