Ξενοδοχεία

Ανοιξα τα μάτια μου και δεν ήξερα πού βρίσκομαι. Λογικό. Είχα πετάξει πάνω από την Τουρκία, την Κασπία, το Ουζμπεκιστάν, βορείως των Ιμαλαΐων, και είχα προσγειωθεί στις ανατολικές ακτές της Κίνας. Στη Σαγκάη. Τέτοιο ταξίδι κάποτε θα σου έπαιρνε μήνες. Το βιολογικό ρολόι μου είχε ξεκουρδιστεί, ένδεκα ώρες πτήση, πέντε ώρες διαφορά, μεσημέρι απογειώθηκα, χαράματα έφτασα, χαράματα ποιας μέρας ακριβώς; Είχα αποκοιμηθεί προτού καν ακουμπήσω το κεφάλι στο μαξιλάρι, υπνοβατούσα στην πραγματικότητα από όταν πήρα από τη ρεσεψιόν το «κλειδί», την κάρτα του δωματίου – κουράγιο να βουρτσίσω δόντια; Να βγάλω φακούς επαφής; Θα αστειεύεστε – σχεδόν ντυμένος σωριάστηκα στο στρώμα. Ξύπνησα από τον ήλιο που αντανακλούσε στον απέναντι ουρανοξύστη. Το φως του είχε κάτι το μεταλλικό. Σε θάμπωνε χωρίς να σε ζεσταίνει.

Απόλυτα εξηγήσιμος ο αποπροσανατολισμός μου. Δεν οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι είχα διακτινιστεί στην άλλη άκρη του κόσμου. Μα και στο ότι τα ξενοδοχεία, παντού, είναι πλέον σχεδόν ίδια.

Εντάξει, άμα ταξιδεύεις εναλλακτικά, με έναν σάκκο στην πλάτη, με τον τρόπο των παλιών χίπιδων, θα ξαποστάσεις και σε μυστήριες πανσιόν, θα τρυπώσεις και σε σπίτια ντόπιων. «Δέκα δολάρια το οκτάωρο ο καναπές!» με είχε πληροφορήσει ένας περιπλανώμενος Αμερικάνος. «Πενήντα χιλιάδες χιλόμετρα σε έξι μήνες!» καυχιόταν πως είχε διανύσει, για να ξεφύγει άραγε από τι; Κι αν είσαι πλούσιος, θα σου έχουν προφανώς προεδρικές σουίτες, με έργα τέχνης, με ιδιαίτερη μέριμνα στο φενγκ-σούι, μην και σου χαλάσει η ενέργεια.

Για τον τουρίστα ωστόσο της μεσαίας τάξης και για το στέλεχος επιχείρησης που θα συναντηθεί με ξένους συναδέλφους του, να διαπραγματευτεί συμφωνίες (στον καιρό των τηλεδιασκέψεων δεν έχουν ευτυχώς καταργηθεί τα ταξίδια), για τον «κανονικό άνθρωπο» όπως ναρκισσευόμενος θεωρεί τον εαυτό του, τα καταλύματα είναι δεδομένα. Τετράστερα, πεντάστερα ξενοδοχεία, που αν τα έκλεινες ιδιωτικά θα σου ερχόταν ο κούκος αηδόνι, σε εταιρείες όμως και σε γκρουπ κάνουν προνομιακές τιμές. Ανήκουν σε διεθνείς συνήθως αλυσίδες, εγγύηση ποιότητας αυτό – εφόσον σε ικανοποίησε το λονδρέζικο, γιατί να μη μείνεις στο αδελφάκι του στην Κίνα;

Η λέξη δεν είναι ποιότητα. Είναι τυποποίηση. Οι χώροι υποδοχής απολύτως παρόμοιοι. Οι μπουφέδες του πρωινού επίσης, με εκείνα τα τετράγωνα αλουμινένια σκεύη που σηκώνεις το καπάκι και αντικρίζεις αβγά χτυπητά, μάτια, ομελέτες, παραπέρα τα φρούτα, τα τυριά, άντε να υπάρχει μια πινελιά ντόπιας κουζίνας, χουρμάδες, ντάμπλινγκ… Οσο για τα δωμάτια, εκεί κι αν βρίσκεις ό,τι ακριβώς περιμένεις. Διπλά κρεβάτια με ορθοπεδικά στρώματα. Μίνι μπαρ με κολονάτα ποτήρια, σεκρετέρ, μπλοκ και στιλό με το λογότυπο του ξενοδοχείου. Στο λουτρό ενίοτε αμ μπανιέρα, αμ ντουζιέρα – αν είσαι τυχερός, θα έχει και ξυριστικά που ξέχασες να πάρεις μαζί σου. Στις τουαλέτες της νοτιοανατολικής Ασίας, οι κουλούρες θερμαίνονται, κάνουν και άλλα κόλπα, καθόλου του γούστου μου, τις βγάζεις από την πρίζα και προσηλώνεσαι στην αρχέγονη απόλαυση.

Η τυποποίηση αποτελεί όψη της παγκοσμιοποίησης. Να νιώθουν οι άνθρωποι οπουδήποτε σαν στο σπίτι τους – σαν στο μοναδικό ξενοδοχείο τους διορθώνω. Μόνο που εντελώς παρόμοιοι χώροι υπαγορεύουν εντελώς παρόμοιες συμπεριφορές.

Φαντάζομαι εύκολα ό,τι συμβαίνει γύρω μου, πάνω και κάτω μου. Ζευγάρια, ετερόφυλα ή ομόφυλα, νόμιμα ή παράνομα, φρέσκα ή πολυκαιρισμένα, συνουσιάζονται, τσακώνονται, κουτσομπολεύουν συγγενείς και φίλους, βγαίνουν για ψώνια ή δοκιμάζουν τα ρούχα που αγόρασαν. Μιλάνε ασυναίσθητα με ατάκες από σίριαλ. Μοναχικοί ταξιδιώτες τσατάρουν στα σόσιαλ μίντια, κοιτάζουν το ηλιοβασίλεμμα ή το ταβάνι, αισθάνονται ευχαριστημένοι με την πάρτη τους ή τους έρχεται να φουντάρουν από τον εικοστό όροφο, ανοίγουν και τρίτο μπουκαλάκι ουίσκι, προβάρουν ομιλίες σε συνέδρια, διαβάζουν αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων, κλαίνε, αυνανίζονται, κορδώνονται στον καθρέφτη ή μετράνε ρυτίδες…

Αυτοί είμαστε, θα πείτε. Γεννιόμαστε, τα κάνουμε έτσι ή αλλιώς μαντάρα και πεθαίνουμε. Παλινδρομώντας ανάμεσα σε δυο ψευδαισθήσεις. Της ασφάλειας και της ελευθερίας. Ωσπου θα έρθει το μεγάλο κύμα. Που θα μας πνίξει ή θα το καβαλήσουμε.