Προσδοκία

^«Δεν είναι ζήτημα ανησυχίας, είναι ζήτημα προσδοκίας». Με αυτές τις φράσεις θέλησε να ξεκαθαρίσει ο πορτ παρόλ της κυβέρνησης με ποιο συναίσθημα αναμένει το Μαξίμου την τελική απόφαση της πασοκικής βάσης. Κατά τα λεγόμενά του, λοιπόν, η κυβερνητική έδρα περιμένει να δει «αν το ΠΑΣΟΚ θα διατυπώσει μια συγκεκριμένη πρόταση, κοστολογημένη, αποφεύγοντας τη λογική του “Οχι σε όλα”». Οι εξηγήσεις του ακούγονται πολύ υπεράνω. Εύλογα.

Το πρωθυπουργικό επιτελείο έχει την ευχέρεια να εμφανίζεται προσηλωμένο στα μεγάλα της πολιτικής κι αδιάφορο για τον τετριμμένο κομματικό ανταγωνισμό, αφού στον πράσινο δεύτερο γύρο δεν πέρασε κανένας απ’ τους υποψηφίους που θα βουτούσαν με άνεση στη δεξαμενή των κεντρώων ψηφοφόρων. Σύμφωνα με την ανάλυση που δεν διατυπώνεται δημόσια, το pool party της ΝΔ εκεί μπορεί να συνεχιστεί.

Ταυτόχρονα, βέβαια, η κυβέρνηση αναγνωρίζει ολοένα και συχνότερα πως το μοντέλο της αντιπολίτευσης του εαυτού της (το οποίο έχει πειραχτεί λίγο τελευταία, μια και συμπολιτευόμενοι ερμηνεύουν αντιπολιτευτικούς ρόλους) δεν φέρνει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Γι’ αυτό, η επίσημη φωνή της δηλώνει πλέον ευθέως ότι αναζητά μια αντιπολίτευση με την οποία θα συγκρίνεται.

Πειρασμός

Ή, όπως το θέτουν κυνικοί, που θα λειτουργεί σαν μπαμπούλας για κάθε εκλογική κατηγορία που επιθυμεί να επαναπροσεγγίσει. Πάντως, η στρατηγική έχει ένα ντεφό: η κυβέρνηση κοντεύει πια στη μέση της δεύτερης θητείας της, κουβαλώντας αρκετές αρνητικές αξιολογήσεις. Και παίζει τόσο καιρό μόνη στο σύστημα του ενός κόμματος και κάτι που ενδέχεται η μαύρη τρύπα της αντιπολίτευσης να ρουφήξει και την ίδια.

Αν οι ηγεσίες των αντιπάλων στ’ αριστερά της δεν αλλάξουν, τότε αυτοί που ψηφίζουν αποκλειστικά αντικυβερνητικά ίσως ψάξουν αλλού εκφραστή του αντισυστημισμού τους. Ισως ψάξουν οπουδήποτε πουλιέται ο δεξιός λαϊκισμός, δηλαδή, οδηγώντας έτσι την κυβέρνηση στην επιλογή της σύγκρισης με όσους βρίσκονται στα δεξιότερα άκρα – άλλωστε, έχει δείξει ότι δεν διστάζει να υιοθετήσει λατινοπουλική ατζέντα με προεκλογικά κίνητρα.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ελλοχεύουν δύο ρίσκα για τους κυβερνητικούς που θέλουν κάποιον για να αντιπαραβάλλονται. Πρώτον, να υποκύψουν στον πειρασμό να βοηθήσουν κι οι ίδιοι στην έλευση του περιθωρίου που σηκώνει το λάβαρο του ευπώλητου σοβινισμού στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Και δεύτερον, στην προσπάθειά τους να διαφοροποιηθούν από την παρδαλή εθνικοπατριωτική Δεξιά να φωτίσουν τα κοινά που εκείνη έχει με μερίδα της παράταξής τους.