Η επιλογή του εξωτερικού παραμένει μονόδρομος

Βαγγέλης Πρωτόπαπας, 29 ετών, Μονπελιέ (Γαλλία)

Υποψήφιος διδάκτορας, τελευταίο έτος

Το γνωστικό αντικείμενο της έρευνάς μου εντάσσεται στον τομέα της θεωρητικής πληροφορικής, είναι δηλαδή κυρίως ακαδημαϊκό και λιγότερο πρακτικό. Ετσι, οι ευκαιρίες για εργασία στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά περιορισμένες, με αποτέλεσμα η επιλογή του εξωτερικού να αποτελεί ουσιαστικά μονόδρομο.

Τα τελευταία χρόνια είχα την ευκαιρία να εργαστώ στο πλαίσιο του διδακτορικού μου, το οποίο χρηματοδοτείται από Γαλλία και Γερμανία. Το συγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα μου παρέχει επαρκή μισθό για τη διαβίωσή μου, ώστε να μπορώ να αντεπεξέρχομαι χωρίς άγχη και αντιπερισπασμούς. Αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ένταξή μου στον ευρύτερο ακαδημαϊκό χώρο, μέσω ανάπτυξης διεθνών συνεργασιών, συμμετοχής σε εργαστήρια, διαλέξεις και συνέδρια – απαραίτητο στοιχείο για τη διεξαγωγή ποιοτικής και ουσιαστικής έρευνας και αδύνατο χωρίς την κατάλληλη οικονομική υποστήριξη.

Σήμερα καλούμαι να αποφασίσω αν θα συνεχίσω ως μεταδιδακτορικός ερευνητής σε ίδρυμα άλλης ευρωπαϊκής χώρας, όπου θα έχω αντίστοιχη αντιμετώπιση, την απαραίτητη υποστήριξη και ίδιου επιπέδου παροχές, ώστε να παράγω υψηλού επιπέδου εργασία. Εχοντας επιλέξει αυτό το μονοπάτι, δυστυχώς η επιστροφή στην Ελλάδα φαντάζει για την ώρα απίθανη, αν και θα την επιθυμούσα. Συνεπώς, μέχρι να παρουσιαστεί η ευκαιρία μιας (μόνιμης) θέσης σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο και να έχω δυνατότητα να τη διεκδικήσω.

Χτίζω τις βάσεις για να γυρίσω στην Ελλάδα

Δρ Χρήστος Γιώτης, 29 ετών, Εδιμβούργο (Σκωτία)
Ερευνητής AI hardware

Στη Βρετανία χτίζω τις βάσεις για να γυρίσω στην Ελλάδα και είμαι αισιόδοξος πως στο μέλλον θα επιστρέψω μόνιμα. Η τεχνητή νοημοσύνη και ειδικά το hardware είναι από τους βασικούς πυλώνες του μέλλοντος. Το εργασιακό μου περιβάλλον είναι αυτή τη στιγμή ιδανικός χώρος για να εξελιχθώ, διότι συνδυάζει την τεχνολογία με την επιχειρηματικότητα, οπότε η επιστροφή δεν είναι της παρούσης.

Οταν όμως έρθει αυτή η στιγμή, θέλω η Ελλάδα όπου θα επιστρέψω να είναι ενεργό μέλος μιας Ευρώπης με οργανωμένη αναπτυξιακή πολιτική. Εγχώρια, χρειαζόμαστε ένα συνολικό πακέτο μεταρρυθμίσεων που θα μεγαλώσουν την Ελλάδα σαν δίκτυο, και όχι μεμονωμένα στις μεγαλουπόλεις. Βασική προϋπόθεση είναι η συνεχής ενδυνάμωση της Υγείας και της Παιδείας μας.

Από το 2013 που έφυγα, έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο στην ψηφιοποίηση του κράτους, η οποία όμως πρέπει να επεκταθεί και σε άλλους τομείς. Οι κινήσεις που γίνονται για την απόκτηση πρώτης κατοικίας από νέους με χαροποιούν, όπως και το γεγονός ότι έχουν γίνει κάποια μεγάλα έργα. Χρειαζόμαστε όμως φθηνές και γρήγορες μαζικές μετακινήσεις σε όλη τη χώρα, δική μας καθαρή ενέργεια και σταθερές τηλεπικοινωνίες παντού. Σε ό,τι αφορά τα εργασιακά, θεωρώ απαραίτητο να υπάρχει διαφάνεια για τις προοπτικές γρήγορης εξέλιξης. Επιχειρηματικά, ένα απλουστευμένο νομικό πλαίσιο για fast fail (γρήγορη πτώχευση) θα βοηθούσε. Ερευνητικά, πρέπει να δοθούν κίνητρα για έρευνα και καινοτομία στα πανεπιστήμια.

Θέλω να ζήσω μια δημιουργική ζωή και εύχομαι να μπορώ να το κάνω (και) στην Ελλάδα. Είναι το σπίτι μου.

Το ζήτημα της καριέρας αποτελεί μεγάλο εμπόδιο

Αλεξάνδρα Τσιτσιρίγκου, 25 ετών, Σαν Φρανσίσκο (ΗΠΑ)
Μηχανικός λογισμικού και εκπαιδευόμενη θεραπεύτρια

Δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να επιστρέψω στην Ελλάδα για να εργαστώ, αλλά έχω πολλούς ενδοιασμούς. Υστερα από επτά χρόνια στις ΗΠΑ, η επιθυμία της επιστροφής γίνεται όλο και πιο δυνατή, όμως το ζήτημα της καριέρας αποτελεί μεγάλο εμπόδιο. Βασική προϋπόθεση είναι να υπάρχουν στην αγορά εργασίας υψηλότεροι μισθοί, καθώς η διαφορά είναι τεράστια. Επίσης, θα ήθελα να δω να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερος σεβασμός προς τις γυναίκες του κλάδου STEM (επιστήμες, τεχνολογία, μηχανική, μαθηματικά).

Από την άλλη, νιώθω ότι οι εταιρείες στην Ελλάδα στερούνται «ευλυγισίας». Στις ΗΠΑ εργάζομαι ως προγραμματίστρια και παράλληλα ολοκληρώνω το πτυχίο μου σε έναν τελείως διαφορετικό τομέα, την ψυχολογία. Στην Ελλάδα φοβάμαι ότι δεν θα υπήρχε η ίδια ευρύτητα πνεύματος, ώστε να μπορώ να αποκαλώ τον εαυτό μου ταυτόχρονα μηχανικό λογισμικού και ψυχοθεραπεύτρια.

Επίσης, αισθάνομαι ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας ανθυγιεινός ανταγωνισμός και μια άσχημη αντιμετώπιση προς τους νέους και όσους δεν έχουν αρκετή εμπειρία σε έναν τομέα. Στις ΗΠΑ, οι εταιρείες είναι φτιαγμένες για να σε «χτίσουν», να σε βοηθήσουν να αναπτυχθείς και να μάθεις.

Σε ό,τι αφορά τις πρωτοβουλίες σαν το Rebrain Greece, θεωρώ ότι έχουν ενδιαφέρον και πιθανότατα θα πήγαινα σε μια τέτοια εκδήλωση στο Σαν Φρανσίσκο. Ωστόσο, με χαμηλές προσδοκίες.