Ενα παράπονο

Πιεσμένη από το βάρος των χρόνων και της καμπούρας της κι ακουμπισμένη στη σοφία των αιώνων της, η Καλντέρα της Σαντορίνης ξαναζεί αυτό τον καιρό τη διαδικασία που προκαλεί τρόμο σε όλους. Τον σεισμό, τους χιλιάδες μάλλον σεισμούς που ταρακουνούν το σύμπαν της. Και χαζεύει από κει τη Νέα και την Παλαιά Καμένη, το Κολούμπο, τα Χριστιανά νησιά, τη θάλασσα που κουνιέται, τ’ αγέρι που δεν την τρομάζει.

Εμαθε ν’ ακούει η Καλντέρα. Και τι δεν άκουσε στο κύλισμα του χρόνου. Δεν μετάνιωσε που έμεινε εκεί, όταν όλοι έφευγαν και παρατούσαν στην τύχη του το νησί που κάποτε το έλεγαν Στρογγύλη και Καλλίστη και Φιλητέρη και Τευσία και Θηραμένη και Ρήνεια και Δερμετζίκ μέχρι να την πουν αυτό που άρεσε σε όλους, Σαντορίνη, όπως την είπαν πρώτοι οι φράγκοι σταυροφόροι (Σάντα Ιρίνα).

Ενα παράπονο είχε μόνο η αρχόντισσα Καλντέρα. Που δεν είχε στόμα να μιλήσει. Γιατί αν είχε, θα έβγαζε κραυγές και θα την άκουγαν όλοι.

Τι θα μπορούσε να πει λοιπόν η κόρη του ηφαιστειακού κώνου, μια από τις πλέον διάσημες σε ολόκληρο τον πλανήτη, πολυφωτογραφημένη για τη σπάνια ομορφιά της;  Οτι η ασχετοσύνη των ανθρώπων – ή μήπως η απληστία τους; –, η απουσία σοβαρών ελέγχων και οι χαώδεις συμπεριφορές την έκαναν να βογκάει και ταυτόχρονα να λυπάται τόσο μα τόσο πολύ για την κατάντια της! Εκεί, πάνω στο υπέροχο φρύδι της, χιλιάδες γνωστικοί και μη, με άδεια ή χωρίς, εμφάνισαν την απόλυτη αναρχία της δόμησης.

Είδε χαμόσπιτα να γίνονται βίλες, ξενοδοχεία, δωμάτια για ενοικίαση, μπαρ, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, πισίνες, σάουνες, και τι δεν είδε. Ποιο… περιβάλλον τώρα; Ποιος το σκέφτηκε; Ποιος το διαφύλαξε; Ποιος το επέτρεψε; Μια μαζική δόμηση χωρίς όρια και προδιαγραφές, έκαναν κομμάτια της Σαντορίνης πρωταθλητές στις άναρχες κατασκευές.

Είδε ότι η γειτόνισσά της η Οία – και όχι μόνο – έχει αντικειμενικές αξίες τις υψηλότερες της χώρας μετά την Ηρόδου του Αττικού!

Κανείς δεν προβληματίστηκε και δεν φρέναρε μπροστά στο σαθρό έδαφος, το ήδη διαβρωμένο από τη φύση. Κατασκευές σε απότομες πλαγιές και στων βράχων τις σχισμάδες, φυσικά και πάνω στα ερείπια από τον φονικό σεισμό του 1956.

Οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές αλλά δεν κουνήθηκε φύλλο. Η δόμηση και οι τουρίστες πάνω απ’ όλα! Κι αν κάποιες κατασκευές κρέμονταν στο κενό, so what; Αρκεί να γίνεται το αδιαχώρητο και να γεμίζουν οι τσέπες. Ποιος νοιάστηκε αν υπήρχε κίνδυνος κατάρρευσης λόγω κατολισθήσεων σε ένα σαθρό και πληγωμένο έδαφος με ένα σωρό διαβρώσεις;

Οι επιστήμονες είχαν προειδοποιήσει αλλά τη φωνή τους την πήρε η θάλασσα και την έπνιξε μέσα στον κρατήρα του ηφαιστείου. Επρεπε άραγε να γίνουν όλοι αυτοί οι σεισμοί για να καταλάβουμε ότι χρειάζονται άμεσα μέτρα κι ασφαλώς ένα άλλο λιμάνι; Ή μήπως έπρεπε να θρηνήσουμε ανθρώπους για να αλλάξει ριζικά η κατάσταση;  Ναι, η Σαντορίνη έχει εδώ και χρόνια νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία της. Τηρείται; Και δυστυχώς δεν είναι μόνο η Σαντορίνη αλλά όλες οι Κυκλάδες. Φτάσαμε στο σημείο να δίνονται χίλιες τριακόσιες οικοδομικές άδειες κάθε χρόνο! Χιλιάδες τετραγωνικά τσιμέντο! Ποιος υπογράφει και ποιος νομιμοποιεί όλα αυτά; Κάποιος που θεωρεί ότι τα νησιά μας μπορούν να… αποφορτίσουν την Αθήνα;

Αν δεν ληφθούν ΣΟΒΑΡΑ μέτρα πριν το μη παρέκει (που έχει επέλθει), μπορεί και να κλαίμε πολύ…