Αυτή η Ευρώπη με πληγώνει

Δεν πρόλαβε καλά καλά να πέσει το καθεστώς Αλ Ασαντ στη Συρία, και πολλές ευρωπαϊκές χώρες, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, έσπευσαν να αναστείλουν την επεξεργασία αιτημάτων ασύλου ατόμων από τη Συρία. Διαβάζω έκπληκτος αυτές τις μέρες στον Διεθνή Τύπο ότι το καθεστώς Ασαντ ξεγέλασε τα ΜΜΕ (και τις δυτικές κυβερνήσεις, θα προσθέσω). Αλήθεια, από τι ξεγελάστηκαν; Από τους νεκρούς; Τους πολιτικούς κρατουμένους; Τους εκτοπισμένους; Το απάνθρωπο καθεστώς της οικογένειας Ασαντ που κυβερνούσε τη Συρία για μισόν αιώνα; Περίεργη αντίληψη έχουμε για το ξεγέλασμα.

Το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο διασφαλίζει το δικαίωμα πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου. Εχει μάλιστα κριθεί νομολογιακά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η εξατομικευμένη του διάσταση (υπόθεση 1569/99 Conka κατά Βελγίου, όπου στη σκέψη 63 το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι πρέπει να υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις που να αποδεικνύουν πως οι προσωπικές συνθήκες καθενός από τους ενδιαφερομένους έχουν ληφθεί πραγματικά και ατομικά υπόψη για να είναι νόμιμη μια απέλαση).

Διαβάζω ότι η Αυστρία ετοιμάζεται να ξεκινήσει και απελάσεις. Η Γερμανία είναι επίσης μεταξύ των χωρών που πάγωσαν την εξέταση αιτημάτων ασύλου. Η γερμανίδα υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι η κατάσταση στη Συρία δεν είναι μεν ξεκάθαρη, αλλά «Πολλοί πρόσφυγες που έχουν βρει προστασία στη Γερμανία έχουν επιτέλους ελπίδα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να ξαναχτίσουν τη χώρα τους». Στο ίδιο μήκος κύματος με τη Μελόνι δηλαδή, που λίγο καιρό πριν μίλαγε για την ανάγκη να επιστρέψουν εθελοντικά οι σύροι πρόσφυγες στη Συρία, όπως επισήμανε στα «ΝΕΑ» στις 10/12/2024 ο Μιχάλης Μητσός.

Ποιος θέλει να γυρίσει πίσω; Αυτοί που έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να ξεφύγουν από μια δικτατορία; Να γυρίσουν πού; Σε μια ρημαγμένη χώρα που μόλις εκθρόνισαν τον δικτάτορά της τζιχαντιστές;

Αυτή η Ευρώπη με πληγώνει. Η Ευρώπη της υποκρισίας και των διπλών στάνταρ. Η Ευρώπη που κραδαίνει το Διεθνές Δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά το κάνει

α λα καρτ. Η Ευρώπη που χτίζει τείχη στα σύνορα, που κάνει pushbacks στη θάλασσα, που παγώνει τα αιτήματα ασύλου και την ίδια στιγμή έχει για κοινό σύνθημά της το «Ενωμένη στην πολυμορφία». Με πληγώνει η Ευρώπη που «ξεγελιέται» από δικτάτορες, όπως ο Πούτιν, για να μη ρισκάρει την ενεργειακή της ασφάλεια. Με πληγώνει η Ευρώπη που ξεχνάει ότι η Ιστορία της, τα γεγονότα που τη διαμόρφωσαν και την έκαναν αυτό που είναι σήμερα: τον διακριτικό χώρο που διασφαλίζει παγκοσμίως τη μεγαλύτερη προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ήταν οι γραφειοκρατικές ορθοπεταλιές για το πώς θα χτίσουμε τείχη και πώς θα απελάσουμε τους ταλαιπωρημένους που ζητούν καταφύγιο, αλλά το ακριβώς αντίθετο: η συλλογική προσπάθειά της να αφήσει πίσω τις μαύρες σελίδες του ρατσισμού, του αιματοκυλίσματος και των πολέμων που αυτά προκάλεσαν. Αυτή η Ευρώπη με πληγώνει. Η Ευρώπη που ξεχνάει τόσο εύκολα.