Λαϊκός ήρωας

Ο Μίμης Δομάζος αναπαύεται από χθες στην αττική γη έχοντας αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ελληνική κοινωνία. Υπήρξε ένας γνήσιος λαϊκός ήρωας. Με τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες συνάρπαζε τα πλήθη που συνέρρεαν στα ποδοσφαιρικά γήπεδα τα μεσημέρια της Κυριακής μιας άλλης εποχής, σε μια άλλη εντελώς Ελλάδα. Με τη φυσιογνωμία και τα κατορθώματά του αποτελούσε φάρο έμπνευσης για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο κερδίζοντας τον σεβασμό και την αναγνώριση όλων των φιλάθλων, ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστηρίζουν.
Σταμάτησε το ποδόσφαιρο πριν από 45 χρόνια, άρα όσοι τον έχουν δει να παίζει και τον θυμούνται πρέπει να είναι σήμερα πάνω από 60 ετών. Η πλειονότητα των Ελλήνων δεν έχει άλλες ποδοσφαιρικές εικόνες από αυτόν, εκτός από όσες ελάχιστες διασώζονται στο Διαδίκτυο. Κι όμως, δεν υπάρχει κανείς που να μη γνωρίζει ποιος ήταν ο Δομάζος. Δεν υπάρχει κανείς που να μην υποκλίνεται στην ποδοσφαιρική του αξία. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος τίτλος που κέρδισε εν ζωή.
Και το ερώτημα είναι: μπορεί να ξαναβγεί ποτέ άλλος Δομάζος; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Οχι. Επειδή τίποτα πια δεν είναι όπως τότε που εκείνος μεγαλουργούσε στα γήπεδα.
Ποδοσφαιριστές σαν κι αυτόν ή και καλύτεροι μπορεί να υπάρξουν, ενδεχομένως να έχουν ήδη υπάρξει. Εκείνο που δεν υπάρχει είναι η σύνδεση του ποδοσφαιριστή με το κοινό της ομάδας, η οποία σε τελευταία ανάλυση γεννά τους μύθους. Ο Δομάζος έπαιξε 20 χρόνια στον Παναθηναϊκό, έγινε ένα με τον κόσμο και την ιστορία του. Σήμερα κανείς ποδοσφαιριστής δεν μένει 20 χρόνια σε μια ομάδα. Είναι αδύνατο να αναπτύξει τέτοιους δεσμούς με τους οπαδούς της, γιατί σήμερα είναι εκεί, αύριο κάπου αλλού κι αυτό στο όνομα του επαγγελματισμού είναι απολύτως θεμιτό και αποδεκτό.
Επειτα είναι και η κοινωνία μας, που δεν αναζητά πια τους ήρωές της στα γήπεδα ή στις μεγάλες συναυλίες, αλλά στα social media μπροστά σε μια οθόνη. Γι’ αυτό, οπότε αναχωρεί για το μεγάλο ταξίδι κάποιος από τους λαϊκούς ήρωες εκείνης της εποχής, παίρνει μαζί του κι ένα κομμάτι της, που χάνεται οριστικά. Μέχρι να χαθεί κι αυτή τελείως…












