Το «Φάντομ»{LF}πέταξε για πάντα

Ιστορίες αμέτρητες. Πέρα από τα σύνορα του μύθου. Ο πρώτος τερματοφύλακας σούπερ σταρ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Από άλλο επίπεδο. Από άλλο πλανήτη. Ο ήρωας των εφηβικών μας χρόνων. Ο δικός μας «Σούπερμαν». Στα μάτια των παιδιών στις αλάνες το είδωλό. «Εγώ θα είμαι ο Σαργκάνης», φώναζε με περηφάνια εκείνος που καθόταν τέρμα. Δεν θες να το πιστέψεις. Εφυγε το «Φάντομ». Το κενό δυσαναπλήρωτο. Ο κορυφαίος πορτιέρο της γενιάς του και ένας από τους σπουδαιότερους που είδαμε ποτέ, πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στις μνήμες μας και στην Ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Ο Νίκος Σαργκάνης γεννήθηκε για να γίνει θρύλος. Από τα ταπεινά χώματα του Ηλυσιακού στα Ανω Ιλίσια και της Καστοριάς, πέρασε στις λαμπερές μέρες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, κατακτώντας τις καρδιές φιλάθλων κάθε ομάδας. Ηταν εκείνος που έκανε τους αντιπάλους να φοβούνται την εκτέλεση πέναλτι και τους συμπαίκτες του να αισθάνονται ασφάλεια κάτω από τα δοκάρια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εντυπωσιακή του εμφάνιση στην Κοπεγχάγη το 1980, όταν οι Δανοί του έδωσαν το προσωνύμιο «Φάντομ» για την απόκρουσή του σε προσπάθεια του θρυλικού Αλαν Σίμονσεν; Ή εκείνον τον επικό τελικό του Κυπέλλου του 1988, όπου σκόραρε και απέκρουσε δύο πέναλτι, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε μια θριαμβευτική νίκη;

Ο ασπασμός του Τσιριμώκου

Παίζει ξανά και ξανά στο βινύλιο του νου η απόκρουσή του, το 1984 στο παλιό Καραϊσκάκη, σ’ εκείνη τη σκαστή κεφαλιά του Βλαστού, αναγκάζοντας τότε έναν άλλο φορ του ΟΦΗ, τον αείμνηστο Θαλή Τσιριμώκο, να τον ασπαστεί για την απίθανη επέμβασή του. Η κορυφαία όλων των εποχών. Ο δικός μας Μπανκς.

Εδωσε σημασία στη λέξη «Κέρβερος της εστίας». Αλλαξε διάσταση στη θέση του πορτιέρο. Ο πρώτος που και έπιανε και έβαζε πέναλτι. Ο μοναδικός που έχει αγωνιστεί σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας με τέσσερις διαφορετικούς συλλόγους. Ο πρώτος που το κατέκτησε με τρεις διαφορετικές ομάδες.

Ο Σαργκάνης δεν ήταν μόνο ένας τεράστιος γκολκίπερ. Ηταν πρότυπο ήθους, αφοσίωσης και γενναιοδωρίας. Αγαπήθηκε από όλους, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, γιατί ήταν ένας αληθινός ευπατρίδης του αθλητισμού. Κι αν πικράθηκαν οι Ερυθρόλευκοι όταν φόρεσε τα πράσινα, περασμένα ξεχασμένα. Για τον Νίκο της Ελλάδας η αγάπη για το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ θέμα χρημάτων ή φήμης. Ηταν η ίδια η χαρά του παιχνιδιού. Από την Καστοριά και την κατάκτηση του Κυπέλλου, τη μοναδική εκείνη στιγμή που «έπιασε» δύο πέναλτι του Ολυμπιακού, μέχρι το ιστορικό ματς του Αθηναϊκού στο Old Trafford το 1991, όπου κατέστησε τη ζωή των παικτών του σερ Αλεξ Φέργκιουσον δύσκολη, αγωνιζόταν πάντα με την καρδιά του. Aπέπνεε σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Μάχιμος μέχρι τα 38

Υπόδειγμα αφοσίωσης και επαγγελματισμού. Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών και παρέμεινε σε κορυφαίο επίπεδο μέχρι τα 38 του, βασιζόμενος κυρίως στη δική του σκληρή δουλειά. Παρά την εξαιρετική του κλάση, δεν επιδίωξε ποτέ να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν ενέδωσε σε ψεύτικους εγωισμούς, επιτηδευμένες συμπεριφορές ή ανάγκη για προβολή, σε μια εποχή που οι αθλητές, οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές θεωρούνταν λαϊκοί ήρωες.

Αντίο σε έναν ακόμη υπεράνθρωπο των γηπέδων. Ο Νίκος Σαργκάνης έφυγε, αλλά η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή. Οι γενιές που τον έζησαν θα διηγούνται ιστορίες για τον «Φάντομ» που φάνταζε ανίκητος κάτω από τα δοκάρια. Και οι νεότεροι θα τον γνωρίζουν μέσα από τα κατορθώματά του και τις αναμνήσεις όσων τον θαύμασαν.

Ηταν ένας άνθρωπος μοναδικός, ένας αθλητής που ενσάρκωνε τη δύναμη, την ταπεινότητα και τη μεγαλοπρέπεια. Ενας γίγαντας που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Γιατί έφυγες, Νίκο;

¢ Η κηδεία του Νίκου Σαργκάνη θα γίνει αύριο στις 11:00 στο κοιμητήριο Παπάγου.