Εκ γενετής {LF}για σκότωμα;

Μακάρι η ανακωχή που συμφωνήθηκε την Τρίτη να ισχύσει. Η σύγκρουση του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ να σταματήσει. Χίλιες φορές μακάρι να καταπαύσει στο ορατό μέλλον το πυρ και στη Γάζα. Και αύριο ωστόσο το πρωί εάν τελείωνε ο πόλεμος και επέστρεφε στη λωρίδα γης που αποκαλείται και Αγιοι Τόποι μια κανονικότητα, ο εφιάλτης θα μας στοίχειωνε για χρόνια. Κι ας έμπαιναν στο πιτς φυτίλι οι μπουλντόζες για να καθαρίσουν το καμένο έδαφος και να το ξαναχτίσουν. Και ας σαρώνονταν τα χαλάσματα των σπιτιών, των σχολείων, των νοσοκομείων και ας ανεγειρόταν ακόμα στη Γάζα ένα Μονακό της Μέσης Ανατολής όπως προέβλεψε ο Ντόναλντ Τραμπ – να τον ακούμε τον Τραμπ, όσο και να μας διαολίζει συχνά πέφτει μέσα. Σίγουρα οι κατασκευαστικοί όμιλοι θα ήταν οι μεγάλοι κερδισμένοι. Οι μόνοι ίσως κερδισμένοι.

Δεν σφίγγεται η καρδιά εσείς, από τον Οκτώβριο του 2023, για τα ερείπια. Μα για τους νεκρούς. Και για εκείνους που η ύπαρξη τους ρήμαξε στην αιχμαλωσία. Σαράντα πέντε χιλιάδες θύματα στο νότιο μέτωπο και άλλες τρεις χιλιάδες στο βόρειο. Στη συντριπτική τους πλειονότητα Παλαιστίνιοι. Βαραίνει συνεπώς η ενοχή το Ισραήλ; Μόνο εφόσον ισχυριστούμε ότι το Ισραήλ υποχρεούνταν να δείξει έναν ανθρωπισμό που οι εχθροί του στερούνται παντελώς. Πώς να το κάνουμε; Δεν προκαλείς μια τέτοια σύγκρουση όταν είναι ολοφάνερο ότι θα την πληρώσουν τα ίδια σου τα παιδιά. Εκτός εάν τα ‘χεις εκ γενετής για σκότωμα.

Το μακρινό και αθώο 2000, πριν από την 11^η Σεπτεμβρίου, τότε που η κοινή γνώμη σε Αμερική και Ευρώπη βαυκαλιζόταν ότι με τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης είχε ανοίξει για τον κόσμο ένα καινούργιο κεφάλαιο, φιλελεύθερο και δημοκρατικό, ο Τόμας Φρίντμαν εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Το Λέξους και η Ελιά». Εκπλησσόταν ο εμβληματικός δημοσιογράφος, δις βραβευμένος με το Πούλιτζερ, πως ενώ η τεχνολογία καλπάζει, φτιάχνει αυτοκίνητα Λέξους, σε κάποια σημεία του πλανήτη οι πληθυσμοί επιμένουν να σπαράσσονται για χωράφια, να σκοτώνονται για λιόδεντρα. Πρότεινε μάλιστα και τη λύση. Αμα άνοιγαν παντού φαστφουντάδικα, άμα μυούνταν οι άνθρωποι στις απλές απολαύσεις του λαϊκού καπιταλισμού, η μισαλλοδοξία, ο θρησκευτικός φανατισμός τους θα εξατμιζόταν. Το Ισλάμ απαγορεύει τη βρώση χοιρινού. Ποιος όμως μπορεί να αντισταθεί σε ένα λαχταριστό χοτ-ντογκ;

Σε πλάνη οικτρή τελούσε ο Φρίντμαν, όπως και οι περισσότεροι από εμάς. Μας διέφευγε το προφανές. Οτι από τη φύση του ο άνθρωπος τείνει να νοηματοδοτεί με τον θάνατο του τη ζωή του. Η αφοσίωση σε ένα ευγενές όραμα επισφραγίζεται όταν πέφτεις στις επάλξεις. Θυσιαζόμενος κερδίζεις τον παράδεισο, την ύψιστη υστεροφημία έστω του ήρωα. Οι τελευταίες σου στιγμές είναι παράδοξα ηδονικές, «δεν άνθισα ματαίως» σκέφτεσαι στο απόσπασμα.

Εσείς Δυτικούς, η προσδοκία του ισλαμιστή καμικάζι πως ανατινασσόμενος με την κραυγή «Αλλαχού Ακμπάρ» θα θρονιαστεί την επόμενη στιγμή σε οροσειρές από πιλάφι, να απολαμβάνει τα χάδια πανέμορφων παρθένων φαντάζει εξωφρενική. Υποκλινόμαστε αντιθέτως σε όποιον γίνεται παρανάλωμα για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την τιμή του, παλιότερα ουκ ολίγοι και για τον σοσιαλισμό. Οσο και αν αντιλαμβανόμαστε πόσο σχετική έννοια είναι η αυτοδιάθεση των λαών, πόσο νερό μπάζει, πόσα συμφέροντα κρύβει, δεν παύει να μας συγκλονίζει η άμυνα των Ουκρανών. Κάποιοι επιμένουν να συμπαραστέκονται και στον αγώνα των Παλαιστινίων να αποκτήσουν μια πατρίδα, στην οποία η Χαμάς θα εξακολουθεί να πετάει τους ομοφυλόφιλους από τις ταράτσες.

Ο Ομηρος μας έδωσε το ηρωικό ιδεώδες. Ο Αρχίλοχος, λίγες δεκαετίες αργότερα, το κατέρριψε. Σε ύφος ελαφρύ, παιγνιώδες σχεδόν, έγραψε τον μέγιστο ύμνο στη ζωή ως αυταξία. «Κάποιος Θρακιώτης την ασπίδα μου θα χαίρεται, που την παράτησα τρέχοντας να ξεφύγω σε ένα θάμνο. Τι φίνα ασπίδα… Μα σώθηκα! Πολύ που νοιάζομαι για εκείνην, ας πάει στον διάολο! Καλύτερη θα βρω και θα αγοράσω!»

Εσείς είστε με τον Ομηρο ή με τον Αρχίλοχο;