Σιωπηλή δράση

Ενα ερωτικό τρίγωνο, έξω από τα αναμενόμενα και γνωστά πρότυπα, ένα τρίγωνο που λειτουργεί έξω από τα συνηθισμένα κοινωνικά στερεότυπα, συνθέτουν τα τρία πρόσωπα του έργου του Πάου Μιρό «Βρέχει στη Βαρκελώνη». Μια πόρνη, με όλα τα χαρακτηριστικά που ακολουθούν το επάγγελμά της, αλλά και όχι μόνον, είναι το πρόσωπο γύρω από το οποίο πλέκεται η ιστορία. Η Λάλι είναι όμορφη, σέξι, ζουμερή. Δείχνει ελαφριά, διαθέσιμη και σίγουρη γι’ αυτό που έχει να δώσει. Ζει σε ένα υπόγειο μαζί με τον σύντροφο και προαγωγό της, τον Κάρλος. Ανεργος, λίγο ρεμάλι, την εκμεταλλεύεται, όπως οφείλει, αλλά μοιάζει να κρύβει και άλλες πλευρές, λιγότερο αυτονόητες. Ενας πελάτης, διαφορετικός, ασυνήθιστος, θα ταράξει τα νερά μιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. Ο Νταβίντ είναι βιβλιοπώλης και απολαμβάνει την παρέα της πόρνης, όχι με τον τρόπο που φαντάζεται κανείς. Της δανείζει βιβλία, μιλάνε, συζητάνε. Κι όλα αυτά με το άγρυπνο μάτι του προαγωγού – που κρύβεται κάτω από το κρεβάτι. Οταν η γυναίκα του πεθαίνει, ο Νταβίντ ζητά από τη Λάλι να πάει να δουλέψει στο βιβλιοπωλείο του. Κι εκείνη, που έχει ήδη αρχίσει να σκέφτεται να εγκαταλείψει το πεζοδρόμιο, νιώθει ότι, ναι, μπορεί να αλλάξει τη ζωή της. Ομως η ισορροπία διαταράσσεται και οι πλευρές αυτού του ιδιότυπου τριγώνου αρχίζουν να τρέμουν. Ούτε η συμφιλίωση στην οποία ελπίζει η Λάλι φαίνεται ρεαλιστική.

Ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο γεννημένος στη Βαρκελώνη Πάου Μιρό (Pau Miro, 1974) έχει ένα πλούσιο έργο να επιδείξει με παραγωγές που έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της Ισπανίας. Με σπουδές στην υποκριτική, στο Ινστιτούτο Θεάτρου της Βαρκελώνης, και συμμετοχή, ως ηθοποιός, σε πολλές παραστάσεις, έχει παράλληλα παρακολουθήσει σεμινάρια θεατρικής γραφής. Το 2004 ανέβηκε στο Sala Beckett της Βαρκελώνης το «Βρέχει στη Βαρκελώνη», το έργο που έμελλε να τον κάνει γνωστό, καθώς μεταφράστηκε σε οκτώ γλώσσες και παίχτηκε σε ευρωπαϊκές σκηνές, ανάμεσά τους και στο Piccolo Teatro di Milano. Στα ελληνικά τη μετάφραση έχει αναλάβει η ομάδα Els de Paros.

Ημι-υπόγειος υπόκοσμος

Στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος έστησε με προσοχή και λεπτομέρεια αυτόν τον ημι-υπόγειο υπόκοσμο. Ενα βρώμικο, άθλιο δωμάτιο, όπου δεσπόζει το κρεβάτι, είναι ο τόπος εξέλιξης της ιστορίας. Από το παράθυρο ίσα που φαίνεται ο έξω κόσμος. Ακολουθώντας τους ήπιους, χαμηλούς τόνους του έργου, ο σκηνοθέτης οργανώνει το υλικό του, δίνοντας στους ηθοποιούς και στις σχέσεις μεταξύ τους τον πρώτο λόγο. Μέσα από τις ερμηνείες τους αναδύεται η γλυκόπικρη ατμόσφαιρα αυτής της περιθωριακής ρομαντικής κομεντί που σχολιάζει, διακριτικά, την ανάγκη του ανθρώπου για συντροφιά, για εξέλιξη, για αλλαγή – ίσως και ανατροπή. Και ο Θεοδωρόπουλος υπηρετεί με ιδιαίτερη ευαισθησία τη σιωπηλή δράση του έργου, δείχνοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στους ήρωες και τις εσωτερικές τους αντιθέσεις. Και πολύ καλά κάνει, έχοντας ως συνοδοιπόρους του τους ήχους του Νίκου Κυπουργού και τον ιδιαίτερα προσεγμένο χώρο του Αντώνη Δαγκλίδη.

Η Δήμητρα Ματσούκα δίνει μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία, πέρα απ’ τα όρια του ρόλου της. Ο Ανδρέας Κοντόπουλος δεν είναι ένας κλασικός νταβατζής κι αυτό συμβάλλει καθοριστικά στην ατμόσφαιρα της παράστασης. Οπως και ο Κώστας Καζανάς, αυτός ο στέρεος και ενδιαφέρων ηθοποιός, που προσδίδει στον ήρωά του τη διπλή του υπόσταση, καλοσυνάτος και, κρυφά, απειλητικός.