Εξέλιξη και επανάληψη

Ο αριθμός τρία είναι το μοναδικό στοιχείο που επιτρέπει στη Λένα Κιτσοπούλου να συνδέσει τον Αισχύλο με τον Στρίντμπεργκ στον τίτλο της παράστασης που υπογράφει φέτος στη σκηνή του θεάτρου Ανεσις: από τη μια η τριλογία της «Ορέστειας» και από την άλλη τα τρία έργα του σουηδού συγγραφέα, «Ο Χορός του Θανάτου», «Οι Δανειστές», «Η πιο δυνατή». Ωστόσο μέσα στην παράσταση κυριαρχεί «Ο Χορός του Θανάτου», και μόνο με νύξεις, φράσεις, λέξεις ή φωτεινές επιγραφές και τραγούδια αναφέρεται στα  υπόλοιπα δύο έργα. Οσο για το αρχαίο δράμα, πέραν του τίτλου, είναι εκεί, με το διαχρονικό μήνυμά του για τον κύκλο της ζωής, την εκδίκηση, τον φόνο, τις ενοχές και τις τύψεις – και για εντυπωσιασμό.

Στον πυρήνα της παράστασης η Λένα Κιτσοπούλου επιστρέφει στο θέμα που την απασχολεί σε όλο σχεδόν το φάσμα της προσωπικής της γραφής: το αδιέξοδο των προσωπικών σχέσεων, το τέλμα μέσα στο οποίο βυθίζεται ένα ζευγάρι, την ανία και την πλήξη που μοιράζεται, τους συμβιβασμούς και τις μικρές επαναστάσεις που κάνουν, για να επιστρέψουν στη συζυγική εστία ή να προσπαθήσουν, ανεπιτυχώς, να πετάξουν μακριά. Με τον «Χορό του Θανάτου» ως βάση, κρατά όλα τα βασικά συστατικά του έργου του Στρίντμπεργκ με το ζευγάρι στον πυρήνα και το τρίτο πρόσωπο να αποτελεί την αφορμή της απιστίας – όχι το κίνητρο. Γιατί αυτά που χωρίζουν ένα ζευγάρι που έχει πίσω του μια πολυετή κοινή πορεία ζωής είναι και περισσότερα και βαθύτερα από εκείνα που το ενώνουν.

Με οδηγό την αποδόμηση και την αντικατάσταση του κειμένου από μια νέα δόμηση που υπακούει στο ύφος και το στυλ της, η Κιτσοπούλου οργανώνει το υλικό της: Και ενώ πραγματεύεται (σκληρές) αλήθειες, και μάλιστα με εκείνον τον άμεσο τρόπο που συχνά φέρνει τον θεατή σε αμηχανία, η ίδια δεν ανανεώνεται ούτε ανανεώνει τον σκηνικό της τρόπο. Σαν να εξελίσσεται μέσα από την επανάληψη – για να μάθει και να μάθουμε καλύτερα αυτά που μας συμβαίνουν. Χωρίς εκπλήξεις στη γραφή και τη σκηνοθεσία, αναμειγνύει όλα τα υλικά της. Και μέσα σε όλο αυτό το κατασκεύασμα, αφήνει διάχυτο το συναίσθημά της, όσο κι αν φαίνεται πως το μπλοκάρει.

Οι ηθοποιοί

Το πραγματικά ενδιαφέρον σε αυτή την παράσταση είναι οι ηθοποιοί που έχουν αναλάβει τους ρόλους και η δική τους προσέγγιση – σκηνική και ψυχική. Η ανανέωση των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκε η Λένα Κιτσοπούλου στον Στρίντμπεργκ επέτρεψε να φωτιστεί το αποτέλεσμα της δουλειάς της διαφορετικά. Με πρώτη και κυρίαρχη την Ευδοκία Ρουμελιώτη, η οποία δείχνει να αναβαπτίζεται μέσα από αυτή τη διαδικασία: παίζει, κινείται, εκφράζεται, ερμηνεύει, με τρόπο βαθύ και ειλικρινή, σαν να ξεφορτώνεται η ίδια τα βαρίδια της δικής της ζωής. Κι αυτό είναι και η επιτυχία της παράστασης: πως συνομιλεί το κείμενο με τους ηθοποιούς, οι ηθοποιοί με τους ρόλους και τελικά όλο αυτό με τους θεατές.

Ο Χρήστος Σαπουντζής και ο Χρήστος Μαλάκης αναδεικνύουν έναν διαφορετικό εαυτό, βγαίνοντας έξω από την όποια σύμβαση έχουν υπηρετήσει ως τώρα, ενώ η Μαρία Μούσχουρη αποδεικνύεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνικό πολυεργαλείο. Αξιοσημείωτη η παρουσία του Γιάννη Μπαριτάκη στον ρόλο του τσολιά.