Η τέχνη του εφικτού

Ο Μητσοτάκης άρχισε να ενδιαφέρεται για τη Δεξιά του – κι αυτό έχει δυσαρεστήσει κάποιους ψηφοφόρους του από τον χώρο της Αριστεράς και της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Και τον κατηγορούν επειδή θυμήθηκε ότι το κόμμα του περιέχει και ένα τμήμα λαϊκής Δεξιάς, από την οποία αξιοποιεί περισσότερα πρόσωπα απ’ όσα είχε αξιοποιήσει ως σήμερα.

Ενα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο Νικήτας Κακλαμάνης, η υποψηφιότητα του οποίου για την προεδρία της Βουλής επιβραβεύτηκε από 247 βουλευτές. Τον ψήφισαν δηλαδή εκτός της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, οι «Σπαρτιάτες» και οι περισσότεροι ανεξάρτητοι. Ο Κακλαμάνης, όντως, ήταν ο άνθρωπος που εκτίναξε τις δαπάνες στον Δήμο Αθηναίων και στο υπουργείο Υγείας, πρωτίστως όμως ήταν (και δεν πιστεύω ότι έχει αλλάξει) συστηματικός ευρωσκεπτικιστής. Επίσης, βρέθηκε πίσω από τη συμβολικότερη δίωξη όλων των εποχών, του Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι «έφτιαξε» τα στατιστικά στοιχεία με τα οποία μπήκαμε στο μνημόνιο. Τον Γεωργίου δεν τον κυνήγησε μόνο ο Κακλαμάνης, αλλά συνολικά η λαϊκή Δεξιά του Κώστα Καραμανλή, καθώς και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αν αυτά τα συστήματα είχαν εξαφανιστεί, θα δικαιούμαστε σήμερα να κατηγορούμε τον Μητσοτάκη ότι φέρνει από το πουθενά έναν αχρείαστο πολιτικό. Αλλά η ζωή είναι περισσότερο περίπλοκη από τις επιθυμίες μας και η πολιτική (όπως φημολογείται ότι πρώτος υποστήριξε ο Μπίσμαρκ) είναι η τέχνη του εφικτού.

Η συνειδητοποίηση αυτής της βασικής αρχής μας βοηθάει να δούμε λίγο πιο σφαιρικά και πιο αποστασιοποιημένα την πολιτική ζωή του τόπου. Είχε, ανέκαθεν, ο Μητσοτάκης μια ανοχή στον Σαμαρά και στον Κώστα Καραμανλή, για τις θέσεις τους και τις πολιτικές τους; Προφανώς, αρχηγοί του κόμματος που κυβέρνησε ήταν και πρώην πρωθυπουργοί. Κληρονομώντας τη ΝΔ κληρονόμησε και τις αμαρτίες της.

Υπάρχουν δεξιοί του κλίματος Σαμαρά και του κλίματος Καραμανλή μέσα στο κόμμα; Προφανώς. Επίσης υπάρχουν καιροσκόποι στο όνομα της ιδεολογίας και παράσιτα και εξουσιομανείς – ό,τι αφθονεί σε όλα τα κομματικά μορφώματα, που διαχειρίζονται σχέσεις εξουσίας και διεκδικούν να κυβερνήσουν. Κανείς αρχηγός δεν μπορεί να απαλλαγεί από τέτοια πρόσωπα επειδή δεν είναι έρμα που το πετάς από το αερόστατο και παίρνεις ύψος – δείτε, π.χ., την περίπτωση της Λατινοπούλου, μιας φιλόδοξης αστοιχείωτης που εύκολα πήρε πόδι από τη ΝΔ, αλλά σήμερα παρότι ακόμα αστοιχείωτη απειλεί από το βάθρο ενός ακροδεξιού αντισυστημισμού.

Ολα αυτά δείχνουν ότι η πολιτική δεν είναι, πάντα, μια επιχείρηση ιδεολογικής καθαρότητας. Το 2019, ο Μητσοτάκης χρειαζόταν πρωτίστως τους κεντρώους και τους αριστερούς που κατανοούσαν για να ανατρέψει τον αριστερό λαϊκισμό. Σήμερα, χρειάζεται τους δεξιούς μέσα στο κόμμα του και γύρω απ’ αυτό για να μην τροφοδοτήσει τον ακροδεξιό λαϊκισμό – που έχει αναδυθεί υποδειγματικά σε όλον τον δυτικό κόσμο.

Αυτό, προφανώς, δεν τον κάνει ακροδεξιό. Ούτε η δήλωσή του για τα δύο βιολογικά φύλα τον κάνει ακροδεξιό – επειδή η πίστη στην επιστήμη (και η άρνηση της πολιτικής των ταυτοτήτων) δεν σημαίνει ότι η πολιτεία αρνείται την επιλογή του σεξουαλικού δρόμου που ο καθένας επιλέγει στη ζωή του. Η πολιτική αποτελεσματικότητα μετριέται εκ του αποτελέσματος – και η ΝΔ του Μητσοτάκη εξακολουθεί να είναι η μόνη δύναμη που διατηρεί τη μεταρρυθμιστική ορμή της κοινωνίας διασφαλίζοντας τη σταθερότητα. Κι αυτό είναι που μετράει..