Στυλ

Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της βρετανικής πολιτικής σκηνής τον 19ο αιώνα και είχε καταφέρει μεταξύ άλλων να διατελέσει δύο φορές πρωθυπουργός.

Ενα από τα μυστικά της επιτυχίας του ήταν οι εμπνευσμένες δημόσιες εμφανίσεις του. Στα πάρτι εμφανιζόταν πάντοτε φορώντας πορφυρό παντελόνι με χρυσή ρίγα, ερυθρό γιλέκο, χρυσές αλυσίδες, δακτυλίδια πάνω από τα γάντια και μακριές μαύρες μπούκλες.

Ο Ιούλιος Καίσαρας δεν εθεάθη ποτέ δημοσίως χωρίς το στεφάνι από επίχρυσα φύλλα βελανιδιάς, ενώ προσπαθούσε να δείχνει νεότερος φορώντας ψηλές κόκκινες μπότες στολισμένες με χρυσό.

Το στυλ ήταν και παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του ανθρώπου. Ο τρόπος που συμπεριφέρεται κάποιος, που ντύνεται, που βάφεται, που καλύπτει τις φυσικές του ατέλειες συνθέτουν την εικόνα που θέλει να εκπέμψει, να σκαλίσει το μοναδικό καλούπι της που θα τον κάνει να ξεχωρίσει από το πλήθος.

Για πολλούς, άτομα ή σύνολα, το στυλ αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της πορείας τους και δεν το προδίδουν ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Οπως για παράδειγμα κάνει η Μπαρτσελόνα.

Δεν της αρκεί απλά να νικήσει αλλά πρέπει να το κάνει με το στυλ που τη χαρακτηρίζει. Δεν το προδίδει ακόμα κι αν της κοστίζει ιστορικές συντριβές στη Ρώμη, στο Λίβερπουλ, στη Λισαβόνα, στη Βαρκελώνη.

Είτε παίζει με άπειρα πιτσιρίκια ή τον Μέσι, ο αγωνιστικός χώρος μοιάζει πάντοτε με καμβά έτοιμος να δεχτεί το πλούσιο ταλέντο των ζωγράφων της.

Βέβαια, όταν νικά και μάλιστα τη μεγάλη της αντίπαλο, τη Ρεάλ με σκορ 5-2 παίζοντας ακόμα και με δέκα παίκτες και με διαιτητή που ξεχνά πως έχει στο τσεπάκι του κόκκινη κάρτα προστατεύοντας έτσι τους αντιπάλους, το στυλ της είναι πιο ευδιάκριτο και πιο πλουσιοπάροχες οι καλές κριτικές. Η Μπάρτσα του 5-2 ωστόσο με την Μπάρτσα του πρόσφατου 1-2 από την Ατλέτικο, δεν είχε καμία διαφορά. Ισως η δεύτερη να ήταν και καλύτερη από την πρώτη, αλλά η ήττα έμοιαζε με σύννεφο που σκέπασε το στυλ.

Και χρεοκοπημένη, αυτή η ομάδα δεν σταματά να συναρπάζει τους λάτρεις του ποδοσφαίρου και να κάνει ακόμα και τον Φλορεντίνο Πέρεθ να χαμογελά από αμηχανία μπροστά στο μεγαλείο της.