Ενα σπυρί που θεριεύει

Η νέα – ενδέκατη μέσα στο 2024! – γυναικοκτονία στο Αγρίνιο στις αρχές της εβδομάδας, μια επιπλέον καρφίτσα αθλιότητας στον ελλαδικό χάρτη, έδειξε για πολλοστή φορά το τεράστιο πρόβλημα, ένα θηρίο που τρέφεται αδηφάγα καταπίνοντας μαύρο αίμα.

Οι περιπτώσεις πλέον αναρίθμητες, όπως κι οι φονιάδες, μπροστά σε μια κοινωνία που κάθε, μα κάθε φορά ύστερα από κάποιο στυγερό έγκλημα πέφτει από τα σύννεφα! Γιατί όμως τόσοι και τόσοι γκρεμοτσακίζονται από τον ουρανό και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και ορκίζονται ότι «ο δολοφόνος δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα στη γειτονιά κι ήταν ένα καλό και χαμογελαστό παιδί»; Αλήθεια; Σκοτώνουν τόσο εύκολα τα καλά και χαμογελαστά παιδιά; Και σκοτώνουν για την… αγάπη; Σκοτώνουν για την αδυναμία τους να χειριστούν μια άρνηση από την πλευρά του θύματος; Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε κανέναν απ’ αυτούς που επιδείκνυαν παραβατικές και ακραίες συμπεριφορές; Κανείς; Κι εδώ προστίθενται πολλά «αν». Αν επιλαμβανόταν νωρίτερα η Αστυνομία, αν – γενικώς – δεν καθυστερούσε η Δικαιοσύνη, είναι πολλά τα θέματα.

Μια κοινωνία που μεγάλωσε γιους δίχως να τους μάθει ποτέ ότι σε αυτή τη ζωή υπάρχει και το «όχι». Τους έκανε να πιστεύουν ότι η όποια άρνηση είναι μη αποδεκτή. Ο… πληγωμένος ανδρισμός που έχει το δικαίωμα να φτάσει οπουδήποτε.

Ομως υπάρχει κάτι ακόμα που προκαλεί τεράστια ανησυχία πέρα από τους δολοφόνους και τους ψυχάκηδες. Είναι αυτό το εργοστάσιο μίσους που φωλιάζει στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας, κάτι που αποδεικνύεται πανηγυρικά σε κάθε περίπτωση.

Στη συγκεκριμένη – ή μάλλον και στη συγκεκριμένη – εκατοντάδες ήταν αυτοί που με σχόλιά τους σχεδόν έδωσαν δίκιο στον δολοφόνο! Αντί να καυτηριάσουν την πράξη του – κοινή λογική – έμπλεξαν με άλλες προσεγγίσεις, δικάζοντας το θύμα! Οτι ήταν μια γυναίκα κατά δεκατρία χρόνια μεγαλύτερή του και μάλιστα με τρία παιδιά κι ότι… πήγαινε γυρεύοντας! Τη δίκασαν επειδή δεν ήθελε άλλο, τη δίκασαν επειδή σκόπευε να αρραβωνιαστεί άλλον.

Αυτό δεν είναι απλώς ανησυχητικό, είναι άρρωστο! Αν ένα (πιθανόν και σημαντικό) κομμάτι της κοινωνίας αφήνει στην άκρη την πράξη ενός στυγερού εγκληματία που φτάνει σε εκτέλεση και ψάχνει δικαιολογίες για αυτό που του όπλισε το χέρι, θα ζήσουμε ακόμα χειρότερα πράγματα.

Το μίσος ξεχείλισε στον βόθρο του Διαδικτύου! Ψυχάκηδες του πληκτρολογίου, πέρα από την αθώωση του δράστη, άρχισαν να τσακώνονται για το ποια είναι η χειρότερη πόλη της Ελλάδας που παράγει αποβράσματα! Κανονικό δημοψήφισμα, όχι αστεία! Θαρρείς και για την ύπαρξη ενός δολοφόνου ισχύουν γεωγραφικά κριτήρια! Η επιστήμη και οι ψυχίατροι σηκώνουν τα χέρια ψηλά!

Εδώ όμως μπαίνει και ένα ακόμα ζήτημα για ένα σπυρί που θεριεύει και δεν σπάει, γεμίζοντας με ακόμα περισσότερο πύον. Πώς γίνεται να γράφει ο καθένας ό,τι θέλει, να σχολιάζει βγάζοντας τόσο μίσος, να προκαλεί, να απειλεί, να εκτοξεύει λάσπη, ακόμα και να παρακινεί σε πράξεις βίας; Πώς μπορεί να κυλάει ανεξέλεγκτα τέτοιος οχετός δίχως να κουνιέται φύλλο; Οποιος θέλει μπαίνει σε κάθε δημοσίευμα και ασχημονεί, βρίζει, επιτίθεται, κάνοντας επίδειξη αθλιότητας!

Αν δεν μπει μια τάξη σε αυτή τη δεξαμενή μίσους, αν δεν ελεγχθούν τα πληκτρολόγια ενός στρατού αληταράδων και χουλιγκάνων που ξερνάνε χολή κατά παντός, θα φτάσουμε σε ακραία πράγματα, ένα τσουνάμι με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο καθένας ας έχει την ευθύνη των πράξεων και των λόγων του. Τα «αβρόχοις ποσί» να τελειώσουν οριστικά.