Human Touch: μουσικές χωρίς προκαταλήψεις

Πώς επιστρέφει κανείς στη δισκογραφία έπειτα από 20 χρόνια απουσίας; Πώς αποτυπώνεται η εμπειρία του χρόνου μέσα σ’ έναν κόσμο που εξελίσσεται συνεχώς; Οι Human Touch, «το καλύτερο κρυμμένο μυστικό των Βαλκανίων», όπως τους έχουν αποκαλέσει, επιχειρούν τη δική τους απάντηση μέσα από τον δίσκο τους «Colorblind». Πρόκειται για έναν τίτλο που όπως λέει ο μπασίστας Γιώτης Κιουρτσόγλου «η “αχρωματοψία” (Colorblind) δεν ήταν ποτέ πρόθεση. Ηταν μια ανάγκη και των τριών μας ώστε να μην ακολουθήσουμε στερεότυπα, αλλά αυτό δεν γινόταν κάτω από θεωρητική επεξεργασία, απλώς ήταν το είναι μας. Βλέπω με χαρά ότι αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα». Ενα από τα χαρακτηριστικά άλλωστε της σπουδαίας μπάντας ήταν, σύμφωνα με τον Σταύρο Λάντσια, η χωρίς προκαταλήψεις ανάμειξη ηχοχρωμάτων και στυλ μουσικής. «Ποτέ δεν φιλτράραμε τι θα παίξουμε, ούτε μας απασχόλησε αν κάτι ακούγεται jazz, rock η κλασικό. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουμε ελεύθεροι να εκφραστούμε ειλικρινά και να αγγίξουμε το ακροατήριό μας, ξαφνιάζοντάς το ίσως με την “πολυχρωμία” μας! Αλλωστε με τα χρόνια συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό περιμένουν από εμάς όταν έρχονται στα live μας. Το πιο συχνό σχόλιο είναι “σας έχω δει τόσες φορές ζωντανά και ποτέ δεν είναι το ίδιο!”».

«Η μουσική έχει τη δύναμη να παραβλέπει τα όρια» επισημαίνει ο David Lynch. «Εμείς ως παίκτες ή συνθέτες, ως αυτοσχεδιαστές, το αν έχουμε τη δυνατότητα εξαρτάται από την ανάγκη μας να διευρύνουμε τις γνώσεις μας, τα ακούσματά μας, να είμαστε όλο και πιο ειλικρινείς με τα συναισθήματά μας, και να φύγει σιγά σιγά, όσο είναι δυνατόν, ο εγωισμός από όλα αυτά. Τότε μας χαρίζει πίστη και διώχνει φόβους και ανασφάλειες. Ανοίγει διόδους για να μας επισκεφτεί κάτι πέρα από εμάς».

Πορεία εξέλιξης

Η δισκογραφική αποχή των δύο δεκαετιών δεν ήταν άνυδρος χρόνος για τους σπουδαίους μουσικούς του δημοφιλούς συγκροτήματος, αφού όπως εξηγεί ο Γιώτης Κιουρτσόγλου «παρότι απείχαμε από τη δισκογραφία, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γράφαμε ή δεν παίζαμε, αντιθέτως ήμασταν αρκετά ενεργοί και γι’ αυτό η χαρά μας είναι μεγάλη που αποτυπώθηκε. Η μάθηση στη διάρκεια της ζωής μας δεν σταματάει ποτέ, το τεχνικό και το γνωστικό κομμάτι δεν είναι το πιο σημαντικό, το πιο σημαντικό είναι να διατηρήσεις αυτή τη σπίθα, η σπίθα είναι αυτή που σε κάνει να θέλεις να προχωράς και να δημιουργείς, εάν αυτή φύγει από την εξίσωση τότε όλη η γνώση μαζεμένη και η τεχνική δεν έχει καμία σημασία πλέον». Η μουσική τους εξέλιξη είναι δεδομένη, όχι όμως και το κύριο μέλημά τους. «Από ένα σημείο και μετά με απασχολεί περισσότερο η εξέλιξή μου ως άνθρωπο και λιγότερο ως μουσικό. Με τα χρόνια έχει έρθει μια ηρεμία και νιώθω ότι ζω περισσότερο την κάθε στιγμή. Με τους Human Touch ταξιδέψαμε σε πολλά μέρη και νιώσαμε πολλά μαζί στη σκηνή αλλά και στις πρόβες-ηχογραφήσεις. Νιώθω ευγνωμοσύνη για το δώρο της μουσικής που με έφερε κοντά στον David και τον Γιώτη» λέει ο Σταύρος Λάντσιας.

Αναμφισβήτητα η ιστορία των Human Touch είναι μια πορεία εξέλιξης και δημιουργίας μέσα από τους διαφορετικούς – συνειδητούς και ασυνείδητους – κόσμους που φέρει ο καθένας. Και όπως λέει ο David Lynch «κάποια βιώματα φαίνονται ξεκάθαρα στον ήχο μας και κάποια πιο έμμεσα και διακριτικά. Οταν βρισκόμαστε τρεις άνθρωποι για να τα μοιραστούμε, πιθανόν να φτιάχνεται ένα αρωματικό χαρμάνι».