Τα βιβλία των συνεργατών

Γ. Π. Μαλούχος

Οι εξομολογήσεις
του Θεού και
οι δεκαπέντε τύψεις του

Πατάκη, 2024, σ. 360

Ο συγγραφέας και πολύπειρος δημοσιογράφος μετατρέπεται σε εξομολόγο του ίδιου του Θεού. Ο τελευταίος νιώθει δεκαπέντε τύψεις τις οποίες και εξομολογείται σε μια ιδιότυπη μυθοπλασία-δοκίμιο στον εξομολόγο του ιερουργό-συγγραφέα. Ο Θεός απολογείται γιατί θυσίασε άδικα τον γιο του, για το ότι πήρε από το άλλο χέρι ό,τι έδινε στους ανθρώπους με το ένα, για το ότι επιζήτησε η εξουσία του να γίνει και κοσμική, για την κατ’ ουσία απανθρωπιά του, για όλες τις προαναφερθείσες δεκαπέντε τύψεις του. Εχουμε εδώ μια σύγχρονη θεοδικία στηριγμένη στις τύψεις του ίδιου του Θεού. Πρωτότυπη ιδέα που αξίζει να διαβαστεί.  

Γιώργος Σιακαντάρης

Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;

Εκδ. Αλεξάνδρεια, σελ. 320

«[Ο Σιακαντάρης] αρνείται να δεχθεί ότι ο μόνος εχθρός της δημοκρατίας είναι ο λαϊκισμός, ότι ο θεσμός των πολιτικών κομμάτων είναι σχεδόν ξεπερασμένος, ότι οι «πολιτικώς ορθές» λύσεις είναι πάντοτε – δηλαδή αδιακρίτως της φύσης του προς επίλυση ζητήματος – τεχνοκρατικές, όπως και ότι δεν υπάρχει λόγος να υφίσταται η διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς δεδομένου ότι τα προγράμματα των σημερινών κομμάτων της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς όχι απλώς συγκλίνουν αλλά σχεδόν ταυτίζονται. Μάλιστα, στην τελευταία εξέλιξη συμβάλλει και το γεγονός ότι το ποια προβλήματα θα ενταχθούν στην προεκλογική ατζέντα των κομμάτων δεν προσδιορίζεται από την ένταση των υφισταμένων προβλημάτων, αλλά είναι «αρμοδιότητα» των εταιρειών που αναλαμβάνουν την προεκλογική τους καμπάνια» (από την παρουσίαση του Γιώργου Ευαγγελόπουλου στο «Β», 7/9/2024).

Δημήτρης Μανιάτης

Η Καγκέλω

Μετρονόμος, σελ. 64

«Ενα μικρό βιβλίο που αποτελείται από μικρά διηγήματα. Λογοτεχνικές μινιατούρες θα μπορούσε να τα αποκαλέσει κάποιος. Ομως, η μικρή φόρμα δεν έρχεται ως ευκολία, αλλά ως δυσκολία. Ως προσπάθεια για τη μέγιστη πυκνότητα. Αυτή που κάνει τον αναγνώστη να ξαναγυρίσει και να ξαναψηλαφήσει τη φράση. Τα διηγήματα αυτά είναι αυτοτελή αλλά έχουν και κοινά μοτίβα. Το βάρος του χρόνου πάνω στους ανθρώπους, είτε ως ματαίωση είτε ως μόνιμη προσμονή. Τον τρόπο που η μνήμη και το τωρινό βίωμα, η ιστορία και το παρόν διεισδύουν το ένα στο άλλο με τρόπους εξαιρετικά σύνθετους. Το βάρος μιας “υπόγειας” ιστορίας των πρακτικών των λαϊκών ανθρώπων» (από την παρουσίαση του Παναγιώτη Σωτήρη στο in.gr).

Κώστας Κατσάπης

Αυστραλία –  Η επιστροφή

Μωβ σκίουρος, σελ. 128

«Δεκαπέντε πορτρέτα ανθρώπων, δεκαπέντε πολιτισμικά σενάρια, δεκαπέντε εικόνες που ίσως και να αντανακλούν τις πραγματικότητες της πρώιμης Μεταπολίτευσης: τις συνέχειες και τις τομές της, τα όνειρα και τα αδιέξοδά της, τα προβλήματα προσαρμογής των μεταναστών στην πατρίδα μετά την επιστροφή. Εντέλει, εκείνα που πετάχτηκαν στα αζήτητα μιας μνήμης που τέρπεται να κολακεύει. Δεκαπέντε ιστορίες που λαμβάνουν χώρα μπροστά από τον πάγκο ενός ψιλικατζίδικου στην αττική επαρχία τον Απρίλη του 1975 και αποτελούν μυθοπλαστική αναμόχλευση ως επί το πλείστον πραγματικών γεγονότων και καταστάσεων. Λάμψεις και εκλάμψεις ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια. ‘Η μήπως υπάρχει;».

Ευσταθία Δήμου

Ουράνιο σώμα, σκοτεινό

Κοράλλι, σελ. 88

Σκέψεις και επισημάνσεις για την ποίηση της Αννας Γρίβα.

Κώστας Μποτόπουλος

Το εκκρεμές της Μεταπολίτευσης

Ελληνοεκδοτική, σελ. 239

Η Μεταπολίτευση ως ιστορικό αφήγημα πενήντα ετών -με τις προσπάθειες, τις κτακτήσεις και τις οπισθοχωρήσεις-, ως εφλατήριο για στοχασμό («ποιοι είμαστε ως πολιτικό σύστημα και ως λαός»), αλλά και ως συλλογική δοκιμασία: από πού ξεκινήσαμε το 1974 και πού έχουμε φτάσει σήμερα.