Ανδρός πεσούσης, πας ανήρ ανδρεύεται

Ακούω διαφόρους που ασχολούνται με τα συριζαϊκά να λένε και να ξαναλένε την παροιμία «δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται», για να εξηγήσουν διάφορες εσωκομματικές συμπεριφορές στα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τον αποκλεισμό της (σταλινικής έμπνευσης, δεν χωράει αμφιβολία) υποψηφιότητας του Στέφανου Κασσελάκη.

Η παροιμία δεν είναι σωστή – όσοι τουλάχιστον διαθέτουν μνήμη θα το παραδεχτούν: ο περίφημος Γιάννης Μιχελογιαννάκης την είχε επαναλανσάρει ως «Ανδρός πεσούσης, πας ανήρ ανδρεύεται». Κι είναι σωστή. Αφού έπεσε ο Κασσελάκης, διάφοροι άλλοι ετοιμάζουν την επόμενη μέρα χωρίς τον Κασσελάκη. Είναι θεσμική μεθόδευση; Με βάση το καταστατικό του κόμματος, όχι. Αλλά στην Αριστερά το καταστατικό του κόμματος πολύ συχνά είναι κενό γράμμα – η ωμή έκφραση της εξουσίας είναι ο πιο συνήθης τρόπος διευθέτησης των προβλημάτων της.

Εναν χρόνο πριν, για τους περισσότερους απ’ όλους αυτούς ο Κασσελάκης ήταν η σανίδα σωτηρίας – για ακόμα μια φορά αρνούνταν να ακούσουν τις προειδοποιήσεις διαφόρων νηφάλιων φωνών εκτός. Σήμερα έχει μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο. Ο οποίος, προφανώς, πιστεύει ότι στο τέλος θα είναι υποψήφιος. Προφανώς, ως εξ Αμερικής προερχόμενος, πιστεύει στη νομιμότητα. Καλός είναι κι αυτός. Δεν τους ήξερε τους συριζαίους πριν έλθει, δεν τους έχει μάθει ακόμα;