Ειρήνη Ηλιοπούλου

Μα πού στο καλό είχες βάλει, Ειρήνη, αυτή τη χρυσή λίρα; Το ’93 την έριξες μέσα στο χρυσαφί γουρουνάκι-κουμπαρά και τη φύλαγες σαν τα μάτια σου. Οχι τόσο για την οικονομική της αξία όσο για τη συναισθηματική, γιατί σ’ την είχε χαρίσει η Μαριλένα Λιακοπούλου παραμονές της έκθεσής σου για να σου φέρει γούρι. Η ίδια έλαμπε από χαρά πιο πολύ από τη λίρα. Ηταν τότε που πήγες στην γκαλερί της τις αγελάδες και τις υποδέχτηκε με βασιλικές τιμές.

Τότε είχες μόλις βγει από μια ζωγραφική περίοδο έργων σε κλειστούς σκοτεινούς χώρους στο Παρίσι. Ζωγράφιζες μέσα σε ερειπωμένα μετρό, ερειπωμένο θέατρο, ερειπωμένα εργοστάσια. Ηταν η τάση του εγκαταλειμμένου και του κατεστραμμένου που επηρέασε τόσους καλλιτέχνες στη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση.

Στους χώρους που στεγάζεται τώρα η ΑΣΚΤ γυρίζανε ταινίες. Εκεί πήγες μαζί με τη Μαρία Δάρα για να της ποζάρεις και να σε φωτογραφίσει για μια έκθεση που ετοίμαζε. Ηταν παγωνιά και σε φωτογράφισε στον μισογκρεμισμένο χώρο-φάντασμα μέσα στα λασπόνερα. Σε ξάφνιασε η αντανάκλαση της εικόνας σου στο νερό και άρχισες ένα έργο βάζοντας στη θέση σου μια νεαρή καφέ αγελάδα να καθρεφτίζεται το είδωλό της. Από τότε άρχισες να χρησιμοποιείς αχόρταγα για χρόνια τις αντανακλάσεις στα έργα σου.

Οι αγελάδες σου, τεράστιες και σοβαρές, ζωγραφισμένες οι πιο πολλές σε ένα παγωμένο χειμωνιάτικο Παρίσι, είχαν στο βλέμμα τους και στην ακινησία τους το σημάδι της καταγωγής τους.

Τότε δεν φοβόσουνα! Μόνη σου μέσα σε αχανείς παγωμένους χώρους ζωγράφιζες ασταμάτητα και ζωγραφίζοντας ξόρκιζες τον φόβο και την απειλή της σιωπής και του αγνώστου. Αυτό άλλωστε ήθελες να κατακτήσεις τόσο στη ζωή όσο και στο τελάρο σου.

Προσπαθώ να επανασυνθέσω τη μορφή σου, αλλά οι μνήμες του ’90, ’92, ’95 είναι κυρίως ζωγραφικές και μπερδεύονται με τα ρούχα σου και τα μαλλιά σου, και ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες και τα ημερολόγια που κρατούσες από μικρή για να ακούς τη φωνή σου μέσα από τα χρόνια. Κράτησες όμως ανεξίτηλα στη μνήμη σου τη ζέστη από αγκαλιές φίλων και του Δασκάλου σου που φώτισαν τις διαδρομές σου.

Και τώρα, τριάντα χρόνια μετά, ξανάπιασες το νήμα από τις αγελάδες σου και τα τοπία του Βορρά με τους στενούς ορίζοντες και τις ξαναέστησες στο πιο μακρινό νησί της Δωδεκανήσου να λιάζονται ευτυχισμένες παρέα με ανέμελα γαϊδουράκια που «κάθονται οκνά και χαίρονται οι κεφαλές των», όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής.

Η Ειρήνη Ηλιοπούλου είναι ζωγράφος. Η έκθεσή της «Μια φάρμα. Η κοινωνία
της Μπέλλας και του Χάρη» διαρκεί έως και τις 8 Φεβρουαρίου στην Γκαλερί Σκουφά.