Συγχωροχάρτια δεν δίδονται

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέστρεψε χθες φορτσάτος στο βήμα της Βουλής, αποφασισμένος να μιλήσει πολιτικά και ιδεολογικά, περιχαρακώνοντας το πολιτικό του εγχείρημα από τους αντιπάλους του. Οχι μόνο τους αντιπάλους των άλλων κομμάτων αλλά και τους εσωκομματικούς αντιπάλους του, που το τελευταίο διάστημα έχουν σηκώσει ένα ιδιότυπο αντάρτικο επειδή, δήθεν, η ΝΔ απεμπολεί το ιδεολογικό στίγμα της ως φιλελεύθερη παράταξη (όπως κι αν εννοεί κανείς τον φιλελευθερισμό) και στρέφεται προς θέσεις κεντροαριστερές που δήθεν απάδουν προς τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή και την κοινωνία το κόμμα.

Ο Μητσοτάκης, με θεατρική τελετουργία, απαξίωσε εκκωφαντικά τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά. Την ώρα που πήρε τον λόγο στο βήμα της Βουλής και άρχισε τα ηθικοπλαστικά, ότι η παρουσία του Πρωθυπουργού στην αίθουσα δεν είναι μια χάρη προς την εθνική αντιπροσωπεία, ο Μητσοτάκης σηκώθηκε και επιδεικτικά βγήκε από την αίθουσα, ενώ οι βουλευτές της συμπολίτευσης ξεσπούσαν σε γέλια. Ξαναμπήκε στην αίθουσα όταν άρχισε να μιλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης. Και λίγη ώρα αργότερα, από το βήμα της Βουλής, ο Πρωθυπουργός εξήγησε γιατί έφυγε όταν ανέβηκε στο βήμα ο Παππάς. «Δεν αναγνωρίζω», είπε, «ως εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν πολιτικό καταδικασμένο 13-0 για παράβαση καθήκοντος».

Ο Μητσοτάκης έστειλε με πολύ απλό τρόπο ένα σημαντικό μήνυμα: ότι οι αποφάσεις των θεσμών δεν είναι κουρελόχαρτα, όπως νομίζουν πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ. Οτι η τελεσίδικη δικαστική καταδίκη του Παππά για βαρύ ατόπημα κατά της δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι μια τυπική πράξη χωρίς επιπτώσεις. Οτι το τζάμπα έχει πεθάνει. Και ότι το τζάμπα που διεκδικεί ο Παππάς, μαζί με τη συλλογική αμνησία που πούλησε προχτές ο Αλέξης Τσίπρας, δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτό. Στη δημοκρατία δεν υπάρχει συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα εναντίον του πολιτεύματος.

Αλλά ο Μητσοτάκης δεν είχε μήνυμα μόνο για την αξιωματική αντιπολίτευση. Είχε μήνυμα και για τους εσωκομματικούς αντιπάλους του και, ιδίως, για τον Αντώνη Σαμαρά, με αφορμή την ιδιότυπη αντιμητσοτακική ανταρσία του οποίου, την επαναφορά δηλαδή στο σήμερα της παλαιάς απειλής κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τότε και της πολιτικής του στο Μακεδονικό. Ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, χθες, είπε καθαρά και δυνατά, αναφερόμενος στον Νίκο Παππά: «Ούτε θα συνομιλήσω μαζί του ούτε θα χαριεντιστώ μαζί του. Αυτό επιβάλλει ο κοινοβουλευτισμός. Προστατεύω το πολίτευμα με αυτή τη στάση».

Ο Πρωθυπουργός, δηλαδή, είπε στον Αντώνη Σαμαρά ότι δεν ήταν αόρατος όταν έκανε χειραψίες και χαριεντιζόταν δημοσίως, την περασμένη εβδομάδα, με τον «13-0». Το μήνυμά του ήταν ότι, στη δημόσια ζωή, οι επιλογές των πολιτικών δεν γίνεται να περνάνε απαρατήρητες. Και ότι δεν είναι δυνατόν να σηκώνεις το χέρι σου και να υπαγορεύεις, υποτίθεται, την ορθή στάση στα λεγόμενα εθνικά θέματα, την ίδια στιγμή που χαριεντίζεσαι με έναν πολιτικό ο οποίος δεν είναι απλός αντίπαλος αλλά αποδεδειγμένα έχει βλάψει τη δημοκρατία.

Με άλλα λόγια, χθες, ο Μητσοτάκης ξανασυνάντησε το πολιτικό παρελθόν του, που το χαρακτήριζαν οι σαφείς και οριοθετημένες πολιτικές συγκρούσεις. Δεν έπνιξε τα θέματα, αλλά αντίθετα τα έθεσε με ουσιαστικό τρόπο και με αποφασιστικότητα. Η πολιτική είναι και αυτό: η περιχαράκωση των ορίων, η ανάδειξη όχι μόνο όσων σε ενώνουν αλλά και όσων σε χωρίζουν με τους άλλους. Γι’ αυτό και η χθεσινή παράσταση στη Βουλή έκοψε εισιτήρια.