Δρόμος στρωμένος με αγκάθια

Τα μεγάλα λόγια είναι εύκολα, τα μπάτζετ είναι μεγάλα, αλλά τίποτα από τα δύο δεν παίζει μπάσκετ. Το καλοκαίρι για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό πέρασε με μεγάλη αποθέωση, τα ονόματα που… προσγειώθηκαν σε Αθήνα και Πειραιά έφεραν μια αίσθηση υπεροχής, οι νίκες το πρώτο διάστημα αλλά και το μεταξύ τους ντέρμπι που ήταν υπέροχο έφερναν μια σκέψη στο μυαλό όλων: μήπως έφτασε η ώρα για έναν τελικό Euroleague μεταξύ των δύο ελληνικών γιγάντων; Ομως του καλοκαιριού τα καμώματα τα βλέπει ο χειμώνας και γελά. Και για να έχεις φιλοδοξίες και βλέψεις να δεις έναν ελληνικό τελικό, θα πρέπει οι ομάδες να το αποδεικνύουν όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Στα παρκέ. Εκεί που κρίνονται όλα.

Τα προηγούμενα παιχνίδια Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού και οι ήττες που ήρθαν σε αυτά ήταν μια κατάλληλη ευκαιρία για… προσγείωση. Για παθήματα που ελπίζουν όλοι να γίνουν μαθήματα. Ενα μάθημα πως τίποτα ποτέ δεν θα κατακτηθεί χωρίς προσπάθεια. Δεν είναι… άμπαλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη. Εχουν κι εκείνοι καλές ομάδες, έχουν κι εκείνοι παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά, έχουν κι εκείνοι καλούς προπονητές, διαθέτουν σκληρές έδρες. Ο δρόμος για το Αμπου Ντάμπι δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αλλά με αγκάθια. Και τα εμπόδια θα είναι πολλά.

Πλέον έχουμε ένα ας το πούμε ασφαλές δείγμα της διοργάνωσης προκειμένου να δούμε με πιο καθαρό μάτι το μέλλον. Και αυτό το δείγμα λέει ότι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός σαφώς και παραμένουν δύο από τα μεγάλα φαβορί για να φτάσουν μέχρι το τέλος του δρόμου, αρκεί όμως να βρουν τον εαυτό τους. Να παίξουν το μπάσκετ που περιμένουμε απ’ αυτούς και να μη νομίζει κανείς πως θα κερδίσουν μόνο με τη φανέλα και με τα μεγάλα ονόματα.