Παραμύθια

Η υπερβολή είναι χαρακτηριστικό της αθλητικής δημοσιογραφίας. Στις περιγραφές, στους χαρακτηρισμούς, στην απόδοση ευθυνών ή στην αποθέωση, ακόμα και στις αναλύσεις. Οπως καλή ώρα συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με την Μπαρτσελόνα και τα πιτσιρίκια της. Ολοι θαυμάζουν τη νεανική ομάδα του Χάνσι Φλικ που απαρτίζεται κυρίως από αμούστακα παιδιά που αποφοίτησαν από τη Μασία, και καταθέτουν βαθυστόχαστες αναλύσεις για τον τρόπο που η Μπάρτσα αναδεικνύει τα ταλέντα της.

Πριν από μερικές ημέρες μίλησαν σε ισπανική εφημερίδα δύο από τους προπονητές της διάσημης ποδοσφαιρικής ακαδημίας της Μπάρτσα και είπαν τη μεγάλη αλήθεια: «Ευτυχώς που ήρθε η οικονομική κρίση και φάνηκε η δουλειά μας». Τα τελευταία δύο, τρία χρόνια δίπλα στη διάσημη ρήση που χαρακτηρίζει την Μπάρτσα και αναφέρει πως είναι «κάτι παραπάνω από ένα κλαμπ» θα έπρεπε να τοποθετηθεί και το αρχαίο γνωμικό του Σιμωνίδη «ανάγκα και θεοί πείθονται». Η Μπάρτσα είναι ένας φαλιρισμένος σύλλογος που ακόμα και τώρα «μαγειρεύει» τους αριθμούς του προϋπολογισμού του (επιβλήθηκε πρόσφατα και σχετικό πρόστιμο) για να ξεγλιστρά από τους οικονομικούς κανόνες προκειμένου να ενισχύει το ρόστερ του.

Χρωστά κοντά στα 150 εκατ. ευρώ σε επτά ομάδες, ανάμεσά τους η Μπάγερν, η Λέγκια, η Λεχ Πόζναν και η Ντόρτμουντ, ενώ ακόμα δεν έχει εξοφλήσει τις μεταγραφές των Λεβαντόφσκι, Ραφίνια, Κουντέ και Φεράν Τόρες. Ξεχωριστά τα χρήματα που χρωστά σε συμβόλαια παικτών που έχουν φύγει από την ομάδα, όπως ο Μέσι. Υπό αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες ο μόνος τρόπος επιβίωσης ήταν η προσφυγή στη Μασία. Την ξεχασμένη ακαδημία στα χρόνια που η Μπάρτσα ήταν η κορυφαία ομάδα σε έσοδα και νούμερο ένα πόλος έλξης των τουριστών που ταξίδευαν στη Βαρκελώνη. Μετά τη φουρνιά που έβγαλε τους Μέσι, Μπουσκέτς, Πικέ η Μπάρτσα μεγαλοπιάστηκε. Ηθελε να δείχνει στον κόσμο ότι μπορεί να αποκτήσει όποιον παίκτη ήθελε, όσο κι αν κόστιζε. Τη χρονιά που η Παρί της έκλεψε τον Νεϊμάρ (2017), έδωσε μόνο για δύο παίκτες, τον Κουτίνιο και τον Ντεμπελέ, 270 εκατ. ευρώ. Το καλοκαίρι του 2019 έδωσε 200 εκατ. για τον Γκριεζμάν και τον Ντε Γιονγκ. Για να ακολουθήσει βέβαια η κατάρρευση. Στο ίδιο διάστημα οι νεαροί της Μασία έπαιρναν λίγα λεπτά συμμετοχής στην πρώτη ομάδα, ως προίκα, για να ανέβει η αξία τους και να δοθούν με μεταγραφή όπως συνέβαινε πριν από χρόνια με τους Βραζιλιάνους και τη Σελεσάο. Από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι ο Κουκουρέγια, ο τύπος με το μαλλί αφάνα που σήμερα παίζει στην Τσέλσι και σήκωσε το Euro. Γι’ αυτό είναι όμως ωραία η αθλητική δημοσιογραφία. Για τα παραμύθια της.