Νίκος {LF}Διαμαντής

Αγαπητέ Νίκο,

Δεν πήγες διακοπές. Δεν πήγες πουθενά. Είχες ξαμολήσει μέσα σου το πείσμα να τα αλλάξεις όλα. Να ξεθεμελιώσεις έναν κόσμο. Κι ας σε στενεύουν τα παπούτσια σου και το δανεικό παλτό. Βλέπεις, είναι κι αυτό λίγο στενό και πώς γίνεται κάθε φορά που σε στενεύει να γίνεται όλο και περισσότερο δικό σου.

Δε χωράς πουθενά.

Σε ξέρω καλά. Είσαι πεισματάρης.

Κοίταζες πέρα για να ξεχάσεις ότι πονούσαν τα πόδια σου που δεν χωρούσαν μέσα στα παπούτσια.

Μια λύπη τώρα που σε κοιτάζω, μια λύπη και απέραντος θαυμασμός για όλους όσοι πασχίζουν στον κόσμο, θαυμασμός και θαυμασμός για τον θαυμαστό κόσμο που προσπαθείς να ζήσεις.

Ηθελα τώρα να με ρωτήσεις αν μέσα σε μένα, μέσα στην εκκλησία μου, μέσα μου, υπάρχει ακόμα αναμμένο το δέος της ζωής και ο όρκος της προσπάθειας.

Οπως τότε που ήσουνα παπαδάκι στην εκκλησία της γειτονιάς σου.

Και τα βρόντηξες κι έφυγες από τον Θεό. Με δέος.

Δέος για το πόσο σκληρά προσπαθούμε να ζήσουμε. Αρπαζόμαστε από τη ζωή, από το θέατρο, ψάχνουμε να μας παρηγορήσει.

Πού να ήξερες τότε πόσο βαρετοί γίνονται οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν. Προσπαθούν να κρατηθούν και να συντηρήσουν τη χούφτα τους, τρέχουν επιτόπου, δεν κινούνται, λες και η ζωή τους, τα θαυμαστά τους χρόνια πέρασαν, έφυγαν διά παντός.

Με οδήγησες με το πείσμα σου σε έναν τόπο και με άφησες να στέκομαι εκεί 40 χρόνια, να παλεύω, να μαλώνω, να ιδρώνω.

Σε κοιτάζω και σκέφτομαι. Η ζωή μου. Ξαναλέω μέσα από τα δόντια μου, η ζωή μου, σαν να θέλω να βρω παρηγοριά και κουράγιο και να θέλω να θυμηθώ πώς μπόρεσα να χτίσω, με τα χέρια, με το τίποτα κυριολεκτικά ένα θέατρο, ένα μικρό σημείο, ένα βέλος που καρφώθηκε στο μάτι.

Συγγνώμη, μόνο αυτό μπορώ να σου πω, συγγνώμη που δεν τα κατάφερα να αλλάξω τον κόσμο, που έγινα βαρετός και προβλέψιμος και πολύ μεγάλος.

Συγγνώμη που πρόδωσα τα όνειρά σου.

Περισσότερο από όλα θέλω να σου ψιθυρίσω ότι είχες δίκιο.

Με πονάνε ακόμα τα παπούτσια.

Ο Νίκος Διαμαντής είναι σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά